Οπωσδήποτε δεν το έσβησα εγώ
Πρέπει κάτι να μην πήγε καλά στην υποβολή του. Αν δεν σε κουράζει, ξαναβάλτο!

χαίρομαι που σου άρεσε το ποστ. Αλλά εσύ (κοίτα να δεις τώρα πώς καρφώνεσαι ότι δεν ανήκεις πουθενά) αναφέρεσαι σε λειτουργούσες οργανώσεις, συνδεδεμένες με την κοινωνία. Αν εμείς προτείνουμε τη διάλυσή τους είναι ακριβώς γιατί είναι αποσυνδεδεμένες από την κοινωνία, δεν εκφράζουν τίποτα και υπάρχουν μόνο για να αξιοποιούν τις μωροφιλοδοξίες των ελάχιστων που τις συγκροτούν (οι λιγοστές εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Νομίζω, πως το μεγαλύτερο μέρος του ‘προβλήματος ΠΑΣΟΚ’ μπορεί να συνοψιστεί εικονολαγνικά σε 30-40 άθλιους ανά νομό.

Πολυ καλο ποστ!:-))

ποιός μπορεί να διαφωνήσει με αυτά που γράφεις; Προσωπικά, έχω προτείνει τη διάλυση των οργανώσεων από την εποχή του Κάθε Μέρα Πολίτης (μια καταπληκτική ιδέα που πετσοκόφτηκε εκ των έσω).
Αλλά το ποστ αυτό γράφτηκε κυρίως για να απαντήσει στο επιχείρημα ορισμένων ότι αφού μιλάνε όλοι πια για οικολογία πχ, εμείς πρέπει να μιλήσουμε για κάτι άλλο. Τα λένε αυτά χωρίς να σκέφτονται ότι δίνουν έτσι το προνόμιο στους πολιτικούς μας αντιπάλους να καθορίζουν εκείνοι ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ατζέντα. Αυτά βλέπουν μετά και κάποιοι τρίτοι και δηλώνουν πως για όλα φταίει ο δικομματισμός.

όπως έγραψα και σε προηγούμενο post σου δεν διαφωνώ καθόλου με τη συμμετοχική δημοκρατία, εξ άλλου όλο και πιο πολύ στις μέρες μας επιβάλεται στην πράξη. Ακόμη και τα media είναι υποχρεωμένα με κάποιο τρόπο να ενσωματώνουν τη γνώμη των πολιτών. Αυτό βέβαια έχει δύο όψεις γιατί η διατύπωση γνώμης μέσω των δημοσκοπήσεων πχ. δεν είναι όπως λένε ένα εργαλείο αλλά ένα μέσο πολιτικής επιβολής της πιό ‘ανώδυνης’ άποψης.

Κατά τη γνώμη μου το περιεχόμενο της διαβούλευσης και όχι η διαδικασία της είναι που έχει σημασία. Πχ. το θέμα των κρατικών πανεπιστημίων με τον τρόπο που συζητιέται δεν οδηγεί πουθενά. Αν ριχνόταν στο τραπέζι από ένα προοδευτικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ ας πούμε, ενταγμένο σε μια γενναία αλλαγή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με κατάργηση εισαγωγικών, τριετείς σπουδές με διετές master και άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και πολλά άλλα, θα ήταν ένα θέμα διαβούλευσης όπου πολλές ενδιαφέρουσες προτάσεις θα μπορούσαν να αναδειχθούν και να ενσωματωθούν. Το ίδιο για το περιβάλλον. Μια πολύ συγκεκριμένη πρόταση για την επιβολή υποχρεωτικής ανακύκλωσης μέσα σε 2 χρόνια σε όλους τους Δήμους της χώρας θα ξεκινούσε άμεσα έναν διάλογο με τους πολίτες για το πώς θα γινόταν αυτό.

Παρ’ όλα αυτά τα συγκεκριμένα, το ιδεολόγημα της κάθε εποχής έστω και αν αποκτά εν τέλει συμβολική σημασία είναι απαραίτητο για φτιαχτεί μια κρίσιμη μάζα εξουσίας. Στην παρούσα φάση, έστω κι αν δεν είναι καθόλου ώριμο ακόμη, εγώ προτείνω την “ευελιξία”, με την έννοια των γρήγορων προσαρμογών στο σύγχρονο κόσμο. Αυτή θα πρέπει να αφορά και το κράτος, και την οικονομία, και την παιδεία, και την άμεση προστασία του περιβάλλοντος.

Μια πρώτη εφαρμογή του όρου σε οργανωτικό κομματικό επίπεδο: Κατάργηση των κομματικών οργανώσεων ανά περιοχή ή κλαδικών ανά επάγγελμα και οργάνωση των μελών & φίλων (και όσων άλλων θέλουν) σε θεματικές ανοικτές ομάδες δράσης (σαν ΜΚΟ ας πούμε)που συνεχώς θα εξελίσσονται. Πχ Πράσινες Πόλεις, Δίκτυα Εργασίας, Ανταλλαγή Γνώσεων, Πολιτιστικά και Πολιτικά Περιοδικά, Ελεύθεροι Κινηματογραφιστές, Δίκτυο κατά της Ξενοφοβίας, Ελεύθερη Πρόσβαση, Επιμόρφωση κ.α. Τα όργανα όπως και ο πρόεδρος μπορούν να εκλέγονται με καθολικές ψηφοφορίες (όπως και οι υποψήφιοι βουλευτές). Με άλλα λόγια ο καθένας να μπορεί να συμμετέχει όπου αισθάνεται πιο χρήσιμος (και όχι να γίνει το γρανάζι ενός μηχανισμού επικύρωσης ασήμαντων αποφάσεων).