ΥΓ. Αυτή η Σοσιαλιστική Διεθνής, καταντά με την ανυπαρξία της (όπως και το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κομμα), παράσημο στα στήθη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Πάρε π.χ. την παγκόσμια αύξηση του πληθυσμού. Όσο κι αν εμφορούμαστε από ανθρωπιστικά συναισθήματα, δεν είναι δυνατόν, έστω και ασυνείδητα, να μην ανησυχούμε για το μέλλον των παιδιών μας, σε έναν πλανήτη 10 ή 20 δισ. Αυτομάτως λοιπόν γεννιούνται (ξενοφοβικές) απόψεις, που κάθε άλλο παρά παράλογες είναι, αφού είναι δεδομένο ότι οι Έλληνες ή οι Ευρωπαίοι δεν γεννούν αρκετά, ούτε για να συντηρήσουν τους πληθυσμούς τους, και άρα δεν “φταίνε” για τον υπερπληθυσμό.

Πάρε την Ελλάδα, το σταυροδρόμι των λαών. Μέσα σε 10-15 χρόνια είδαμε την χώρα μας να αποκτά 10% τουλάχιστον μόνιμους ξένους, και προσγειωθήκαμε απότομα στην πραγματικότητα ενός όχι και τόσο αμιγούς έθνους, από κει που δεν το περιμέναμε κι ενώ ακόμα δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τα μαθήματα που μάθαμε για την ένδοξη εθνική πατρίδα μας. Η λογική λέει: “ευτυχώς!, γιατί αλλιώς δεν θα ‘χαμε φρούτα να φάμε και σπίτια να μείνουμε”. Όμως πάλι πηδάει από μέσα η ανησυχία, που λέει “τι θα γίνει; εμείς δεν μπορούμε να σώσουμε το σπίτι μας που παίρνει φωτιά, θα έχουμε να φυλαγόμαστε κι απ’ τους ξένους;”. Καθόλου παράλογη, φυσικά, ιδίως αν συνδυαστεί με τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να μειωθεί το φαινόμενο.

Δες τώρα τι προτείνουν τα προοδευτικά κόμματα. Τίποτα απολύτως. Τι προτείνουν τα δεξιά; Καλύτερη φρούρηση των συνόρων, να πετάμε τους ύποπτους, τους άνεργους και τους (μικρο)παρανόμους έξω κ.λ.π (Ιταλία).

Εσύ αν ζούσες στην Κόνιτσα ή στο Πάπιγγο το 1996, όπου περνούσαν ορδές οι πάμφτωχοι και αξιολύπητοι γείτονες και συνάνθρωποί μας Αλβανοί, μπαίνοντας και σε κανένα σπίτι το χειμώνα για να βγάλουν τη βραδιά, τι θα έκανες; Οι συμπατριώτες μας πήραν τα δίκαννα για να φυλαχτούν. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα μάλλον, γιατί η αυτοσυντήρηση προηγείται της ιδεολογίας, όταν ζεις εκεί και όχι στην Εκάλη ή στο Κολωνάκι ή στα Βριλήσσια.

Οι αιτίες είναι λοιπόν παραπάνω από εμφανείς, όχι μόνον στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα. Όσο τις αγνοούμε, καλυμμένοι πίσω από την αριστερή μας φρασεολογία, αλλά κυρίως μέσα στη βολή μας, τόσο θα χάνουμε το νόημα και θα απορούμε καθως θα συνωστίζεται ο κόσμος στο πάνω δεξιά τεταρτημόριο.

Και δεν βλέπω άλλη λύση παρά να ανοίξει πλατιά η συζήτηση και χωρίς πολλές νουθεσίες προς τον κόσμο, αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα με πρόγραμμα, πρακτικές προτάσεις και συντεταγμένα, κι όχι πουλώντας αριστεροσύνη αλά “τζάμπα μάγκες” των βορείων προαστίων.

Δεν εξάντλησα το θέμα, αλλά φοβάμαι εξάντλησα την υπομονή σου και αυτήν των αναγνωστών σου.

Για παράδειγμα, η ρουσφετολογική εξυπηρέτηση των ψηφοφόρων που προέρχονται από πολύ φτωχά λαϊκά στρώματα, ή το μοίρασμα κοινοτικών πόρων στους αγρότες χωρίς ουσιαστικό πρόγραμμα ανάπυξης που θα καταταχθούν; ο ίδιος ο φτωχός αριστερός ψηφοφόρος θα τα κατέτασσε (ή ήδη τα κατέταξε ψηφίζοντας το ’80) αριστερά, ενώ οι αριστεροί θεωρητικοί δεξιά, ενώ είναι το ίδιο θολή η κατάταξη και στο δεξιό στρατόπεδο.

Διατηρείται επομένως η ανεπάρκεια των αξόνων της στο να εκφράσουν σημαντικές αξίες της ζωής, όπως π.χ. η δικαιοσύνη ή η πολιτική ηθική, οι οποίες αναγκαστικά διαχέονται στους δύο υπάρχοντες άξονες της “πολιτικής πυξίδας” παραμορφώνοντας το αποτέλεσμα. Σ’ αυτήν την περίπτωση θα ήταν ίσως χρήσιμος ένας τρίτος άξονας, που να εκφράζει αυτές ή άλλες σημαντικές αξίες, που είναι ίσως και αυτές που ταλαιπωρούν περισσότερο το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Γενικά πάντως η μετατόπιση του οριζόντιου άξονα δεν έχει παραστατική αξία, γιατί η αξία αυτή βρίσκεται στα δεδομένα που εισάγονται στο γράφημα κι όχι στη θέση των αξόνων στο χώρο.

Επίσης, σε μια τέτοια βαθμολόγηση δεν κρίνεται μόνον ο κρινόμενος αλλά και ο κρίνων, αφού η βαθμολόγηση επηρεάζεται από την οπτική του βαθμολογητή. Όμως ακόμη και έτσι ίσως βγαίνουν αξιόλογα συγκριτικά συμπεράσματα.

Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι οι πολιτικοί χώροι της κεντρικής σκηνής (και όχι μόνον) δεν τολμούν πια μια λεπτομερή δημόσια αυτοβαθμολόγησή τους, έστω και σε έναν μοναδικό άξονα αριστερά-δεξιά, γιατί προτιμούν την ασάφεια και την ελπίδα να ψαρέψουν καλά αποτελέσματα στα θολά νερά, από την ανοιχτή κριτική που θα επέφερε μια αυτοβαθμολόγηση.