MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

«… και συνήγαγεν αυτούς εις τον τόπον τον καλούμενον εβραϊστί αρμαγεδών … και εγένετο η πόλις η μεγάλη εις τρία μέρη και αι πόλεις των εθνών έπεσον…»

Δεν είμαι καθόλου ειδικός στην ανάλυση της Καινής Διαθήκης, αλλά μ’αρέσουν οι μεταφορές. Γιατί πιστεύω, πράγμα που δεν έχω σταματήσει να υποστηρίζω εδώ και πολύ καιρό και σε όλους τους τόνους, ότι το σχεδιαζόμενο parking στα περιβολάκια θα είναι καταστροφή για την πόλη. Παρκαγεδών λοιπόν, καθ’οδόν για την πόλη μας.
Γιατί όμως να είμαι τόσο οξύς για ένα parking; Κακό είναι να βρίσκουν δημότες και επισκέπτες μιά θέση στάθμευσης;
Για να καταλάβει κανείς τον τρόπο σκέψης μου, οφείλει να είναι πολίτης του κόσμου. Planetizen, από τα planet και citizen, είναι ένας εύστοχος νεολογισμός που συνάντησα. Να καταλαβαίνει το ‘μέγεθος’ της πόλης στην οποία ζεί. Πληθυσμιακό, γνωστικό, πολιτισμικό, αισθητικό κτλ. Να νιώθει ότι τα δικά μας προβλήματα δεν είναι μοναδικά και ότι άλλες πόλεις, σε άλλες χώρες, έχουν δοκιμάσει ποικιλότροπα να τα δαμάσουν και αυτό έχει οδηγήσει στη συσσώρευση γνώσης που θα μπορούσε να μας φανεί χρήσιμη. ΑΝ έχουμε τα μάτια να τη δούμε. ΑΝ έχουμε τ’αυτιά να την ακούσουμε.
Δοκιμάστε να επισκεφθείτε ιστοσελίδες σχετικές με τον αστικό σχεδιασμό (όπως το planetizen, το Department of Urban Planning, School of Public Affairs, UCLA, το New York City Department of Planning κα) και αν βρείτε έστω και έναν αρθρογράφο που να υποστηρίζει ότι η δημιουργία parking σε σημείο κυκλοφοριακά συμφορημένο είναι ορθή πρακτική, εγώ θα ντυθώ αρμαγεδών για τις απόκριες! Για τον απλό λόγο ότι όπου υπάρχει parking, η κίνηση από και προς αυτό, αυξάνει.
Αλλά μέχρι εδώ, έχει ειπωθεί μόνο ένα μηδαμινό μέρος της αλήθειας. Γιατί όπως ισχυρίζεται (και έχει γίνει διάσημος γι αυτό, μετά βέβαια από μελέτες δεκαετιών) ο καθηγητής πολεοδομικού σχεδιασμού στο UCLA και σπουδαγμένος στο Yale, Donald Shoup, στο βιβλίο του “The High Cost of Free Parking”, η αύξηση των χώρων στάθμευσης αυξάνει την εξάρτηση από το αυτοκίνητο, επιταχύνει την αστική εξάπλωση, επιδεινώνει κατά πολύ τη σπατάλη καυσίμων και αποκινητροποιεί τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, των ποδηλάτων και της βάδισης. Επισημαίνοντας ότι οι θέσεις στάθμευσης συνιστούν τη μεγαλύτερη ποσοστιαία επιβολή χρήσης γης στον αστικό ιστό (δεν είναι εντυπωσιακό!), συμπεραίνει πως οι θέσεις στάθμευσης ταπεινώνουν τον πολεοδομικό σχεδιασμό, καταρρακώνουν την τοπική οικονομία και βλάπτουν το περιβάλλον. Παραφράζοντας τη γνωστή αγγλική παροιμία “there is no such thing as a free lunch”, αλλάζοντας το lunch με το parking, προτείνει τη μείωση των θέσεων στάθμευσης(!), και την επιβολή τέλους στάθμευσης. Τα χρήματα από τη στάθμευση προτείνει να επιστρέφουν στη γειτονιά από όπου εισπράχτηκαν για να χρηματοδοτήσουν αναπλάσεις.
Μερικοί βεβαίως θα πουν ‘ποιός είναι αυτός’ και ‘τι να μας πεί εμάς’. Εντάξει ελληναράδες μου, έτσι είναι αν έτσι σας συμφέρει. Αλλά εγώ δεν ξεχνώ πως ένας έγκριτος έλληνας καθηγητής υποστηρίζει πως η μεγαλύτερη και συχνότερη μορφή διαπλοκής και ρεμούλας στη χώρα μας, αφορά τα έργα ασφαλτοστρώσεων και δημιουργίας parking που εκτελούν οι ΟΤΑ α’ βαθμού. Γι αυτό καλύτερα να χαμηλώσουν οι τόνοι της βεβαιότητας για την ωφέλεια ενός parking στο κέντρο της πόλης, και να ξεκινήσει με ευθύνη της νέας δημοτικής αρχής ένας νέος γύρος κοινωνικής διαβούλευσης για το θέμα. Ευκαιρία να δούμε και κατά πόσο η προεκλογικά διακηρυγμένη πίστη στη συμμετοχική δημοκρατία και την κοινωνική λογοδοσία ήταν ‘φύκια για μεταξωτές κορδέλες’ ή όχι. Ευκαιρία για μιά καλή αρχή. Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Η Λετονία είναι μια μικρή, νεόκοπη δημοκρατία της Βαλτικής με πληθυσμό λιγότερο από 2,5 εκατομμύρια, που ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Οι Λετονοί μάλιστα αναφέρονται επίσημα σε Σοβιετική κατοχή, την οποία δεν διαχωρίζουν από την κατοχή των Ναζί και μάλιστα έχουν ενιαίο μουσείο κατοχής για την περίοδο 1940-1991. Τώρα, βιώνουν την ‘άνθιση’ ενός σκληρού καπιταλισμού που μεταφράζεται σε άφθονο μαύρο χρήμα. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσεις το ότι τα πολυτελή αυτοκίνητα είναι απείρως περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα και ότι η πορνεία ίσως είναι το εθνικό επάγγελμα;
Από την άλλη πλευρά, είναι ν’ απορείς. Μετά από τόσα δεινά, πώς γίνεται και όλα είναι τόσο όμορφα και τακτοποιημένα; Η Ρίγα, η πρωτεύουσα, είναι μια πανέμορφη πόλη με πληθυσμό περίπου 700.000. Τεράστια πάρκα, πανέμορφα ανακαινισμένα art nouveau κτίρια από τις αρχές του 20ού αιώνα, άπλετοι δημόσιοι χώροι, μνημεία, μουσεία, όπερα, πανέμορφα καινούργια αρχιτεκτονήματα, εικαστικές και οικολογικές παρεμβάσεις, και μαζί, άψογα πεζοδρόμια, εξαιρετικοί ποδηλατόδρομοι και μια σκανδιναβική εσάνς πολιτισμού και γαλήνης στην ατμόσφαιρα. Πώς μπόρεσαν, σε τόσο λίγα χρόνια να φτιάξουν τόσα βασικά πράγματα, με τα οποία εμείς βαυκαλιζόμαστε μάταια επί δεκαετίες;
Χαζέψτε τις φωτογραφίες κι αν ποτέ έχετε την ευκαιρία, να πάτε, αξίζει τον κόπο. Και μη ξεχάσετε το Jurmala, το θέρετρο στη Βαλτική θάλασσα, μόλις 30 χιλιόμετρα από τη Ρίγα, που είναι παραμυθένιο.

Ο σημερινός σεισμός των 6,3 Ρίχτερ με τους τουλάχιστον 40 νεκρούς στην πόλη L’Aquila των 80.000 κατοίκων στη γειτονική Ιταλία, ξυπνά αναπόφευκτες μνήμες σε κάθε Κορίνθιο.

Είμαι βέβαιος πως όλοι μας συμπαραστεκόμαστε στο οικείο μαρτύριο των Ιταλών. Ασφαλώς, η συμπαράστασή μας μπορεί και πρέπει να εκδηλωθεί και δια του δημοτικού μας συμβουλίου. Κατά τα άλλα, διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση πως καλόγριες από παρακείμενο μοναστήρι που δεν υπέστη ζημιές, βρίσκονται συνέχεια στην κεντρική πλατεία της L’Aquila, για να προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη στους πληγέντες.

Μπράβο τους! Η ανθρώπινη συμπαράσταση δεν αποτιμάται, όπως στη χώρα μας, με τριχίλιαρα στον αέρα.

Φωτογραφίες από τη σεισμόπληκτη L’Aquila μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

Παρακάτω είναι ένα από τα πρώτα video που κυκλοφόρησαν.

Διαβάστε το πολύ καλό άρθρο από το Newsweek με τίτλο “President 2.0“.

Μια γεύση: μπορεί ο Howard Dean να μάζεψε χρήματα μέσω του διαδικτύου, αλλά ο Obama έφτιαξε μέσω αυτού ένα στρατό. Και τώρα αυτός ο στρατός θέλει να μείνει δίπλα του και να τον βοηθήσει στη διακυβέρνηση. Θα γίνει άραγε αυτό και πώς; Ο Don Tapscott δηλώνει πως είμαστε στην αυγή μιας θεμελιώδους αλλαγής στη φύση της ίδιας της δημοκρατίας…

Περισσότερα στο άρθρο.

Η Europeana είναι μια ψηφιακή βιβλιοθήκη, μουσείο και αρχείο της Ευρώπης. Περιέχει περισσότερα από δύο εκατομμύρια ψηφιακά αντικείμενα (ταινίες, φωτογραφίες, πίνακες, μουσική και άλλα αρχεία ήχου, χάρτες, χειρόγραφα, βιβλία, εφημερίδες και άλλο αρχειακό υλικό). Τα εγκαίνιά της έγιναν πριν λίγες ημέρες από την Ευρωπαία επίτροπο για την Κοινωνία της Πληροφορίας, κυρία Viviane Reding.
Αμέσως όμως προέκυψε πρόβλημα: ο ιστοτόπος δέχθηκε περισσότερες από δέκα εκατομμύρια επισκέψεις ανά ώρα (!!!!) και βέβαια, έπεσε! Τώρα προσπαθούν να στήσουν πιό ισχυρή υποδομή που αναμένεται να ανέβει στα μέσα Δεκεμβρίου.
Πόσοι αλήθεια έλληνες γνώριζαν για τα εγκαίνια αυτής της βιβλιοθήκης;
Μια γεύση από το περιεχόμενό της (το οποίο θα υπάρχει και στα ελληνικά) μπορείτε να πάρετε από το παρακάτω βίντεο από το οποίο δεν απουσιάζει η ελληνική συνεισφορά…

Διαβάστε στο περιοδικό του MIT, TechTalk, στην πέμπτη σελίδα, το εξαιρετικό άρθρο με τίτλο “Media Lab creates Center for Future Storytelling“.
Από τα παιδικά παραμύθια μέχρι τα απομνημονεύματα, ο άνθρωπος διηγείται και ο τρόπος που το κάνει δεν είναι άτρωτος στα νέα μέσα της ψηφιακής εποχής μας, κάθε άλλο μάλιστα!

Η ηλιθιότητα καλά κρατεί. Εδώ ο κόσμος γλιστρά αργά αλλά σταθερά στην ύφεση και οι πολιτικοί εκεί, επιμένουν στις βλακείες τους. Οι Βρετανοί συντηρητικοί έχουν για moto στην οικονομική τους πολιτική, το ‘sharing the proceeds of growth’. Κάποιος να τους ξυπνήσει; Αλλά γιατί; Μήπως έμεινε και κανείς ξύπνιος; Στην Ουάσινγκτον μαζεύτηκαν οι ηγέτες των πλούσιων χωρών για να συζητήσουν για την κρίση. Με όρους αγοραστικής δύναμης, η Κίνα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη και η Ινδία η τέταρτη. Άκουσε κανένας τι είπαν οι ηγέτες τους; Όχι βέβαια, γιατί άλλωστε; μας φτάνει η γνώμη του γνωστού για την ευφυία του, απερχόμενου (αλλά τι σημασία έχει;) αμερικανού προέδρου ή ακόμα και του Σαρκοζί. Ο οποίος πρέπει να τον έχει πιάσει μανιακό παραλήρημα από τη χαρά του να βλέπει τους αντιπάλους του σοσιαλιστές να μην ασχολούνται με τα προβλήματα του κοσμάκη, αλλά να καταγγέλουν η μία (Σεγκολέν) την άλλη (Ομπρί) για νοθεία στις πρόσφατες εκλογές για την ηγεσία του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος. Η Liberation γράφει: “Τρελοί. Τρελάθηκαν όλοι τους! Η αυτοκτονική μανία που χτύπησε τους σοσιαλιστές εδώ και δύο ημέρες αφήνει την αριστερά άναυδη, οργισμένη και σε πλήρη σύγχυση”.
Εδώ, αντί να μιλάμε για τη φτώχεια, την υγεία και την παιδεία, ασχολούμαστε με την άθλια συμμορία δύο ξεφτιλισμένων μοναχών. Έχει και η σκανδαλολογία τα όριά της. Όταν οι άνθρωποι φτωχαίνουν, συνιστά αποπροσανατολισμό να εμμένεις στα σκάνδαλα. Κάποιος να το πει στον Βαγγέλη Γιαννόπουλο, ω με συγχωρείτε, στον Καρχιμάκη ήθελα να πώ!

Δείτε το βίντεο παρακάτω για να πάρετε μια ιδέα από τις πρωτοποριακές τακτικές που οδήγησαν τον Barack Obama στο Λευκό Οίκο.

Αν θέλετε, διαβάστε και αυτό το πολύ καλό άρθρο από τους New York Times, με τίτλο “Campaigns in a Web 2.0 world“.

Μάζεψε τις καλύτερες ψήφους και … βγήκε!
(τη φωτογραφία πήρα από το Huffington Post)

Αναδημοσιεύω μεταφρασμένο, ένα άρθρο από τον σημερινό Economist. Το αφιερώνω σε όσους πιστεύουν ότι η κρίση μπορεί να περιοριστεί μέσα στα χρηματιστήρια και δεν αφορά τις κοινωνίες στο σύνολό τους.

“Ένα από τα πιό παράξενα παράπλευρα επεισόδια της οικονομικής κρίσης της Τετάρτης, ήταν η αποκάλυψη νέων εντάσεων στις σχέσεις μεταξύ της Βρετανίας και της Ισλανδίας. Όπως γράφουν οι Times:

Δεκάδες δημοτικά συμβούλια κινδυνεύουν να χάσουν εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες από τα χρήματα των φορολογουμένων που ήταν κατατεθειμένα στην Ισλανδία σε τράπεζες που επλήγησαν. Δήμοι σε όλη τη χώρα μπορεί να αυξήσουν τη φορολογία και να μειώσουν τις δημοτικές υπηρεσίες καθώς οι επιπτώσεις της κατάρρευσης των ισλανδικών τραπεζών, οδηγούν τη Βρετανία στα διπλωματικά χαρακώματα.

Μια σειρά από συζητήσεις με καταστηματάρχες και ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων του Λονδίνου την Τετάρτη, αποκάλυψαν μια εντυπωσιακή εξοικείωση με την Ισλανδία. Όταν ρωτήθηκαν για την οικονομική κρίση, ο ένας στους τρεις ανθρώπους, αυθόρμητα, αναφέρθηκε στο παγωμένο νησάκι στα βόρεια. Και η Ισλανδία δεν είναι καν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Όλοι αυτοί ακούστηκαν πολύ θυμωμένοι με την επιχείρηση διάσωσης των μεγάλων καρχαριών στο City του Λονδίνου, αλλά όταν η κουβέντα ήρθε στην Ισλανδία, ξερόβηχαν με αμηχανία και φαίνονταν μάλλον δύσπιστοι ότι ένα τέτοιο μικρό μέρος θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο μεγάλη φασαρία. Ο υπουργός Alistair Darling, καθησύχασε τουλάχιστον 300.000 μεμονωμένους επενδυτές με κεφάλαια σε ισλανδικές τράπεζες ότι η Βρετανία θα διασφαλίσει τα χρήματά τους εάν δεν το κάνει η ίδια η Ισλανδία (λέει ότι δεν θα το κάνει), αλλά δεν έδωσε την ίδια διαβεβαίωση προς την τοπική αυτοδιοίκηση.

Ήταν απερίσκεπτο για τα δημοτικά συμβούλια στην Αγγλία (κάποια από αυτά πολύ πλούσια όπως το Westminster) να καταθέσουν δημόσια χρήματα σε ισλανδικές τράπεζες; Το BBC αναφέρει ότι περίπου ένα δισεκατομμύριο λίρες που επενδύθηκαν από τουλάχιστον 20 δήμους θα μπορούσαν να εκτεθούν σε κίνδυνο. Το Υπουργείο Οικονομικών είχε προφανώς παροτρύνει τους τοπικούς παράγοντες να διασπείρουν τα χρήματά τους σε διάφορους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, ώστε να επιτύχουν καλύτερες αποδόσεις. Ωστόσο, ο κ. Darling είπε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι οι θεσμικοί επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων των δήμων, θα πρέπει να είναι καλύτερα ενημερωμένοι από τους ιδιώτες. Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι φορολογούμενοι θα υποστούν (ακόμα περισσότερο) το νομοσχέδιο.

Ποιος φέρει την ευθύνη για αυτό το χάος;”