Η μή υπαρξη blog και η επιλογή του “ούτις” (= κανένας) δηλώνει την επιθυμία να συμμετάσχω σε κάτι που έχει αρχίσει από άλλους σαν ανώνυμος. Ετσι εκμεταλλεύομαι το δημόσιο βήμα που προσφέρει ο Mike με υπόβαθρο τις πολύ αξιόλογες απόψεις του, και μιλώ δημόσια αποφεύγοντας τις κατ’ ιδίαν ηλεκτρονικές επικοινωνίες και ελπίζοντας οτι αυτή η συμεριφορά μου δεν θίγει τους συνομιλητές μου.

Δυστυχώς δεν έχεις λογαριασμό blogger για να επικοινωνήσω μαζί σου. Αν θέλεις, στείλε μου email στο krogias @ gmail.com

τα άρθρα σου εκφράζουν πολύ καλά αυτό που έχεις στο μυαλό, και μου κάνει εντύπωση, ανατρέχοντας σε παλαιότερα, ότι είναι σχεδόν προφητικά σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ.

Η αφιλοκέρδεια είναι ποιότητα που δεν χαρακτηρίζει τους περισσότερους πολιτικούς και κομματικά συστήματα. Ασφαλώς η ανάδειξη ανεξάρτητων δράσεων των πολιτών από έναν πολιτικό χώρο είναι ένδειξη πολιτικής συνείδησης και δημοκρατικότητας, γιατί όσο ο πολίτης καταφέρνει να αυτοοργανώνεται και να δρα για το κοινό συμφέρον τόσο διατηρεί οξυμένη την αντίληψη και τα αντανακλαστικά του μέσα στο περιβάλλον του, είτε φυσικό είτε πολιτικό. Και αποφεύγει τους κακούς άρχοντες.

Για μένα αιτία απογοήτευσης δεν είναι ότι κάποιοι τοπικοί κομματικοί αξιωματούχοι είναι κολλημένοι στις καρέκλες τους (πάντα συνέβαινε και θα συμβαίνει) αλλά ο σεβασμός που τους δείχνουμε παρά το πενιχρό πολιτικό τους αποτέλεσμα. Είναι το ότι η αφρόκρεμα δεν μπορεί να παραγάγει πολιτικό έργο γιατί έχει χάσει το πολιτικό της όραμα αφότου κατέκτησε την εξουσία (επίσης αναμενόμενο). Η διαχείριση μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας στο τοπικό ελληνικό επίπεδο, ΔΕΝ αποτελεί όραμα, αλλά αναγκαστική πραγματικότητα, με την οποία μπορεί κανείς και να διαφωνεί. Δεν διορθώνει τα πραγματικά προβλήματα από τα οποία πάσχει το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία: διαφθορά, απουσία μηχανισμών ελέγχου, αδιαφάνεια, απουσία παραγωγής και αξιοποίησης τοπικής αξίας, στρεβλή ανάπτυξη της οικονομίας προς αντιπαραγωγικούς τομείς.

Ενδεικτικό της ευρωστίας μιας κοινωνίας είναι ο βαθμός παραγωγής και αφομοίωσης καινοτομιών, είτε στο πνευματικό είτε στο τεχνολογικό πεδίο. Η Ελλάδα παράγει και αξιοποιεί ελάχιστες καινοτομίες. Αντίθετα αντιγράφει και καταναλώνει τις πιο χρησιμοποιημένες ιδέες όταν αυτές κοντεύουν να λήξουν και τα ελεεινότερα υποπροϊόντα ενός παγκοσμιοποιημένου τρόπου “διασκέδασης”, οδηγώντας στην αφασία την ατομική και συλλογική συνείδηση και τα πολιτικά αντανακλαστικά των πολιτών.

Αντί να αναλωνόμαστε στην αναζήτηση τεχνικών εκλογικών μοντέλων και να αναζητούμε περιεχόμενο για το επικείμενο συνέδριο θα έπρεπε να αφιερώνουμε χρόνο στην αναζήτηση των πολιτικών θέσεων που θα ενώσουν τις προοδευτικές δυνάμεις σε αυτόν τον τόπο χωρίς ηγεμονισμούς και αγκυλώσεις περί κατοχής της μοναδικής αλήθειας. Ίσως η κίνηση του Αλαβάνου να αποσυρθεί από την αρχηγία να αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια να τεθούν σε κίνηση μηχανισμοί ανανέωσης της πολιτικής σκηνής σαν αυτούς που συζητούμε, όπως αποτέλεσε πολιτική καινοτομία η εκλογή προέδρου του ΠΑΣΟΚ από το λαό. Αν αφαιρέσει κανείς τους απολιθωμένους πολιτικούς από το προσκήνιο και μαζί μ’ αυτούς το φόβο τους για την απώλεια της καρέκλας και της προβολής που τους παρέχει, θα δει ότι στην πραγματικότητα τα πράγματα που ενώνουν την Κεντροαριστερά είναι πολύ περισσότερα από αυτά που την χωρίζουν. Ο πολίτης έχει ταυτίσει το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ και τους εκφραστές του με τη διαφθορά και την κομματική σκοπιμότητα για ίδιο όφελος, όπως το λες. Γι αυτό τιμώρησε το ΠΑΣΟΚ και θα το τιμωρεί γιατί μάλλον δεν πιστεύει ότι μπορούν να ξαναγεννηθούν καθαροί αυτοί που τον πρόδωσαν. Αλλά ο χώρος του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένας κόσμος που καταρρέει μέσα στα προσωπικά αδιέξοδα των τελειωμένων του στελεχών και στην εγκατάλειψη, αλλά ο κόσμος που κινείται, τολμά και ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Αν ο κομματικός μηχανισμός δεν προσαρμοστεί, τόσο το χειρότερο για τον κομματικό μηχανισμό.

Η ανάμειξη των διαφορετικών χώρων της Κεντροαριστεράς, αφαιρεί μεν από κάποιους την καρέκλα από το μαγαζάκι τους, δίνει όμως πραγματική ελπίδα στους πολίτες για μια πολύ πιο ειλικρινή και ζωντανή θεώρηση των πραγμάτων. Μια πολιτική συζήτηση που θα άρχιζε τώρα, θα έδινε το σωστό μήνυμα σε όλη την ελληνική κοινωνία: ότι οι προοδευτικές δυνάμεις μπορούν να είναι μπροστά, ξεπερνώντας τα παλιά πρόσωπα, διαθέτοντας τόλμη για συνεργασίες, νέες ιδέες, δυνάμεις και προτάσεις και τη βεβαιότητα ότι ένα τέτοιο σύνολο μπορεί να κυβερνήσει πολύ καλύτερα από την χλωμή συντηρητική κουστωδία του Καραμανλή.

Μια τέτοια σύγκλιση ΔΕΝ θα προέλθει από τους κατέχοντες την καρέκλα: αυτοί κινδυνεύουν και είναι πιθανό να χάσουν την κομματική εξουσία και τις μελλοντικές απολαβές που θα τους πρόσφερε σε περίπτωση που ξαναγινόταν το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση, πολύ περισσότερο αν αυτό προέλθει από ευρύτερες συνεργασίες. Θα προέλθει από ανθρώπους που δεν είναι φθαρμένοι, που μπορούν να πείθουν με τον καθαρό τους λόγο, τις γνώσεις τους και τις αισιόδοξες πράξεις τους. Που δεν θεωρούν τις δηλώσεις υποστήριξης και υποταγής σε κατεστημένα σχήματα και ανεμικές διαδικασίες, πολιτική πράξη ή αναγκαιότητα.

Καλή ώρα

ν’ αγιάσει το στόμα σου! Τουλάχιστον μέχρι τη σημείωση στο τέλος. Αυτό μου έλειπε να είχα στο μυαλό μου κάτι σαν τις δράσεις του ΚΚΕ που περιγράφεις. Ίσως όμως και εγώ να μην εκφράστηκα καλά. Λέγοντας ‘πολιτική ομπρέλα’, δεν εννοώ πολιτικό περιβροχισμό, αλλά με σεβασμό και από απόσταση, ανάδειξη των δράσεων.

Μια και αναφέρεσαι σε σύγχρονα εργαλεία, εδώ και δεκαετίες βιομηχανίες, εταιρείες και οργανισμοί στον κόσμο και στην Ελλάδα χρησιμοποιούν συστήματα ελέγχου ποιότητας του προϊόντος τους, είτε είναι υλικό είτε όχι (π.χ. υπηρεσίες): τα συστήματα ελέγχου ποιότητας είναι μέθοδοι αναγνώρισης των σφαλμάτων και των αιτίων τους και μέθοδοι διόρθωσης των μηχανισμών που τα παράγουν.

Η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω στο γιατί τέτοιες μέθοδοι δεν εφαρμόζονται στους δημόσιους οργανισμούς στα κόμματα και στην πολιτική γενικότερα, είναι γιατί δεν συμφέρουν αυτούς που τα διοικούν: τα αποτελέσματά τους θα ήταν καταστροφικά γι αυτούς γιατί θα αποκάλυπταν αδυναμίες, δεσμούς και συμφέροντα (και προσωπικά) που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν στο όνομα των αρχών που διακηρύσσονται.

Ίσως η αξία της κριτικής να έχει υποτιμηθεί μπροστά στην ανάγκη της συμφωνίας. Αλλά νομίζω οτι ο μόνος τρόπος να εξασφαλιστεί το κοινό συμφέρον είναι να δηλώνεται καθαρά και κατανοητά ο στόχος και ο εχθρός.

Σημ.: “Πολιτική ομπρέλα” και ταυτόχρονη “ανεξαρτησία” δεν νοείται. Μου θυμίζει την πολιτική του ΚΚΕ στα τέλη του ’70 αρχές ’80 που εισέβαλε στους πολιτιστικούς συλλόγους για να αποκτήσει την πλειοψηφία και την “ταμπέλα” και στη συνέχεια έβαζε την ταφόπλακα, όταν η δημιουργική πνοή των πολιτών εξαφανίζονταν μέσα στην κομματική μονοκαλλιέργεια.

Ανκύκλωση των ίδιων ανθρώπων? Ναι,αλλά τώρα έλλείψει πρωτοκλασάτων σε ρόλο πρωταγωνιστικό. Ας περιμένουμε πρώτα δείγματα γραφής…