MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Ένα πολύ ενδιαφέρον και εν πολλοίς αληθινό στα συμπεράσματά του άρθρο, δημοσιεύτηκε χθές 23/07/2009  στο ιστολόγιο “Η Γενιά των 700 ευρώ” από τον πολιτικό επιστήμονα και blogger Πασχάλη Αγανίδη. Αναδημοσιεύω μια περικοπή και όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να το διαβάσει ολόκληρο εκεί που αναρτήθηκε αρχικά.

“Υπάρχει μία ενιαία εσωτερική λογική που διαπερνά τη δομή και λειτουργία της ΟΝΝΕΔ. Πρόκειται για μία φεουδαλικού τύπου οργάνωση, για ένα πασαλίκι, ένα αυστηρά ιεραρχικό – αναξιοκρατικό σύστημα, μία εκτρωματική αντιγραφή απαρχαιωμένων εξουσιαστικών μηχανισμών, με βάση κατεστημένα –κομματικά και “συγγενικά δίκτυα” (φίλοι και γνωστοί), με απώτερο στόχο την ικανοποίηση των συμφερόντων των μελών του σκληρού -ιεραρχικού- πυρήνα, δηλαδή την προνομιακή επικοινωνία με το κόμμα – κράτος και την “εισπήδηση” στο κεντρικό σύστημα εξουσίας. Και φυσικά την επαγγελματική αποκατάσταση.”

Ασφαλώς, πολλά από αυτά ισχύουν και για την ΠΑΣΠ, μην είμαστε αφελείς. Δυστυχώς, η αξιακή προσέγγιση της πολιτικής αγνοείται και αναζητείται!

Διαβάστε, όσοι τουλάχιστον τα καταφέρνετε με τα αγγλικά, την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου στην Jane Gabriel του OpenDemocracy, με θέμα την τρέχουσα κατάσταση στη χώρα μας, ιδίως μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, με τίτλο ‘Κλειστός Ορίζοντας’ (A Closed Horizon).
Το κείμενο είναι πολύ μεγάλο για να το μεταφράσω, αλλά ιδού μια γεύση:

“Θόδωρος Αγγελόπουλος: Φτάσαμε σε αξιέξοδο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας, και αν προσθέσουμε σε αυτό και την οικονομική κρίση, βρίσκουμε υπερτιθέμενες, τρεις παράλληλες κρίσεις: την κοινωνική, την πολιτική και την οικονομική. Είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση. Ποιός υποφέρει από αυτήν; Προφανώς, οι πιό ευάλωτες κοινωνικές και οικονομικές τάξεις, αλλά και κάποιοι άλλοι. Ποιοί; Μα οι νέοι. Μπροστά τους κείτεται ένας κλειστός ορίζοντας. Δεν υπάρχει σημείο αναφοράς, μελλοντική προοπτική: ζουν σε ένα κόσμο που ό,τι ακούν στη δημόσια σφαίρα είναι σκάνδαλο, διαφθορά, κρίσεις, αδυναμίες και συμβιβασμοί. Οι νέοι άνθρωποι αποπροσανατολίζονται με αυτή την ιστορία. Νιώθουν το πλήρες εύρος και βάρος της. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχοντας πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει, νιώθουν εκ βαθέων, την ανάγκη να σπάσουν αυτό το κέλυφος, και γι αυτό κατεβαίνουν στους δρόμους.”

Μετά από αρκετές μέρες από την πρώτη σχετική ανάρτηση και μερικές εμβόλιμες πλην σχετικές αναρτήσεις, συνεχίζω σήμερα τον κύκλο της δικής μου προσέγγισης στο θέμα του τραγικού χαμού του Αλέξη Γρηγορόπουλου και σε όσα επακολούθησαν. Θα ακολουθήσει άλλη μια ανάρτηση με μια πρόταση που προκύπτει ήδη από το παρόν κείμενο. Προσπάθησα να διαβάσω όσα περισσότερα μπορούσα. Μίλησα με φίλους, κυρίως αθηναίους, ζητώντας τη γνώμη τους για τα γεγονότα. Κράτησα στο νου μου όσα θεώρησα ενδιαφέροντα κι αφού τα άφησα λίγο καιρό, επιχείρησα μια ανατομία του υλικού. Συγκλίνω στο συμπέρασμα, ότι σήμερα, στην Ελλάδα μεγαλώνει μια γενιά παιδιών που διαφέρει σημαντικά από τις προηγούμενες σε ένα σημείο:

δείχνει να έχει επίγνωση της ληστείας του μέλλοντός της.

Δεν πρόκειται δηλαδή για το κλασικό σχήμα απόρριψης του παρόντος και οραματισμού-σχεδιασμού του μέλλοντος, που χαρακτήριζε ως τώρα όλες τις νέες γενιές. Αυτά τα παιδιά δείχνουν να καταλαβαίνουν πως είναι τόσες πολλές οι υποθήκες του παρελθόντος στο μέλλον που αυτό απλά δεν υπάρχει.

Το χρέος της χώρας πλησιάζει το 130% του ΑΕΠ, μια τιμή σαφώς πλησιέστερη στον τρίτο κόσμο παρά στην Ευρώπη. Αλλά δεν είναι αναγκαίο για τα νεα παιδιά να γνωρίζουν αυτό το νούμερο. Το νιώθουν όταν ακούνε τον πατέρα τους να επαίρεται για τα χιλιάρικα που έκαιγε στα σκυλάδικα, εκείνα ‘τα καλά τα χρόνια’, ενώ οι ίδιοι σήμερα κάνουν δουλειές που προσβάλλουν τις σπουδές τους και δεν αποδίδουν σχεδόν τίποτα. Το ατομικιστικό αίσθημα ‘ο σώζων εαυτόν σωθήτω’ που επικρατεί σε κάθε καράβι που βυθίζεται, γίνεται αντιληπτό στα παιδιά που βλέπουν τους δημόσιους δασκάλους και καθηγητές να ‘ευδοκιμούν’ κάνοντας φροντιστήρια, αφήνοντας το δημόσιο σχολείο στην τύχη του (και μύρια όσα άλλα παραδείγματα).

Αλλά δεν είναι μόνο το χρέος της χώρας. Είναι ο συνδυασμός του χρέους με το υπέρμετρα αρνητικό εξωτερικό ισοζύγιο που καθιστά το φαινόμενο τοξικό για την κοινωνία και ιδίως τα νέα παιδιά. Το εξωτερικό ισοζύγιο βρίσκεται σήμερα στο 15% του ΑΕΠ και είναι μακράν το χειρότερο παγκοσμίως, τη στιγμή που η δεύτερη χώρα, η Ισπανία, έχει 9% και η τρίτη, οι ΗΠΑ, 6%. Σημειωτέον πως το εξωτερικό ισοζύγιο ήταν στα 10 δις πριν από 5 χρόνια, ενώ το 2007 έκλεισε στα 55 δις. Αυτό σηματοδοτεί μια ραγδαία κάμψη της ανταγωνιστικότητας και δικαιολογεί το επιχείρημα ότι ως χώρα δεν παράγουμε (άρα και δεν εξάγουμε) τίποτα, εισάγουμε τα πάντα, εξ’ού και το έλλειμμα. Την ίδια στιγμή όμως που δεν παράγουμε τίποτα, καταναλώνουμε υπέρμετρα! Η ιδιωτική κατανάλωση στην Ελλάδα ήταν το 2007 ίση με το 70,6% του ΑΕΠ έναντι 56,3% του μ.ο. στην ευρωζώνη. Στην πράξη, η χώρα χρεώνεται (από την τσέπη των παιδιών που θα κληθούν να τα πληρώσουν) για να χρηματοδοτεί μια κατανάλωση που ξεπερνά την παραγωγή της.

Το τέλος της ευμάρειας με δανεικά είναι πια εδώ. Οι περήφανες γενιές του χθές (με πρώτη και καλύτερη τη λεγόμενη και γενιά του πολυτεχνείου), έχωσαν βαθιά το χέρι στην τσέπη των παιδιών και των εγγονών τους, όχι για να επενδύσουν αλλά για να καταναλώσουν. Ταυτόχρονα, όποιος παράγει είναι de facto εχθρός της κοινωνίας και δη πολλών που αυτοχαρακτηρίζονται ως αριστεροί. Βλέπετε, είναι εύκολο να κριτικάρεις όποιον παράγει ως καπιταλιστή, αλλά δεν είναι εύκολο να προτείνεις ένα άλλο, εναλλακτικό, αριστερό αλλά και βιώσιμο, μοντέλο παραγωγής.

Όμως, για να μην παρεξηγηθώ, το πρόβλημα των νέων παιδιών δεν είναι οικονομικό. Νομίζω πως ακόμα κι αν η γενιά των 700 ευρώ γινόταν με κάποιο μαγικό τρόπο γενιά των 1500 ευρώ, το πρόβλημα θα έμενε και πάλι, άλυτο. Ο λόγος είναι ότι κανένα νέο παιδί δεν επιθυμεί να παράξει έργο για να πλουτίσει. Το κάνει πρωτίστως για να κερδίσει την αυτοεκτίμησή του και να οργανώσει τη ζωή του κατά τρόπο που να είναι άξια να τη ζει κανείς. Πρόκειται, δηλαδή, περί ενός ηθικού πρωτίστως κινήτρου. Κατά την Καντιανή αντίληψη μάλιστα, οι στόχοι αυτοί οφείλουν να εκπληρώνονται κατά τρόπο που να προωθεί, και όχι απλά να μην εμποδίζει, τους αντίστοιχους στόχους των άλλων. Πώς όμως μπορεί κανείς να επιχειρηματολογήσει υπέρ της κοινωνικής αλληλεγγύης σε ένα καράβι που βυθίζεται, και το οποίο ακόμα και στα –υποτιθέμενα- καλά του, ποδοπάτησε κάθε έννοια διαγενεακής αλληλεγγύης;

Σε μια χώρα όπου μια μετανάστρια-εργαζόμενη-συνδικαλίστρια αντί για το μισθό της εισπράττει βιτριόλι, είναι πλέον βέβαιο ότι έχει επικρατήσει ηθική σήψη και εκχυδαϊσμός. Αυτό το ηθικό και οικονομικό αδιέξοδο κληρονομούμε στα νέα παιδιά και μετά τα κριτικάρουμε για την … αισθητική της κουκούλας! (ενώ η αισθητική του σκυλάδικου ε; σκίζει) Προσποιούμαστε πως δεν καταλαβαίνουμε, αλλά κατά βάθος, το ξέρουμε: το μόνο που θέλουν τα παιδιά, είναι το μέλλον τους.

Δύσκολα μπορεί κανείς να συναντήσει πιό εύστοχη ανάλυση των εννοιών του παλιού και του νέου στην πολιτική -και όχι μόνο- ζωή, από αυτή του Τήλαφου στο άρθρο του με τίτλο: “Το διαδικτυακό παζάρι και η χαμένη μάχη της πολιτείας“. Μια γεύση:

“Η αποτυχία των πολιτικών οργανισμών, ιδίως των αυτοπροσδιοριζόμενων ως προοδευτικών, βρίσκεται στην απόρριψη στην πράξη της ηθικής των διαδικτυακών κοινωνιών, δηλ. την επιστροφή αξιοποιήσιμου προϊόντος στην κοινωνία, που λόγω του μεγέθους τους θα μπορούσαν να δημιουργήσουν οι οργανισμοί αυτοί. Αναπαράγουν δηλαδή την ιδιοτέλεια που διέπει τους μηχανισμούς τους, αυτή τη φορά όμως σε ένα χώρο που έχει άλλες δυνατότητες και τρέφει άλλες προσδοκίες, αγνοώντας την αξία του παραδείγματος που έχουν ανάγκη και με επίταση ζητούν οι πολίτες, αλλά και τις πρακτικές τους σε παλαιότερες εποχές, όταν εκτός από κομματικό περιεχόμενο παρήγαγαν και αξιόλογο κοινωνικό έργο”.

Τα υπόλοιπα, στο άρθρο αυτό καθεαυτό.

Ο πρωθυπουργός δήλωσε πως “κίνητρο των ταραξιών είναι η βία”. Δεν αρκεί δηλαδή που δεν είναι σε θέση (ποτέ δεν ήταν) να συντονίσει στοιχειωδώς την κυβερνητική δράση, έχει και μείζον έλλειμμα κατανόησης πραγμάτων που δεν είναι και τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς. Όπως ότι η βία δεν μπορεί να είναι ποτέ κίνητρο. Είναι το εργαλείο εκφοράς του κινήτρου. Ο Raymond Chandler το περιγράφει απολαυστικά στην “Απλή Τέχνη του Φόνου”. Αλλά μάλλον, πάει πολύ να αναμένω από τον πρωθυπουργό τέτοιου είδους κουλτούρα. Και για να μην ψάχνει πολύ, θα ήθελα να τον πληροφορήσω ότι το κύμα τυφλής βίας που σαρώνει τις ελληνικές πόλεις είναι το αποτέλεσμα μιας διπλής προδοσίας: τα παιδιά αυτά, προδόθηκαν μία φορά από τον κοινωνικό τους περίγυρο (οικογένεια, φίλοι, σχολείο, κράτος κοκ) που απέτυχε να τους προσφέρει ένα βιώσιμο και αξιοπρεπές μοντέλο διαφορετικής διαβίωσης και προδόθηκαν δεύτερη φορά, από τις ιδεολογίες, όπου καμία δεν είναι σε θέση να τους κάνει να ονειρεύονται (κι αυτό ας το κρατάνε στο μυαλό τους όσοι σήμερα αντιπολιτεύονται εκστομίζοντας εύκολους δεκάρικους).
Οι ταραχές αυτές ήρθαν λοιπόν να μας θυμίσουν δύο πράγματα. Ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ παιδιά που βιώνουν το απόλυτο κενό και ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ πρωθυπουργός και κατ’ επέκταση, κυβέρνηση!
Στα πρώτα θέλω να πω ότι δεν είμαι μαζί τους, αλλά τα αγαπώ!
Στους δεύτερους θέλω να πω κάτι, αλλά δεν μπορώ να το συντάξω στη γλώσσα που θα κατανοούσαν. Το ίδιο πρόβλημα που είχα όποτε συνάντησα πιθήκους.

Βρέθηκα τις προάλλες σε μια πολιτική συνάθροιση 40-50 ανθρώπων για κουβέντα. Ο διάλογος έδειχνε νωθρός και θέλησα να τον ζωηρέψω λίγο. Ανέφερα λοιπόν, αυτό που και στο προηγούμενο post μου ανέφερα, ότι έχει καταρρεύσει η δημόσια δωρεάν παιδεία και η δημόσια δωρεάν υγεία. Εισέπραξα μια προσβλητική απάντηση από συνταξιούχα δασκάλα, με ύφος που με έκανε να αναρωτιέμαι πόσα παιδάκια κατέστρεψε στην καριέρα της, μια ψύχραιμη πλην ψεύτικη απάντηση από εν ενεργεία δάσκαλο πως τάχα τα σχολεία βρίθουν από υπολογιστές, προτζέκτορες κτλ (σιγά μην κάνουν και multimedia μάθημα) και πως τάχα οι δάσκαλοι είναι ψηφιακά εγγράμματοι αφού οι περισσότεροι έχουν πιστοποίηση (φοβερό επιχείρημα…) καθώς και μια μετρημένη, ευγενική απάντηση από έτερο εν ενεργεία δάσκαλο που καταδίκασε το ύφος της πρώτης και προέτρεψε τον κλάδο του να μάθει να δέχεται την κριτική. Οι γιατροί και δη οι συνδικαλιστές γιατροί απουσίαζαν, οπότε δεν υπήρξαν αντιδράσεις για το θέμα της υγείας, όπου ο κοινός πολίτης γνωρίζει καλά, όπως γνωρίζει και για το θέμα της παιδείας, τι συμβαίνει.
Αυτές οι τρεις αντιδράσεις αφενός ζωήρεψαν το διάλογο και αφετέρου αποκάλυψαν ποιός πραγματικά ήταν φορέας προοδευτικών αντιλήψεων και ποιός συντηρητικών. Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι αυτοί αυτοπροσδιορίζονται ως ΠΑΣΟΚ. Και είναι ενδιαφέρον γιατί καταδεικνύει τη δυσκολία του ΠΑΣΟΚ να βρει το δρόμο του προς το αύριο. Μέχρι σήμερα, επιχειρείται μια προσπάθεια να μη δυσαρεστηθεί κανείς, ‘δεν περισσεύει κανένας’ το μότο, ή αλλιώς, να μη σπάσουν αυγά.
Αλλά, ως γνωστόν, δεν γίνεται ομελέττα χωρίς να σπάσουν αυγά. Δεν μπορεί να είσαι και με τον ‘χωροφύλαξ’ και με τον ‘αστυφύλαξ’. Δε μπορεί η συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ στους δασκάλους να έχει ως αιτήματα την πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς (σε κλάδο με μηδενική ανεργία, άρα πλήρη σύνταξη στα 52-54 χρόνια), δεν μπορεί να υποσκάπτει την προσπάθεια εισαγωγής της αξιολόγησης στον κλάδο (στα λόγια την υποστηρίζει, αλλά η ΔΟΕ και οι εκπρόσωποι της άλλα λένε), δεν μπορεί να ζητά μείωση (!!) των ωρών εργασίας. Για του λόγου το αληθές, δείτε το παρακάτω απόσπασμα από ανοιχτή επιστολή της ΔΟΕ προς τους δασκάλους (την πλήρη επιστολή θα βρείτε εδώ).

Γνωρίζω μερικούς δασκάλους που κοσμούν τα σχολεία με την παρουσία τους. Γνωρίζω επίσης πως δεν είναι σπάνιο είδος, μεμονωμένες περιπτώσεις, εξαιρέσεις. Πιστεύω ακόμη πως κανείς δεν ξεκινά την καριέρα του με όνειρο να αράξει. Αλλά πιστεύω επίσης πως το σημερινό σύστημα εκπαίδευσης λειτουργεί σαν κρεατομηχανή που αλέθει αδιάκριτα τους συντελεστές του, που ταπεινώνει τις καλές προθέσεις και οδηγεί σε πρόωρη συνταξιοδότηση ακόμα και τα ευγενέστερα κίνητρα. Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις έχουν το χρέος να αντιστέκονται σε αυτή την εξέλιξη, με ένα τρόπο που να σέβεται την υπόλοιπη κοινωνία. Ζητώντας να εργάζονται λιγότερο και να πληρώνονται περισσότερο, προσβάλλουν εμάς και –κυρίως- τα δικαιώματα των παιδιών μας, τόσο με όρους παιδείας όσο και με όρους οικονομίας.

Αν αυτό μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα (εγώ νομίζω το αντίθετο), αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Περσινή έρευνα του ερευνητικού οργανισμού Synovate και του Planet Edge σε 11 ευρωπαϊκές χώρες συμπεριλαμβανομένης της δικής μας, έδειξε πως οι σημερινοί νέοι δείχνουν ολοένα και μεγαλύτερη έλλειψη εμπιστοσύνης στο εκπαιδευτικό σύστημα και την αγορά εργασίας και σαν αποτέλεσμα αυτού, θεωρούν πως οι φίλοι τους είναι το σημαντικότερο πράγμα σε αυτό τον κόσμο, σημαντικότερο από την οικογένεια, την εκπαίδευση και την καριέρα.
Μόνοι, γεγυμνωμένοι από κατανόηση, διαγνωσμένοι ως δυσλεξικοί, στερημένοι από προοπτική, οι νέοι μας, πιασμένοι χέρι-χέρι, βηματίζουν αργά, έξω από το ΤΕΙΧΟΣ που φτιάξαμε εμείς και τα κινήματα και συνδικάτα που μας εκπροσωπούν.

All alone, or in two’s,
The ones who really love you
Walk up and down outside the wall.
Some hand in hand
And some gathered together in bands.
The bleeding hearts and artists
Make their stand.
And when they’ve given you their all
Some stagger and fall, after all it’s not easy
Banging your heart against some mad bugger’s wall.
(Pink Floyd, The Wall)

Αφού γίναμε μια bugger’s society, κάθε ερώτημα για την αναγέννηση του όποιου Κινήματος, δεν μπορεί να απαντιέται από τους λοχίες της συντήρησης συνδικαλιστές, ούτε γενικώς από τους βαθμοφόρους του συστήματος.