MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Είναι τραγική η εικόνα μιας κοινωνίας που επιλέγει ακατάλληλους ανθρώπους για να την εκπροσωπούν, να ρυθμίζουν την τύχη της, να καθορίζουν το μέλλον της. Διαβάζω άρθρα ιταλών για την Ιταλία, αμερικανών για τις ΗΠΑ, δικών μας για την Ελλάδα. Παντού κάστες επιτήδειων, ανθρώπων με προφανείς αδυναμίες και αδιαφανείς ‘ικανότητες’. Διατρέχω εκτός από τον τόπο, το χρόνο. Ξανά τα ίδια. Αναζητώ τους λόγους, τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες που επιτρέπουν στις κάστες αυτές να επικρατούν. Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω μια καθολική, συγκροτημένη ερμηνεία. Δεν ξέρω κι αν υπάρχει. Μερικά όμως πράγματα είναι ευδιάκριτα. Όπως η αναγκαστική παρουσία ομάδων ανθρώπων που προκειμένου να αποκτήσουν ένα ρόλο στην κενή ζωή τους, υπηρετούν όχι αξίες, αλλά συμφέροντα. Όχι σκοπούς αλλά συστήματα και μηχανισμούς. Καθώς στερούνται ουσιαστικής παιδείας, είναι εύκολο να διολισθήσουν στην υπηρεσία ανθρώπων και σκοπών χωρίς ηθική υπόσταση.

Πριν λίγα χρόνια, ένας τοπικός κομματάρχης κόμπασε ότι “εγώ, κι ένα γάιδαρο να κατεβάσω υποψήφιο, θα τον εκλέξω”. Ο γάιδαρος βρέθηκε εύκολα και κέρδισε τις εκλογές. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Καθώς πλησιάζουμε σε νέες εκλογές κομματικών οργάνων, περιμένω να δω ποιός και ποιοί θα ζηλώσουν το ρόλο του γαϊδάρου. Βεβαίως αυτοί καθόλου δεν συμμερίζονται μια τέτοια οπτική. Μπορεί και να έχουν δίκιο.

Κάποτε ένας άγγλος γαιοκτήμονας συνάντησε στην κόλαση τον πιστό του υπηρέτη.

Κύριε, του είπε εκείνος, γιατί είστε εδώ;

Είμαι εδώ γιατί έκλεψα, είπα ψέματα και εξαπάτησα ανθρώπους προσπαθώντας να πληρώσω τα χρέη που συσσώρευσε αυτός ο αλήτης ο γιός μου. Εσύ όμως, ήσουν ένας καλός και πιστός υπηρέτης. Γιατί βρίσκεσαι εδώ;

Γιατί εγώ ανάθρεψα το γιό σας…

Βρέθηκα τις προάλλες σε μια πολιτική συνάθροιση 40-50 ανθρώπων για κουβέντα. Ο διάλογος έδειχνε νωθρός και θέλησα να τον ζωηρέψω λίγο. Ανέφερα λοιπόν, αυτό που και στο προηγούμενο post μου ανέφερα, ότι έχει καταρρεύσει η δημόσια δωρεάν παιδεία και η δημόσια δωρεάν υγεία. Εισέπραξα μια προσβλητική απάντηση από συνταξιούχα δασκάλα, με ύφος που με έκανε να αναρωτιέμαι πόσα παιδάκια κατέστρεψε στην καριέρα της, μια ψύχραιμη πλην ψεύτικη απάντηση από εν ενεργεία δάσκαλο πως τάχα τα σχολεία βρίθουν από υπολογιστές, προτζέκτορες κτλ (σιγά μην κάνουν και multimedia μάθημα) και πως τάχα οι δάσκαλοι είναι ψηφιακά εγγράμματοι αφού οι περισσότεροι έχουν πιστοποίηση (φοβερό επιχείρημα…) καθώς και μια μετρημένη, ευγενική απάντηση από έτερο εν ενεργεία δάσκαλο που καταδίκασε το ύφος της πρώτης και προέτρεψε τον κλάδο του να μάθει να δέχεται την κριτική. Οι γιατροί και δη οι συνδικαλιστές γιατροί απουσίαζαν, οπότε δεν υπήρξαν αντιδράσεις για το θέμα της υγείας, όπου ο κοινός πολίτης γνωρίζει καλά, όπως γνωρίζει και για το θέμα της παιδείας, τι συμβαίνει.
Αυτές οι τρεις αντιδράσεις αφενός ζωήρεψαν το διάλογο και αφετέρου αποκάλυψαν ποιός πραγματικά ήταν φορέας προοδευτικών αντιλήψεων και ποιός συντηρητικών. Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι αυτοί αυτοπροσδιορίζονται ως ΠΑΣΟΚ. Και είναι ενδιαφέρον γιατί καταδεικνύει τη δυσκολία του ΠΑΣΟΚ να βρει το δρόμο του προς το αύριο. Μέχρι σήμερα, επιχειρείται μια προσπάθεια να μη δυσαρεστηθεί κανείς, ‘δεν περισσεύει κανένας’ το μότο, ή αλλιώς, να μη σπάσουν αυγά.
Αλλά, ως γνωστόν, δεν γίνεται ομελέττα χωρίς να σπάσουν αυγά. Δεν μπορεί να είσαι και με τον ‘χωροφύλαξ’ και με τον ‘αστυφύλαξ’. Δε μπορεί η συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ στους δασκάλους να έχει ως αιτήματα την πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς (σε κλάδο με μηδενική ανεργία, άρα πλήρη σύνταξη στα 52-54 χρόνια), δεν μπορεί να υποσκάπτει την προσπάθεια εισαγωγής της αξιολόγησης στον κλάδο (στα λόγια την υποστηρίζει, αλλά η ΔΟΕ και οι εκπρόσωποι της άλλα λένε), δεν μπορεί να ζητά μείωση (!!) των ωρών εργασίας. Για του λόγου το αληθές, δείτε το παρακάτω απόσπασμα από ανοιχτή επιστολή της ΔΟΕ προς τους δασκάλους (την πλήρη επιστολή θα βρείτε εδώ).

Γνωρίζω μερικούς δασκάλους που κοσμούν τα σχολεία με την παρουσία τους. Γνωρίζω επίσης πως δεν είναι σπάνιο είδος, μεμονωμένες περιπτώσεις, εξαιρέσεις. Πιστεύω ακόμη πως κανείς δεν ξεκινά την καριέρα του με όνειρο να αράξει. Αλλά πιστεύω επίσης πως το σημερινό σύστημα εκπαίδευσης λειτουργεί σαν κρεατομηχανή που αλέθει αδιάκριτα τους συντελεστές του, που ταπεινώνει τις καλές προθέσεις και οδηγεί σε πρόωρη συνταξιοδότηση ακόμα και τα ευγενέστερα κίνητρα. Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις έχουν το χρέος να αντιστέκονται σε αυτή την εξέλιξη, με ένα τρόπο που να σέβεται την υπόλοιπη κοινωνία. Ζητώντας να εργάζονται λιγότερο και να πληρώνονται περισσότερο, προσβάλλουν εμάς και –κυρίως- τα δικαιώματα των παιδιών μας, τόσο με όρους παιδείας όσο και με όρους οικονομίας.

Αν αυτό μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα (εγώ νομίζω το αντίθετο), αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Περσινή έρευνα του ερευνητικού οργανισμού Synovate και του Planet Edge σε 11 ευρωπαϊκές χώρες συμπεριλαμβανομένης της δικής μας, έδειξε πως οι σημερινοί νέοι δείχνουν ολοένα και μεγαλύτερη έλλειψη εμπιστοσύνης στο εκπαιδευτικό σύστημα και την αγορά εργασίας και σαν αποτέλεσμα αυτού, θεωρούν πως οι φίλοι τους είναι το σημαντικότερο πράγμα σε αυτό τον κόσμο, σημαντικότερο από την οικογένεια, την εκπαίδευση και την καριέρα.
Μόνοι, γεγυμνωμένοι από κατανόηση, διαγνωσμένοι ως δυσλεξικοί, στερημένοι από προοπτική, οι νέοι μας, πιασμένοι χέρι-χέρι, βηματίζουν αργά, έξω από το ΤΕΙΧΟΣ που φτιάξαμε εμείς και τα κινήματα και συνδικάτα που μας εκπροσωπούν.

All alone, or in two’s,
The ones who really love you
Walk up and down outside the wall.
Some hand in hand
And some gathered together in bands.
The bleeding hearts and artists
Make their stand.
And when they’ve given you their all
Some stagger and fall, after all it’s not easy
Banging your heart against some mad bugger’s wall.
(Pink Floyd, The Wall)

Αφού γίναμε μια bugger’s society, κάθε ερώτημα για την αναγέννηση του όποιου Κινήματος, δεν μπορεί να απαντιέται από τους λοχίες της συντήρησης συνδικαλιστές, ούτε γενικώς από τους βαθμοφόρους του συστήματος.