MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Αυτό είναι πράγματι δείγμα πολιτικής. Όχι απλής επίκλησης θέσεων αλλά εφαρμογής τους στην πράξη. Ασφαλώς η κλίμακα είναι μικρή, αλλά η ανάγκη να επιτύχουν παρόμοια case studies, τεράστια!

Διαβάστε μια αποκαλυπτική συζήτηση (click on!) ανάμεσα στο δασάρχη Κορίνθου κύριο Παναγιώτη Μπούλια και τον ιστολόγο Τήλαφο, όπου ο πρώτος αποκαλύπτει τις απίστευτες καταπατήσεις γης που έχουν γίνει στο νομό μας.

Στους σοβαρούς οργανισμούς αυτού του πλανήτη, όταν συμβεί ένα ατύχημα, μια καταστροφή ή εν πάσει περιπτώσει κάτι αναπάντεχο, ξεκινά μια μελέτη που σκοπό έχει να ταυτοποιήσει τις γενεσιουργές αιτίες του προβλήματος, να διερευνήσει τις πιθανές διαθέσιμες λύσεις και να καταστρώσει σχέδια αντιμετώπισης παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον. Αν μάλιστα τύχει να χρειαστεί η εφαρμογή αυτών των σχεδίων, τότε επανεξετάζεται η επάρκειά τους και διορθώνονται τυχόν ελλείψεις και σφάλματα.
Φαίνεται όμως, ότι οι ΟΤΑ της χώρας μας δεν συγκαταλέγονται στους σοβαρούς οργανισμούς. Ασφαλώς αυτή η διαπίστωση δεν εκπλήσει κανέναν. Καλό είναι όμως να τη θυμόμαστε όταν έχει έρθει η ώρα της οιμωγής. Τότε που όλοι δακτυλοδείχνουν το ‘κράτος’, ακόμα και οι παράγοντες των ΟΤΑ.
Πέρασαν ήδη εννέα μήνες από τις φονικές πυρκαγιές του περασμένου Αυγούστου. Ο δήμος μας κατέβαλλε κι αυτός το φόρο του στο θεό της φωτιάς. Το κάψιμο μάλιστα τμήματος του Ακροκορίνθου πλήγωσε βαθιά όσους ταυτίζονται με τον υπέροχο αυτό βράχο, το κάστρο του και την ιστορία του. Και λοιπόν; Τα καμένα ψιλοπρασίνισαν και κανείς δεν φαίνεται να θυμάται την περσινή τραγωδία. Η νέα αντιπυρική περίοδος έφτασε αλλά ως προς τι είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι από πέρυσι; Οι κλιματικές αλλαγές με την άνοδο της θερμοκρασίας στήνουν το σκηνικό για περισσότερες φωτιές. Η όρεξη των καταπατητών δεν δείχνει σημεία κάμψης, το αντίθετο θα έλεγα (γαμώτο, ζούμε σε μια χώρα που μισεί κυριολεκτικά οποιαδήποτε μορφή παραγωγικής επένδυσης, πχ έμαθα πρόσφατα πως το 80% των ανεμογεννητριών στη χώρα δεν λειτουργούν γιατί τις σαμποτάρουν συστηματικά οι κτηνοτρόφοι επειδή θεωρούν ότι βλάπτουν τα ζωντανά τους, και λατρεύει κάθε μορφή λαφυραγώγησης των δημόσιων αγαθών).
Εμείς, ως δήμος, τι κάνουμε; Υπάρχει κάποιο σχέδιο κινητοποίησης των εγγενών δυνάμεων; Υπάρχει πχ κάποιο μητρώο βυτιοφορούχων, ή αγροτών με βυτία ραντίσματος, εκσκαφέων και άλλων μηχανημάτων χρήσιμων σε πυρκαγιές; Υπάρχουν μητρώα εθελοντών; Έχει εκπονηθεί κάποιο πλάνο κινητοποίησης και συντονισμού των; Ζητήθηκε άραγε η συνδρομή της πυροσβεστικής στην εκπόνησή του; Αν υπάρχει, ποιοί το γνωρίζουν; Αν δεν υπάρχει, τι περιμένουμε; Την επόμενη καταστροφή;

Στην Κόρινθο, το δίκτυο ύδρευσης δεν παρέχει πόσιμο νερό. Κάποτε, τα καλοκαίρια, καθόλου νερό. Δεν υπάρχει κτίριο, με εξαίρεση ίσως κάποια παλιά ισόγεια κτίρια, που δεν έχει πιεστικό μηχάνημα για να μπορεί το νερό να φτάνει σε όλους τους ορόφους. Σε μερικά κτίρια, υπάρχουν και δεξαμενές νερού στις ταράτσες για να γεμίζουν όταν η παροχή είναι αρκετή (πχ τη νύχτα). Οι περισσότεροι λοιπόν, επιχειρούν να αντλούν το νερό που ‘χρειάζονται’ από μια ‘δεξαμενή’ που δεν είναι επαρκής. Φυσικό αποτέλεσμα αυτού, οι διακοπές ύδρευσης. Ακόμα κι έτσι, το πόσιμο νερό παρέχεται από οχήματα-βυτία, ή οι πολίτες γεμίζουν μπετόνια σε δημόσιες βρύσες, κυρίως στο Λουτράκι, ή αγοράζουν εμφιαλωμένο νερό. Το πρόβλημα ύδρευσης της Κορίνθου δεν είναι νέο, έχει ηλικία δεκαετιών. Είναι ένα πρόβλημα αντιπροσωπευτικό του τρόπου που η κοινωνία μας αντιμετωπίζει τα προβλήματά της. Κοντόφθαλμα, αποσπασματικά, ναρκισσιστικά και εντέλει, αυτιστικά. Αλλά, εκτός αυτών, υπάρχει και ένας ακόμη κυρίαρχος τρόπος αντιμετώπισης, ο καταναλωτικός. Είναι ο τρόπος που μας διδάσκει να έχουμε εμείς το αγαθό που κρίνουμε ότι θέλουμε τώρα, στην ποσότητα που κρίνουμε εμείς επαρκή, αδιαφορώντας για την όποια κοινωνική διάσταση του προβλήματος.
Η κοινωνιολογία της κατανάλωσης σχετικά πρόσφατα μόνο κατεδύθη και στην περιβαλλοντική παράμετρο, αλλά αφού το έκανε, ανέδειξε αυτό που από τόσες διαφορετικές αφετηρίες, πηγές και διαδρομές φτάνει συνέχεια στ’ αυτιά μας. Ότι αν δεν βοηθήσουμε τους πολίτες να μάθουν περισσότερα για τα προβλήματα που απασχολούν αυτούς και την κοινωνία τους, δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις. Κανένας σχεδιασμός, καμία προοπτική, κανένα μείζον έργο του εγγύς μέλλοντος δεν θα μπορεί να υλοποιηθεί επιτυχημένα χωρίς να απαιτείται από τους πολίτες να επιδείξουν μια περισσότερο (απ’ότι μέχρι σήμερα συνήθως απαιτείτο) υπεύθυνη συμπεριφορά. Από το κυκλοφοριακό και την ανακύκλωση απορριμμάτων μέχρι το κοινωνικό κράτος, η εποχή όπου η κοινωνική αλληλεγγύη επιδεικνύετο μόνο από το κράτος και τους θεσμούς του, έφτασε πλέον στα -αναμενόμενα- όρια της. Η ατομική ευθύνη καθίσταται πλέον στοιχείο sine qua non κάθε πολιτικής. Αυτό όμως καθόλου δε σημαίνει πως οι θεσμοί έχουν πλέον στη διάθεση τους ένα μεγάλο ελαφρυντικό. Αντίθετα, τους βαραίνει ένα επιπλέον φορτίο, σημαντικού ειδικού βάρους, αυτό της ενδυνάμωσης των πολιτών με τις αναγκαίες πληροφορίες και γνώσεις που θα τους βοηθήσουν να επιλέξουν να μεταβάλλουν τις συμπεριφορές τους.
Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω δήμους σαν αυτόν του Λουτρακίου που όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα ύδρευσης αλλά έχει πόσιμο νερό ποιότητας και εξάγει κάθε χρόνο εκατομμύρια λίτρα εμφιαλωμένου νερού, να υλοποιεί πολιτικές σεβασμού των υδάτινων πόρων σαν κι αυτή που φαίνεται στις εικόνες που συνιστούν τις δύο όψεις ενός φύλλου που μπορεί κανείς να βρει παντού στο Λουτράκι και τα μαγαζιά του.

Η αναπόφευκτη σύγκριση με το δικό μας δήμο, καταθλίβει. Εδώ ανακυκλώνουμε μόνο τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες πολιτικές που μας οδήγησαν στη σημερινή δεινή θέση.
Α, παράγουμε και κλώνους αυτών των προσώπων για να καλύψουμε και τις μελλοντικές μας ανάγκες!

Ακούγοντας πριν από λίγο καιρό το podcast μιας ομιλίας ενός αμερικανού καθηγητή για το περιβάλλον, συγκράτησα μια φράση του: “We need some Green Jazz”. Η jazz μουσική διαθέτει πολλά και πλούσια χαρακτηριστικά. Μεταξύ αυτών ο αυτοσχεδιασμός και η ‘συνομιλία’ των μουσικών και των οργάνων (αυτό που περιγράφεται συχνά ως call-response και συνιστά ένα είδος ‘δράσης-αντίδρασης’).
Πράγματι, νομίζω πως ο καθηγητής το έθεσε εύστοχα. Αλλά θα έλεγα πως ως κοινωνία δεν πάσχουμε τόσο πολύ από αυτοσχεδιασμό, όσο από τη δυνατότητα οι όποιες δράσεις μας να τύχουν αντίδρασης. Με αυτό δεν θέλω να πω πως οι οικολογικές οργανώσεις και ομάδες, οι περιβαλλοντικοί σύλλογοι αλλά και οι μεμονωμένοι ευαισθητοποιημένοι ως προς το περιβάλλον πολίτες, είναι επαρκείς. Το αποτέλεσμα της δράσης τους όμως δεν είναι αυτό που θα επιθυμούσαμε. Το θέμα αυτό με έχει απασχολήσει και παλιότερα, στο άρθρο ‘Το Πράσινο Κίνημα και οι Δυσκολίες του’. Αλλά αυτό που με απασχολεί τώρα, είναι και πώς θα εμπλέξουμε περισσότερους πολίτες στην υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος και -κυρίως- πώς θα εξασφαλίσουμε ότι η δράση τους θα φέρει αντίδραση και αποτελέσματα.
Το πρόβλημα αυτό δεν έχει βέβαια μία λύση για όλα, αλλά πολλές μικρές. Μία από αυτές την αντιλήφθηκα μελετώντας το ιστολόγιο ‘Τήλαφος’ και την περιγράφω στην προηγούμενη ανάρτηση. Στο ιστολόγιο ‘Τήλαφος’, ένας ευαισθητοποιημένος πολίτης, χωρίς να φεισθεί προσωπικού κόπου, συλλέγει με τη χρήση μιας φτηνής, εμπορικής τεχνολογίας (GPS), δεδομένα που τον οδηγούν στη λεπτομερή χαρτογράφηση καμένων περιοχών. Τους παραγόμενους χάρτες αναρτεί κατόπιν στο ιστολόγιό του, που δικαιολογημένα φέρει τον υπότιτλο ‘η δημόσια πληροφορία ανήκει στον πολίτη’.
Τη δουλειά αυτή οφείλουν βεβαίως να κάνουν οι κρατικές υπηρεσίες και εν προκειμένω τα δασαρχεία αν πρόκειται για δασικές εκτάσεις, το υπουργείο γεωργίας αν πρόκειται για αγροτικές εκτάσεις και ίσως οι δήμοι αν πρόκειται για αστικές. Είμαι βέβαιος, γιατί το γνωρίζω, πως αρκετές τέτοιες υπηρεσίες κάνουν τη δουλειά τους. Αλλά ποιος μπορεί να με βεβαιώσει, πως αυτό γίνεται πάντα όποτε απαιτείται, ότι γίνεται με την αναγκαία ποιότητα και ότι τα αποτελέσματα αυτών των μελετών αξιοποιούνται στην κατεύθυνση της προστασίας του περιβάλλοντος;
Αντίθετα, οι συνεχείς αποχαρακτηρισμοί εκτάσεων, οι καταπατήσεις και ο ποταμός των αυθαιρέτων με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ακόμα και αν υπάρχουν τα δεδομένα αυτά, παραγκωνίζονται από τους ιερείς της διαφθοράς.
Βεβαίως, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο οποιοσδήποτε πολίτης έχει δικαίωμα να αιτηθεί και να λάβει αυτά τα στοιχεία, αφού τα δικαιούται βάσει του νόμου. Δεν θα επεκταθώ, όποιος επιθυμεί μπορεί να διαβάσει την προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο ‘Η Πρόσβαση στα Δημόσια Έγγραφα’.
Το σημαντικό είναι ότι το κυρίαρχο μοντέλο ζωής στη χώρα μας χαρακτηρίζεται από έναν άπληστο, ευδαιμονικό ατομικισμό που στρέφεται κυρίως ενάντια στα δημόσια αγαθά, με όχημα ένα διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό και οδηγό ένα πολιτικό δυναμικό που θέτει την εκλογή ή επανεκλογή του, ως ύψιστη προτεραιότητα. Αν δεν οπλίσουμε τους πολίτες με τη γνώση που χρειάζονται για να υπερασπιστούν αυτά τα αγαθά, θα έχουμε οριστικά, χάσει το παιχνίδι. Θα έχουμε παραβιάσει έναν εσώτερο πυρήνα αξιών που δεν είναι παρά η ψυχή μας. Πρόκειται στην ουσία για ένα στοίχημα παιδείας, γιατί πριν καούν κάποιες εκτάσεις, πρώτα καίγονται κάποια μυαλά. Μυαλά που στερούνται παιδείας και δεν ακούνε jazz…

Η εικόνα που βλέπετε παραπάνω, είναι μια αποτύπωση των καμένων περιοχών στις πρόσφατες πυρκαγιές, στην περιοχή από Αρχαία Κόρινθο μέχρι Χιλιομόδι, πάνω σε χάρτη του Google. Αναλογιστείτε το μέγεθος της καταστροφής, αναστοχαστείτε πώς καταντήσαμε έτσι και θα τα πούμε αναλυτικότερα. Αύριο και μεθαύριο θα ανεβάσω την ίδια αποτύπωση από άλλες οπτικές γωνίες. Κάντε κλικ πάνω στις εικόνες για να τις δείτε στο σωστό μέγεθος. Προτρέπω, όποιον το επιθυμεί, να τις αναδημοσιεύσει, ιδίως αν πρόκειται για κορινθιακή ιστοσελίδα. Την αποτύπωση αυτή έκανε ένας πολύ καλός blogger και αληθινός ΠΟΛΙΤΗΣ, τη δουλειά του οποίου θα παρουσιάσω στο post για τις καμένες εκτάσεις και τα καμένα μυαλά που θα αναρτήσω μετά τις φωτογραφίες.

Στην ήδη επιβαρυμένη οικολογικά περιοχή του Κορινθιακού Κόλπου από τη λειτουργία του εργοστασίου της ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και της υπό ολοκλήρωση μονάδας συμπαραγωγής, καθώς και της μονάδας συνδυασμένου κύκλου με φυσικό αέριο, τώρα θα προστεθεί άλλη μία ρυπογόνος επένδυση, μία τεράστια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ισχύος 600 Μεγαβάτ, με καύσιμο λιθάνθρακα. Αυτό θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δημόσια υγεία και το φυσικό περιβάλλον σε Άσπρα Σπίτια, Άγιο Νικόλαο, Αντίκυρα, Δίστομο, Κυριάκι και πολλά άλλα μέρη.

Η καύση του άνθρακα αποτελεί τη σπουδαιότερη αιτία της αυξημένης εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό είναι κύρια υπεύθυνο για την εμφάνιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, του φωτοχημικού νέφους, της όξινης βροχής και των τοξικών ατμοσφαιρικών ρύπων.

Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τις εκπομπές στερεών ρύπων όπως ιπτάμενη τέφρα, οξείδια του θείου, σκόνη άνθρακα που θα διαφεύγει κατά την μεταφορά και την εκφόρτωσή του, σκόνη αλουμινίου και αλουμίνας από το υφιστάμενο εργοστάσιο, και που σύμφωνα με όλους τους διεθνείς αναλυτές, αλλά και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ίδιας της χώρας μας από τις βεβαρημένες από αυτά τα υλικά περιοχές της Πτολεμαΐδας / Κοζάνης και Μεγαλόπολης, υπεύθυνα για την εμφάνιση κυριολεκτικής επιδημίας σοβαρών ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και όχι μόνο, όπως αλλεργίες, άσθμα, καρκίνος, πνευμονοκονίαση, καρδιαγγειακά προβλήματα κλπ, καθώς και ραγδαίας αύξησης της θνησιμότητας του πληθυσμού.

Μάλιστα, σε ότι αφορά τον λιθάνθρακα, αυτός θα μεταφέρεται με μεγάλα φορτηγά πλοία τύπου bulk-carrier της τάξεως των 150.000 τόννων, τα οποία επειδή δεν χωράνε να περάσουν από τον Ισθμό της Κορίνθου, θα διαπλέουν όλο τον Κορινθιακό Κόλπο από δυσμάς (Πάτρα) προς ανατολάς και θα ρυπαίνουν στεριά και θάλασσα καθ’όλη την πορεία τους με την τοξική σκόνη που θα σηκώνεται από τον άνεμο.

Οι ποσότητες ατμοσφαιρικών ρύπων, που θα εκπέμπει όλο αυτό το βιομηχανικό συγκρότημα σε ετήσια βάση, είναι
-περίπου 4,5 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα,
-περίπου 4 εκατομμύρια τόννοι διοξειδίου του θείου και του αζώτου,
-περίπου 800 χιλιάδες τόννοι ιπτάμενης τέφρας,
-περίπου 80 χιλιάδες τόννοι τοξικά μέταλλα (ανάμεσά τους και ραδιενεργά όπως ουράνιο και θόριο), κατάλοιπα λιθάνθρακα, υδράργυρος και διάφορα αλκαλικά υγρά.

Όλοι αυτοί οι ρύποι θα παρασύρονται από τους βόρειους/βορειοδυτικούς ανέμους, θα μεταφέρονται στην απέναντι από τα Άσπρα Σπίτια παραλία του Νομού Κορινθίας, και θα διασκορπίζονται εκεί, σε πολύ μεγαλύτερη έκταση (Αίγιο, Κιάτο, Ξυλόκαστρο, Ακράτα, Δερβένι, Κόρινθος, Λουτράκι και πολλά άλλα).

Είναι μάλιστα σχεδόν βέβαιο, ότι ο ιδιώτης επενδυτής δεν πρόκειται να λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων της περιοχής. Οι κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του επιτρέπουν την αγορά δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων, με πολύ μικρό κόστος. Άλλωστε αυτή την πρακτική εφαρμόζει και η εταιρεία ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ εδώ και αρκετά χρόνια.

Τέλος, για την ψύξη της μονάδας χρειάζονται κάθε χρόνο 1 εκατομμύριο κυβικά μέτρα θαλασσινού νερού, που θα επιστρέφουν στην θάλασσα με θερμοκρασία 50-60 βαθμών Κελσίου, καταστρέφοντας ό,τι έχει απομείνει από την ιχθυοτροφία και την υποθαλάσσια βλάστηση.

Έτσι είναι εύκολο να καταλάβει καθένας τις ανεπανόρθωτες συνέπειες για την δημόσια υγεία, για κάτοικους και επισκέπτες (λόγω παραθεριστικού χαρακτήρα) που θα έχει η νέα αυτή εστία μόλυνσης στην ευρύτερη περιοχή. Εκτός αυτού ότι θα υποβαθμίσει το περιβάλλον και όποιες άλλες βιοποριστικές δραστηριότητες υπάρχουν από αλιεία, τουρισμό και γεωργία. Όλα αυτά, στο βωμό της αλόγιστης ανάπτυξης, που αποφασίζουν άλλοι (οι δήθεν «ανεξάρτητες αρχές», για να εξυπηρετήσουν τα ξένα και ντόπια συμφέροντα. Όλοι οι πολίτες πρέπει να εναντιωθούν ενεργά σε αυτές τις μεθοδεύσεις.

—————————————————————————————————
Ανάρτησα σήμερα το παραπάνω το κείμενο και το σχέδιο που έλαβα ταχυδρομικά. Αυτό το έκανα όχι γιατί συμφωνώ 100% με το κείμενο, αλλά γιατί η δημοσίευση κειμένων τοπικού ενδιαφέροντος, ασχέτως οπτικής γωνίας, είναι μέσα στο dna αυτού του ιστολογίου, όπως έχει επανειλημμένα δηλωθεί. Μόνη μου ένσταση, το γεγονός ότι μου ταχυδρομήθηκε ανώνυμα. Με την εξαίρεση αυτής της φοράς, δηλώνω ότι δεν θα αναρτώ κείμενα που μου στέλνονται ανώνυμα. Η ανωνυμία είναι ακατανόητη, συνομωτική, κάποτε ύποπτη και σε κάθε περίπτωση, δηλωτική αδυναμίας του υποκειμένου της να αναλάβει την ευθύνη των λεγομένων του.