Comments on: Περί Αποδείξεων http://mystigma.com/archives/1463 Je serais bien l'enfant abandonné sur la jetée partie à la haute mer, le petit valet, suivant l'allée dont le front touche le ciel. Arthur Rimbaud Wed, 21 Jul 2010 18:34:54 -0700 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.0 By: degreece http://mystigma.com/archives/1463/comment-page-1#comment-1863 degreece Wed, 20 Jan 2010 14:13:13 +0000 http://mystigma.com/?p=1463#comment-1863 Οι πολίτες δρουν στη χώρα μας -στις περισσότερες περιπτώσεις- ως άτομα και αυτό τους καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους απέναντι στο κράτος, το οποίο με τη σειρά του δεν αποτελεί μια θεσμική οντότητα αλλά μια οργανωμένη ομάδα συμφερόντων που απαρτίζεται από επαγγελματίες πολιτικούς (με τη μορφή οικογενειακών συντεχνιών) μετά των 'κολλητών' τους και από προνομιούχους δημόσιους λειτουργούς (όπως πχ οι δικαστές). Όταν οι πολίτες οργανώνονται σε λιγότερο ή περισσότερο ισχυρές ομάδες συμφερόντων, τότε με τη σειρά τους αντιπαρατίθενται πιο αποτελεσματικά στην κρατική συντεχνία και έτσι ιστορικά έχουν αποκτηθεί τα διάφορα προνόμια. Τα τελευταία χρόνια εισήλθαν και νέοι παίκτες στο σύστημα, τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία με τη σειρά τους δεν αποτελούν μια θεσμικού χαρακτήρα λειτουργία αλλά έναν καινούργιο μηχανισμό επιβολής συμφερόντων. Εν τέλει η ελληνική κοινωνία ερμηνεύεται με όρους πρωτογονισμού όπου το δίκαιο του ισχυρότερου έχει την απόλυτη εφαρμογή. Το ελληνικό μοντέλο 'κράτος - πολίτης' λειτουργεί με συνέπεια και σχετική αποτελεσματικότητα για πολλά χρόνια τώρα, γι’ αυτό χρειάζεται κάτι περισσότερο από ευχές για να αλλάξει. Οι πολίτες δρουν στη χώρα μας -στις περισσότερες περιπτώσεις- ως άτομα και αυτό τους καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους απέναντι στο κράτος, το οποίο με τη σειρά του δεν αποτελεί μια θεσμική οντότητα αλλά μια οργανωμένη ομάδα συμφερόντων που απαρτίζεται από επαγγελματίες πολιτικούς (με τη μορφή οικογενειακών συντεχνιών) μετά των ‘κολλητών’ τους και από προνομιούχους δημόσιους λειτουργούς (όπως πχ οι δικαστές). Όταν οι πολίτες οργανώνονται σε λιγότερο ή περισσότερο ισχυρές ομάδες συμφερόντων, τότε με τη σειρά τους αντιπαρατίθενται πιο αποτελεσματικά στην κρατική συντεχνία και έτσι ιστορικά έχουν αποκτηθεί τα διάφορα προνόμια. Τα τελευταία χρόνια εισήλθαν και νέοι παίκτες στο σύστημα, τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία με τη σειρά τους δεν αποτελούν μια θεσμικού χαρακτήρα λειτουργία αλλά έναν καινούργιο μηχανισμό επιβολής συμφερόντων. Εν τέλει η ελληνική κοινωνία ερμηνεύεται με όρους πρωτογονισμού όπου το δίκαιο του ισχυρότερου έχει την απόλυτη εφαρμογή. Το ελληνικό μοντέλο ‘κράτος – πολίτης’ λειτουργεί με συνέπεια και σχετική αποτελεσματικότητα για πολλά χρόνια τώρα, γι’ αυτό χρειάζεται κάτι περισσότερο από ευχές για να αλλάξει.

]]> By: mike http://mystigma.com/archives/1463/comment-page-1#comment-1862 mike Wed, 20 Jan 2010 07:33:30 +0000 http://mystigma.com/?p=1463#comment-1862 Από το άρθρο του καθηγητή Λιαρόπουλου με τίτλο "Η ΑΝΟΜΙΑ ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ". "Ένα κράτος εχθρικό και απαγορευτικό, μας αποξενώνει όλους και απενοχοποιεί κάθε συμπεριφορά που στρέφεται εναντίον του." "Το βάρος πέφτει στο κράτος και όχι στους πολίτες." Αγαπητέ Λυκούργε, συμπίπτουμε νομίζω. Από το άρθρο του καθηγητή Λιαρόπουλου με τίτλο “Η ΑΝΟΜΙΑ ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ”.
“Ένα κράτος εχθρικό και απαγορευτικό, μας αποξενώνει όλους και απενοχοποιεί κάθε συμπεριφορά που στρέφεται εναντίον του.”
“Το βάρος πέφτει στο κράτος και όχι στους πολίτες.”

Αγαπητέ Λυκούργε, συμπίπτουμε νομίζω.

]]> By: Λυκούργος Λιαρόπουλος http://mystigma.com/archives/1463/comment-page-1#comment-1861 Λυκούργος Λιαρόπουλος Wed, 20 Jan 2010 06:18:02 +0000 http://mystigma.com/?p=1463#comment-1861 Νομίζω ότι και εδώ ισχύει η "αρχή της αναλιγικότητας". Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί. Η απραξία του κράτους δεν αναιρεί την υποχρέωση του καθενίς από εμάς. Η ανομία που επικρατεί παντού έχει και εμάς ως συνενόχους. Από το Κράτος και την εξουσία περιμένουμε τις σημαντικές θεσμικές και πολιτικές παρεμβάσεις. Περιμένοντας, όμως, δεν σημαίνει ότι καιο εμέις δεν πρέπει να κάνουμε αυτό το λίγο που εμείς μπορούμε. Διαβάστε το σχετικό μου άρθρο στο http://liaropoulos.wordpress.com/ Νομίζω ότι και εδώ ισχύει η “αρχή της αναλιγικότητας”. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί. Η απραξία του κράτους δεν αναιρεί την υποχρέωση του καθενίς από εμάς. Η ανομία που επικρατεί παντού έχει και εμάς ως συνενόχους. Από το Κράτος και την εξουσία περιμένουμε τις σημαντικές θεσμικές και πολιτικές παρεμβάσεις. Περιμένοντας, όμως, δεν σημαίνει ότι καιο εμέις δεν πρέπει να κάνουμε αυτό το λίγο που εμείς μπορούμε. Διαβάστε το σχετικό μου άρθρο στο http://liaropoulos.wordpress.com/

]]>