Θα μπορούσε να είναι η σύγχρονη νεοελληνική μετάφραση του συνθήματος ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής προστάζει δουλειά και όχι εργασία με ότι αυτό συνεπάγεται. Στο λιγοστό χρόνο που μας απομένει κάνουμε προσπάθεια να γευτούμε τις χαρές της ζωής. Ένα καφέ στα γρήγορα με κάποιο φίλο, που τυχαία συναντήσαμε στο δρόμο, ένα καλό αυτοκίνητο που το κουβαλάμε μαζί μας και τέλος μια καλή plasma τηλεόραση που θα μας νανουρίσει.
Να το πω λίγο διαφορετικά, ο περισσότερος κόσμος για να ανταπεξάλθει στις σύγχρονες κατασκευασμένες ανάγκες, δουλεύει 10 – 12 ώρες την ημέρα, που σημαίνει οτι έχει ελάχιστο χρόνο για να βρεθεί με τον εαυτό του, πράγμα σημαντικό για την επιβίωσή μας. Σ’ αυτό το χρόνο πρέπει να ξεκουραστεί, να δει αγαπημένα πρόσωπα, να χαρεί τα ακριβα του γούστα που με κόπο απέκτησε. Γι’ αυτό μαζί με το καφέ του σε κάποια παραλία θέλει να βλέπει το αυτοκίνητό του, γι’ αυτό μαζί με τους αγαπημένους ανθρώπους του έχει συντροφιά και τη τηλεόραση, γι’ αυτό έχει μια άναρχη ζωή που δεν σέβεται τον συνάθρωπό του. Μια ζωή που πάνω απ’ όλα δεν σέβεται την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση και για το σκοπό που έχει δημιουργηθεί.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής είναι μια πληγή, αρκετά βαθιά αλλά όχι ανίατη. Το φάρμακο βρίσκεται κάπου βαθειά μέσα μας, που με λίγη προσπάθεια, ατομικά και συνολικά, θα βγεί στην επιφάνεια και σιγά – σιγά θα κλείσει της πληγές μας. Και αν στην πρωτεύουσα της χώρας είναι δύσκολα τα πράγματα, στην επαρχία δεν πρέπει ν’ αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως πολύ καλά όλοι νιώθουμε. Δεν είναι πολύ αργά να αντιστρέψουμε το κλίμα που προσπαθεί να ριζώσει στις ψυχές μας. Όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά, να βρούμε ξανά το νόημα της ζωής με έναν περίπατο, έστω σ’ αυτά τα πεζοδρόμια, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς άγχος για το παρκάρισμα, να γνωριστούμε με τους διπλανούς μας, να επικοινωνήσουμε με τους φίλους μας, να κοτσομπολέψουμε με τους γείτονες και όχι με τους δημοσιογραφίσκους της δεκάρας που βρίσκονται σ΄όλα τα κανάλια και λένε όλη την ώρα μαλακίες, ν’ ασχοληθούμε μ’ αυτούς που προσπαθούν με σύγχρονα μέσα (blogs) να προβάλουν σκέψεις – ιδέες – ερωτήματα, να νιώσουμε ξανά τη ζωή.

Υ.Γ. 1 – Για την Αμαλία που ήξερε να ζει και θα ζει για πάντα ανάμεσά μας.

Υ.Γ. 2 – Προς την Αμαλία

ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ

Μ’ ΑΚΟΥΣ ?

ΣΤΙΣ ΛΥΠΕΣ, ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ, ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ

Μ’ ΑΚΟΥΣ ?

ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

Μ’ ΑΚΟΥΣ ?

Μ’ ΑΚΟΥΣ ?

Μ’ ΑΚΟΥΣ, Μ’ ΑΚΟΥΣ ΚΙ ΑΚΟΥΓΕΣΑΙ

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΗ ΣΕ ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟ

ΠΟΥ ΣΑΝ ΚΟΥΡΔΙΖΕΙ, ΑΝΑΠΝΕΕΙ !