1. Το πρόθεμα αυτο στη λέξη οργάνωση, τίθεται για να της προσδώσει πρόσθετο νόημα, για να τη διαχωρίσει από το νόημα που ήδη κατέχει.

2. Αν χρειάζεται το προσδιοριστικό αυτο για να διαχωριστούν τα νοήματα, τότε προφανώς η λέξη οργάνωση χωρίς το πρόθεμα εννοεί ότι κάποιος άλλος είναι αυτός που οργανώνει.

3. Αν η λέξη οργάνωση περιέχει κάποια έννοια έξωθεν προώθησής της, τότε της οφείλεται, έναντι της αλήθειας της, ο προσδιορισμός αυτού που την προωθέι.

Όντως σε όλα τα οργανωμένα συστήματα υπάρχει οργανωτικό υποκείμενο: είτε είναι η φύση, είτε η πολιτεία, είτε το κόμμα, είτε μια άλλη οντότητα ή πρόσωπο(α).

Η ανάγκη της διευκρινιστικής χρήσης του προθέματος αυτο προκύπτει προφανώς από τη διαπίστωση ότι το υποκείμενο της οργανωτικής πράξης δεν είναι το αυτονόητο ή το αναγνωριζόμενο ως υπεύθυνο για μια τέτοια δραστηριότητα ή το επιβεβλημένο.

Στην περίπτωση της πρωτοβουλίας Στην Κόρινθο με ποδήλατο ο υπεύθυνος εντοπίζεται στον Οργανισμό του Δήμου Κορινθίων: λόγω όμως της αδυναμίας ή της αδράνειας των οργάνων του Δήμου να πράξουν τα δέοντα για την αναγνώριση και την εμπέδωση ενός καλύτερου τρόπου ζωής και κίνησης, επιστρατεύεται η οργανωτική ικανότητα των πολιτών που (ελλείψει θεσμού συγκέντρωσής τους για αυτόν το σκοπό) αυτο-οργανώνονται. Θαυμάσια αυτή η πράξη της αυτο-οργάνωσης, όσο και το αντικείμενό της. Κυρίως, γιατί δεν είναι μια πράξη μόνον προσωπικής απόλαυσης του ποδηλάτου, αφού στοχεύει στην αναμόρφωση της πόλεως γύρω απ’ τον “κοινό μικρό σκοπό”. Και ειδικότερα επειδή στηρίζεται σε μια μικρή “θυσία του «εγώ» μπροστά στο «εμείς»” και αναλώνει δυνάμεις προς αυτήν την κατεύθυνση.

Εφαρμόζοντας την ίδια συλλογιστική στην αυτο-οργάνωση του κόμματος (η αυτο-οργάνωση της πολιτείας είναι ακόμη μια πολύ τολμηρή έννοια), προκύπτουν τα ίδια ερωτήματα:

1. Ποιος είναι ο αναγνωριζόμενος υπεύθυνος (ή υπεύθυνοι) για την οργάνωση του κόμματος;

2. Ποιοι οι λόγοι της αποτυχίας του αναγνωριζόμενου υπεύθυνου του κόμματος που οδηγούν στην ανάγκη των πολιτών (κομματικών μελών, φίλων κλπ) να αυτο-οργανωθούν;

3. Με ποιόν τρόπο θα εξασφαλιστούν οι οριζόντιες διαδικασίες που μέσα από τη δράση του προθέματος αυτο στην έννοια οργάνωση θα ελέγχονται οι υπεύθυνοι όταν τους επιτρέπεται[1] (= τους παρέχεται εξ-ουσία) να λειτουργήσουν στο όνομα του σώματος των πολιτών;

4. Μέχρι πού φτάνει η εξουσία των αυτο-οργανωνόμενων στο κόμμα; μπορούν π.χ. να υποδείξουν με οριζόντια ψηφοφορία ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι στις δημοτικές εκλογές (όπως έγινε-όπως διαβάζω- με την Κίνηση Πολιτών για το Δήμο Κορινθίων) και ακόμη περισσότερο στις εθνικές εκλογές; ή αυτή η εξουσία εκχωρείται μόνον στον κεκυρωμένο αρχηγό (του οποίου η ανάγκη προκύπτει -ίσως- από την τρέχουσα πολιτειακή οργάνωση που επιβάλλει η λειτουργία της Βουλής και το Σύνταγμα);

Εξαιρετικά γόνιμη η θεματολογία για συζητήσεις που πείθουν. Με το βάρος όχι μόνον της λογικής τους αλλά κυρίως των “μικρών κοινών σκοπών” που πραγματοποιούνται με αυτήν.

[1]: Ψάχνοντας την ετυμολογία της λέξης εξουσία, βρίσκω: Εξουσία, (έξ-εστι = είναι δυνατόν, επιτρέπεται): η δύναμις ή το δικαίωμα του πράττειν τι. [Ιωάν. Σταματάκου, Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Αθήνα 1972]

Και το εξής άρθρο, της 22/2/2004 του Δ.Μαρωνίτη:

http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=14097&m=B50&aa=1

Γράφοντας αυτά συμφωνεί μαζί μου και το ραδιόφωνο που μου κάνει παρέα και ‘ασθμαίνει’ το άσμα ‘Να δεις στο τέλος θα μας πούνε και μ…..ς, να δεις στο τέλος θα μας πούνε και χαζούς’.

Γράφετε ωραία και ο λόγος σας προβληματίζει.
Καλή συνέχεια στις αναζητήσεις σας.