MyStigma

Je serais bien l’enfant abandonné sur la jetée partie à la haute mer, le petit valet, suivant l’allée dont le front touche le ciel.
Arthur Rimbaud.

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Το βίντεο αυτό της άριας ‘Τετέλεσται’ (Es ist vollbracht) από τα Κατά Ιωάννην Πάθη του JS Bach, δεν είναι μόνο ένα εξαιρετικό δείγμα μουσικής με επικαιρότητα, αλλά έχει επιπλέον σημασία γιατί η άρια αποδίδεται από τον Παναγιώτη Οικονόμου, (Panito Iconomou) παιδί ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία με σημαντική διεθνή καριέρα. Απολαύστε το, αν και, τέτοιες μέρες, τίποτα δεν είναι καλύτερο από τη λειτουργία σε μια ορθόδοξη εκκλησία.

Διαβάστε, όσοι τουλάχιστον τα καταφέρνετε με τα αγγλικά, την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου στην Jane Gabriel του OpenDemocracy, με θέμα την τρέχουσα κατάσταση στη χώρα μας, ιδίως μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, με τίτλο ‘Κλειστός Ορίζοντας’ (A Closed Horizon).
Το κείμενο είναι πολύ μεγάλο για να το μεταφράσω, αλλά ιδού μια γεύση:

“Θόδωρος Αγγελόπουλος: Φτάσαμε σε αξιέξοδο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας, και αν προσθέσουμε σε αυτό και την οικονομική κρίση, βρίσκουμε υπερτιθέμενες, τρεις παράλληλες κρίσεις: την κοινωνική, την πολιτική και την οικονομική. Είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση. Ποιός υποφέρει από αυτήν; Προφανώς, οι πιό ευάλωτες κοινωνικές και οικονομικές τάξεις, αλλά και κάποιοι άλλοι. Ποιοί; Μα οι νέοι. Μπροστά τους κείτεται ένας κλειστός ορίζοντας. Δεν υπάρχει σημείο αναφοράς, μελλοντική προοπτική: ζουν σε ένα κόσμο που ό,τι ακούν στη δημόσια σφαίρα είναι σκάνδαλο, διαφθορά, κρίσεις, αδυναμίες και συμβιβασμοί. Οι νέοι άνθρωποι αποπροσανατολίζονται με αυτή την ιστορία. Νιώθουν το πλήρες εύρος και βάρος της. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχοντας πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει, νιώθουν εκ βαθέων, την ανάγκη να σπάσουν αυτό το κέλυφος, και γι αυτό κατεβαίνουν στους δρόμους.”

Δεν είμαι λάτρης της avant-garde μουσικής. Ο Ξενάκης, ο Stockhausen, ο Cage, ο Schaeffer και οι λοιποί, πάντοτε ένιωθα να με απωθούν, ακόμα και όταν, πολύ μικρότερος, προσπάθησα σχεδόν καταναγκαστικά να τους συμπαθήσω. Ένας εξ’ αυτών είναι και ο Cornelius Cardew. Δεν άκουσα ποτέ τη μουσική του. Τον γνώριζα ως μουσική προσωπικότητα, αλλά και πάλι ήταν οι ακραίες αριστερές του πολιτικές αντιλήψεις που τον έθεσαν εντός του αντιληπτικού μου πεδίου.
Με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αναζήτησα και βρήκα κάποιο τσιτάτο του Cardew που θυμόμουν αμυδρά. Ιδού:

“Life is a force to be used and if necessary used up”.

Πόσο απέχθεια μπορεί να προκαλέσει κάποτε ο ανθρώπινος λόγος!

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, εκπλήρωσες την επιθυμία σου
Να έχεις σίγουρη δουλειά,
Ασφάλιση για σένα, τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου
Πληρωμένες διακοπές,
Ρουχισμό και επιδόματα

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, μηδένισες την ανασφάλειά σου,
Μήπως σε αγγίξει η όποια οικονομική κρίση,
Δημόσιος υπάλληλος,
Στο ταμείο κάθε 1η και 15

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, αγόρασες ένα κουστουμάκι ζωής σε τιμή ευκαιρίας,
Μια στολή που να κρύβει τα κενά σου,
Ένα τρόπο να σε υπακούν όσοι δεν σε ξέρουν,
Συνάδελφους στη δουλειά για να μη νιώθεις μόνος

Τι σου φταίει ρε μαλάκα το παιδάκι;

Το μόνο που χρειαζόταν για να μη σε βρίζουν ήταν να μη συμπεριφέρεσαι σα μπάτσος, σα γουρούνι, σα δολοφόνος. Κι εσύ το μόνο που έκανες ήταν να φερθείς σα μπάτσος, σα γουρούνι.
Κι έγινες δολοφόνος!

Στην εξαιρετικά οργανωμένη γιορτή της Κίνησης Πολιτών για τα 150 χρόνια της πόλης μας που γίνεται αυτές τις ημέρες στο αίθριο της Δημοτικής Αγοράς, προβάλλεται και ένα πολύ καλοφτιαγμένο 20λεπτο βίντεο σχετικό με την ιστορία της νέας Κορίνθου. Κάποτε, προβάλλεται στον τοίχο μιας πολυκατοικίας, όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία. Κοιτάζοντάς την, δεν ξέρω με τι να πρωτολυπηθώ: με την εικόνα της ρημαγμένης από το σεισμό του 1928 πόλης μου, ή με την ηλικιωμένη κυρία που φυλακισμένη κυριολεκτικά και μεταφορικά στο διαμέρισμά της, παρακολουθεί τα δρώμενα χωρίς να συμμετέχει;
Το παράθυρο στο φωταγωγό και η λάμπα φθορίου πίσω της την ταυτοποιούν σαν μια γυναίκα της εποχής μας. Παρακολουθεί τα πάντα από απόσταση. Συμμετέχει μόνο κοιτάζοντας και ακούγοντας. Σα να έβλεπε τηλεόραση. Δεν τραγούδησε μαζί μας. Δεν ήρθε να την κεράσουμε κατιτίς. Τόσο κοντά και όμως τόσο απόμακρη. Σαν το σεισμό του ’28.
Τι θα μας τραγουδούσε άραγε αν μπορούσε; Δεν ξέρω. Αλλά και δε βρίσκω τίποτα πιό ταιριαστό από το 4ο πρελούδιο του Chopin. Ακούστε το με την Martha Argerich στο πιάνο.

Ο ιστολόγος “Τήλαφος” δεν είναι μόνο ένας συγκροτημένος επιστήμονας και συνεπής αγωνιστής των θέσεών του. Είναι επίσης ένας απίστευτα σεμνός άνθρωπος, όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω γνωρίζοντάς τον από κοντά πριν από λίγους μήνες. Ο αγώνας που δίνει μέσω του ιστολογίου του (και όχι μόνο) για τη δημόσια πληροφορία, είναι ένας αγώνας αρχών που με συγκινεί ιδιαίτερα. Γι αυτό και ανταποκρίνομαι άμεσα στο κάλεσμά του μέσω του ιστολογίου του και αναδημοσιεύω εδώ μέρος της ανάρτησής του με τίτλο “Ένας αναγραμματισμός με νόημα: ΠΟΛΙΤΕΣ – ΟΠΛΙΤΕΣ“. Επισκεφθείτε το ιστολόγιό του αν θέλετε να σχολιάσετε και να υποστηρίξετε το αυτονόητα ορθό αίτημα της ταυτολογίας Πολίτης = Οπλίτης της Δημοκρατίας.

“Ανοιχτή δημόσια πληροφορία σημαίνει πληροφορημένος πολίτης, καλύτερος έλεγχος της εξουσίας, περισσότερη δημοκρατία.”

Ο Iain Dale είναι ένας προβεβλημένος και έγκυρος βρετανός δημοσιογράφος που αρθρογραφεί στη Daily Telegraph. Χθές, έγραφε στο blog του:

“The papers are full of rumours that Gordon Brown will have to abandon his planned reshuffle on Friday because various ministers have made clear that they would resign rather than be moved. (…) I can think of no Prime Minister in my lifetime who has been held to ransom like this. If there was a share market in Gordon Browns I would be selling them fast.”

Νομίζω πως κάποιος πρέπει να του μιλήσει για τον Καραμανλή! Εκτός και αν θεωρείται απόλυτα φυσικό να μην τον γνωρίζει!

Τη δοκιμασμένη σε βάθος χρόνου συνταγή της επίσκεψης σε νοσοκομεία, επιστράτευσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου. Η συνταγή αυτή θεωρείται -και είναι- επιτυχημένη για τις ανάγκες της εκάστοτε αντιπολίτευσης, χάρη στη μόνιμα προβληματική εικόνα των νοσοκομείων μας.
“…Το μεσημέρι στον «Ευαγγελισμό» ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ συνομίλησε με τη διοίκηση του Νοσοκομείου και ενημερώθηκε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νοσοκομείο. «Βρισκόμαστε στην καρδιά του ΕΣΥ και, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του προσωπικού, στο οποίο αξίζουν συγχαρητήρια, υπάρχουν τεράστιες αρρυθμίες, αρρυθμίες που είναι απαράδεκτες» είπε ο κ. Παπανδρέου.

Συνέχισε λέγοντας πως «δεν μπορεί να βρίσκουμε χρήματα για να προσλαμβάνουμε αγροφύλακες και να μην βρίσκουμε χρήματα για να προσλάβουμε νοσηλευτικό προσωπικό και γιατρούς, με αποτέλεσμα να μη λειτουργούν χειρουργεία στο κέντρο της Αθήνας», ενώ τόνισε ότι το κοινωνικό κράτος είναι στο επίκεντρο του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ.” (από το in.gr).

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ωστόσο, πως μεγάλες ελλείψεις προσωπικού υπήρχαν και επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, καθώς και πως το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την Υγεία στις τελευταίες εκλογές, δεν αντιμετώπιζε με ευθύτητα το θέμα των αμοιβών των ιατρών του ΕΣΥ. Επίσης, θεωρώ σημαντικό να σχολιάσω, πως η ποιότητα της αντιπολίτευσης απέναντι στον κύριο Αβραμόπουλο από τον αρμόδιο κύριο Φλωρίδη και τον πάντα παρόντα στα της υγείας κύριο Σκουλάκη, δεν μπορεί να κριθεί γιατί… είναι αόρατη!
Ασφαλώς, μόνο σαν ευτυχές γεγονός μπορούμε να υποδεχτούμε τη ρήση του προέδρου σχετικά με την ανεύρεση κονδυλίων. Κι αν καταφέρει να τη συγκεκριμενοποιήσει στο επόμενο διάστημα, θα εισπράξει ακόμα μεγαλύτερα οφέλη. Γιατί έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου δεν υπάρχει λόγος να δουλέψει κάποιος στο ΕΣΥ αφού ούτε οι αμοιβές ούτε η καριέρα είναι αξιοζήλευτες. Για να μπορέσει όμως να επιβιώσει και να βελτιωθεί το ΕΣΥ, πρέπει να καταστεί, ξανά, κίνητρο για ένα νέο επαγγελματία υγείας και όχι ανάγκη.
Έχουμε επανειλημμένα επισημάνει από αυτό το ιστολόγιο, τα αδιέξοδα των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ για την Υγεία και έχουμε καταθέσει τις προτάσεις μας. Και χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν δια στόματος του προέδρου, επιβεβαιωνόμαστε. Μόνο αυτό το άτιμο το κάδρο γύρω του έχει ανάγκη αλλαγής, και γρήγορα μάλιστα!

Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ‘ΤΟ ΒΗΜΑ’ δημοσιεύεται ένα καταπληκτικό άρθρο του Αλέκου Παπαδόπουλου με τίτλο “Η ‘Αναγέννηση’ δεν είναι σύνθημα”.

Αρχικά σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω κάποιες κομβικές φράσεις. Αδυνατώ να το κάνω γιατί δεν βρίσκω κάποια λιγότερο αξιόλογη από κάποια άλλη εκ του συνόλου των εκτιθέμενων απόψεων. Ταυτίζομαι απόλυτα και χαίρομαι γι αυτό. Χαίρομαι γιατί η έκφραση τέτοιων απόψεων από ένα στέλεχος με την ιστορία και τις πολιτικές περιπέτειες του Αλέκου Παπαδόπουλου, αποδεικνύει το αυτονόητο: πως οι προοδευτικές απόψεις δεν είναι copyright κανενός και κάποτε τις συναντάς εκεί που δεν το περιμένεις, γι αυτό πρέπει κανείς να κρατά τα μάτια και τ’ αυτιά του ανοιχτά.
Το ‘εκεί που δεν το περιμένεις’ απευθύνεται σε αυτούς που υπερασπίζονται τυφλά και άκριτα, τα εσωκομματικά τείχη που βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια. Η προσωπική μου γνώμη είναι πως ο Αλέκος Παπαδόπουλος υπήρξε ο μόνος υπουργός υγείας που κατανόησε βαθιά τα αδιέξοδα και τις μεταρρυθμιστικές ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας κι αυτό σηματοδοτεί μια τόσο σπάνια όσο και δακτυλοδεικτούμενη, πρωτογενή ποιότητα. Το ότι απέτυχε να προχωρήσει όλες τις μεταρρυθμίσεις που ήταν πεπεισμένος -και ορθά- ότι χρειάζονταν, οφείλεται και σε δική του -κατά το μάλλον ή ήττον- πολιτική ανεπάρκεια, γεγονός που του πιστώνεται, αλλά ακόμα κι έτσι, είναι μακράν ο καλύτερος την τελευταία εικοσαετία.
Με το σημερινό του άρθρο, επαναβεβαιώνει τις σημαντικές αναλυτικές του ικανότητες που τόσο πολύ έχει ανάγκη η παράταξη στην παρούσα συγκυρία. Ικανότητα που δυσκολεύομαι αφάνταστα να πιστώσω σε πολλούς εκπρόσωπους της κομματικής ορθοδοξίας!

Αφορμή γι αυτό το άρθρο στάθηκε ένα άλλο άρθρο. Αυτό του Νίκου Κοτζιά που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ‘Αξία’ την 3η Μαΐου 2008, με τίτλο ‘πού είναι οι δεξαμενές ψήφων;’ και αναδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της φίλης Ελένης Γουρνέλου.

Εκεί, ο κύριος Κοτζιάς αναζητώντας το περιεχόμενο του τίτλου του άρθρου του και αφού αναφερθεί στη γνωστή διάκριση ‘σύγκλιση προς το κέντρο’ ή ‘μετακίνηση προς τα άκρα’, αναστοχάζεται τη δυνατότητα να στραφεί ένα κόμμα σε δύο ακόμα πιθανές δεξαμενές, αυτές της νεολαίας και των λευκών-άκυρων ψηφοδελτίων.
Η γνώμη μου είναι πως πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αλλά ατελή ανάλυση και αυτό επιθυμώ να φωτίσω. Το κύριο επιχείρημά μου είναι ότι ο αρθρογράφος προτιμά να βασίζει την ανάλυσή του πάνω στον γνωστό άξονα ‘αριστερά-δεξιά’ ακόμα και όταν, ορθώς, επισημαίνει πως οι ‘εναλλακτικές’ δεξαμενές στις οποίες αναφέρεται βρίσκονται εκτός της γνωστής πολιτικής γεωγραφίας, και αυτό τον οδηγεί σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Είναι εσφαλμένα γιατί από τη στιγμή που δεχόμαστε πως η τρέχουσα πολιτική γεωγραφία (ο άξονας αριστερά-δεξιά δηλαδή) δεν καλύπτει το σύνολο των κοινωνικών δυνάμεων, θα πρέπει να αναζητήσουμε μια άλλη αναπαράσταση αυτής, πιό ολοκληρωμένη και περισσότερο έγκυρη. Η νέα αυτή αναπαράσταση υπάρχει και δεν είναι άλλη από το political compass, το συνδυασμό δηλαδή του οριζόντιου άξονα των οικονομικών ελευθεριών που είναι γνωστός ως άξονας ‘αριστερά-δεξιά’ με τον κρατισμό στο αριστερό άκρο και την ελεύθερη ή κατά κάποιους ασύδοτη, οικονομία της αγοράς στο δεξιό, με έναν κάθετο άξονα στον οποίο αναπαρίστανται οι ατομικές ελευθερίες με τους ελευθεριακούς ή αναρχικούς στο κάτω άκρο και τους αυταρχικούς ή φασίστες στο πάνω. Αν υιοθετήσει κανείς αυτή την αναπαράσταση, θα δεί ότι δεν υπάρχουν πλέον ‘αταξινόμητες’ ομάδες πολιτών και θα κατανοήσει ίσως ευκολότερα τις πολιτικές τους επιλογές και στάσεις.
Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ μια γνωστή σε πολλούς έρευνα που διεξήγαγε το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) το 2003 και η οποία κατέδειξε αυτό που πολλοί αντιλαμβάνονταν και αντιλαμβάνονται από την καθημερινότητά τους, ότι δηλαδή η ελληνική κοινωνία συντηρητικοποιείται. Πολυάριθμοι καθηγητές και αναλυτές έσπευσαν να συμφωνήσουν τότε και να επιχειρήσουν να ερμηνεύσουν αυτή τη στροφή. Δυστυχώς, αυτοί που δεν ασχολήθηκαν επιμελώς με το φαινόμενο ήταν οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας. Κι αν αυτό είναι φυσικό για τους συντηρητικούς πολιτικούς για προφανείς λόγους, για αυτούς του ΠΑΣΟΚ ισοδυναμεί με ομολογία αποτυχίας. Αν επιχειρήσουμε να απαραστήσουμε αυτό το γεγονός στο γράφημα του political compass, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ισοδυναμεί με μετατόπιση ολόκληρου του οριζόντιου άξονα προς τα πάνω. Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι το μόνο γεγονός που οφείλει να κατανοήσει ένα προοδευτικό κόμμα εξουσίας που έδειξε και μάλλον συνεχίζει να δείχνει, μεγάλη δυσκολία να αντιληφθεί τους λόγους που οδηγήθηκε εκτός αυτής. Η εμμονή σε οικονομικά επιτεύγματα, πραγματικά ή αμφισβητούμενα, όπως η είσοδος στην ΟΝΕ, η κατασκευή υποδομών, οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης σε συνάρτηση όμως με την υπερχρέωση κοκ, και ο ταυτόχρονος στρουθοκαμηλισμός στην ορατή συντηρητικοποίηση της κοινωνίας έστρωσαν το χαλί για την επικράτηση της δεξιάς.
Αν αποδεχθούμε πως υπάρχει πράγματι μια μετατόπιση του οριζόντιου άξονα προς τα πάνω, τότε ποιά μπορεί και πρέπει να είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να εκφράσει μεγαλύτερες δεξαμενές προοδευτικών ψηφοφόρων και να επιστρέψει έτσι στην πιθανότητα διεκδίκησης της εξουσίας από την οποία έχει προς το παρόν πάρει διαζύγιο;
Το πρόβλημα είναι πολύπλοκο και δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα μας. Η αναπαράσταση που ανέφερα δεν έχει υιοθετηθεί από τη σύγχρονη παγκόσμια προοδευτική ελίτ (ποιά είναι αυτή άραγε;) και γι αυτό απουσιάζουν και οι αφηγήσεις που θα την κάνουν κατανοητή στον απλό πολίτη. Στον ίδιο πολίτη που κουράστηκε από την άλλοτε μαγική αφήγηση των σοσιαλιστικών ιδανικών, που όμως τελικά συνοψίζονταν μόνο σε οικονομικές πολιτικές, τις περισσότερες φορές διαχειριστικού χαρακτήρα. Έτσι γίνεται περισσότερο κατανοητός και ο συνωστισμός προοδευτικών και συντηρητικών πολιτικών προσώπων στο άνω δεξιό τεταρτημόριο του political compass, γεγονός που εκφράζεται στο επίπεδο του απλού πολίτη με τον αφορισμό ‘όλοι ίδιοι είναι’. Αυτό που υπάρχει, είναι μόνο μια ολοένα και μεγαλύτερη υιοθέτηση συμβολισμών σε επίπεδο πολιτικής επικοινωνίας, που στερούνται όμως πραγματικού περιεχομένου. Η τοποθέτηση πχ από τον Zapatero, μιας άσχετης ως τώρα με τα στρατιωτικά, εγκύου μάλιστα, γυναίκας στη θέση του υπουργού Αμύνης, μπορεί επικοινωνιακά να ενισχύει την εικόνα του προοδευτικού-φεμινιστή για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, διακυβεύει όμως τη σοβαρότητα της πραγματικής δουλειάς στο εν λόγω υπουργείο. Να υποθέσω ότι αφού μόλις γέννησε δηλαδή, θα λάβει πολύμηνη άδεια μητρότητας από τη θέση της; Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Είναι άραγε τυχαίο που αντίστοιχες πρακτικές έχουν υιοθετήσει ο Sarkozy και ο Berlusconi;
Αν οι συμβολισμοί και τα επικοινωνιακά τρυκ δεν αντικατασταθούν από νέες αφηγήσεις που να στηρίζονται σε μια έγκυρη ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας από την προοδευτική σκοπιά, θα διολισθήσουμε, αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, σε μια άνευ όρων διαδικασία συναλλαγής με πελατειακές ομάδες και κέντρα πίεσης όπως πχ το καθηγητικό κατεστημένο στα πανεπιστήμια και οι εργατοπατέρες, με στόχο την επάνοδο στην εξουσία άνευ όρων και προϋποθέσεων. Η οποία μπορεί και να έρθει, αλλά θα είναι για το χειρότερο!