MyStigma » Σκάνδαλα

Τρελοί ή Ηλίθιοι;

mike — Mon, 24 Nov 2008 06:55:00 +0000

Η ηλιθιότητα καλά κρατεί. Εδώ ο κόσμος γλιστρά αργά αλλά σταθερά στην ύφεση και οι πολιτικοί εκεί, επιμένουν στις βλακείες τους. Οι Βρετανοί συντηρητικοί έχουν για moto στην οικονομική τους πολιτική, το ‘sharing the proceeds of growth’. Κάποιος να τους ξυπνήσει; Αλλά γιατί; Μήπως έμεινε και κανείς ξύπνιος; Στην Ουάσινγκτον μαζεύτηκαν οι ηγέτες των πλούσιων χωρών για να συζητήσουν για την κρίση. Με όρους αγοραστικής δύναμης, η Κίνα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη και η Ινδία η τέταρτη. Άκουσε κανένας τι είπαν οι ηγέτες τους; Όχι βέβαια, γιατί άλλωστε; μας φτάνει η γνώμη του γνωστού για την ευφυία του, απερχόμενου (αλλά τι σημασία έχει;) αμερικανού προέδρου ή ακόμα και του Σαρκοζί. Ο οποίος πρέπει να τον έχει πιάσει μανιακό παραλήρημα από τη χαρά του να βλέπει τους αντιπάλους του σοσιαλιστές να μην ασχολούνται με τα προβλήματα του κοσμάκη, αλλά να καταγγέλουν η μία (Σεγκολέν) την άλλη (Ομπρί) για νοθεία στις πρόσφατες εκλογές για την ηγεσία του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος. Η Liberation γράφει: “Τρελοί. Τρελάθηκαν όλοι τους! Η αυτοκτονική μανία που χτύπησε τους σοσιαλιστές εδώ και δύο ημέρες αφήνει την αριστερά άναυδη, οργισμένη και σε πλήρη σύγχυση”.
Εδώ, αντί να μιλάμε για τη φτώχεια, την υγεία και την παιδεία, ασχολούμαστε με την άθλια συμμορία δύο ξεφτιλισμένων μοναχών. Έχει και η σκανδαλολογία τα όριά της. Όταν οι άνθρωποι φτωχαίνουν, συνιστά αποπροσανατολισμό να εμμένεις στα σκάνδαλα. Κάποιος να το πει στον Βαγγέλη Γιαννόπουλο, ω με συγχωρείτε, στον Καρχιμάκη ήθελα να πώ!

Αναθεώρηση του Συντάγματος;;;;

mike — Mon, 01 Sep 2008 22:10:00 +0000

Δείτε αυτό το βίντεο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Τα Σκάνδαλα και η Πολιτική Ατζέντα

mike — Thu, 28 Aug 2008 00:26:00 +0000

Από τους κουμπάρους στα ομόλογα των ταμείων και από τον Ζαχόπουλο στον Παυλίδη, η παρουσία της ΝΔ στη διακυβέρνηση της χώρας θα μπορούσε κάλλιστα να αφηγηθεί ως μια αλυσίδα σκανδάλων. Αλλά, ανατρέχοντας τη νεοελληνική ιστορία, δηλαδή από συστάσεως του ελληνικού κράτους, ποιά περίοδος ήταν άραγε ελεύθερη σκανδάλων; Αυτό που για μένα έχει αξία είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση ανήλθε στην εξουσία με το πρόταγμα της σεμνότητας και της ηθικής. Δεν ήμουν από αυτούς που τσίμπησαν αυτό το δόλωμα. Γιατί γνωρίζω πως η δεξιά παράταξη σε όλο τον κόσμο, πάντα προέτασσε παρόμοια προτάγματα. Είναι άραγε επειδή όντως τους ενδιαφέρει η επικράτηση μιας ηθικής τάξης; Νομίζω πως όχι. Πιστεύω ότι η επίκληση της ηθικής έχει να κάνει με την επικράτηση στην κοινωνία μιας ατμόσφαιρας ηθικής σήψης που είναι αναγκαία ώστε μέσω της κοινωνικής ανασφάλειας που αυτή θα παράξει, να προαχθεί περισσότερη αστυνόμευση, περισσότερη καταστολή, μεγαλύτερη ανατροπή των κοινωνικών κεκτημένων και εν τέλει, μια αντιλαϊκή πολιτική. Άρα, η ΝΔ χρειάζεται τα σκάνδαλα.
Σε μια χώρα που όπως πολύ ορθά επεσήμανε ο Ευγένιος Αρανίτσης, συμπεριφέρεται στο θέμα των σκανδάλων σα ναρκομανής, έχοντας δηλαδή την ανάγκη να καταναλώνει (μέσω των ΜΜΕ) όλο και περισσότερα σκάνδαλα, σκανδαλιζόμενη ταυτόχρονα όλο και λιγότερο, η απουσία ενόχων και ποινών λειτουργεί ως αντίστροφη κάθαρση για την εκάστοτε κυβέρνηση: αφού δεν προκύπτουν ένοχοι, που θα έπαιζαν το ρόλο της ορθής καθάρσεως, δεν υπήρχε σκάνδαλο, άρα όλα είναι συνομωσίες της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ. Το μόνο που μένει έτσι είναι η διάχυτη ατμόσφαιρα σήψης, που, όπως ανέφερα παραπάνω, είναι βούτυρο στο ψωμί της συντηρητικής κυβέρνησης.
Εξ’ αυτών συνάγω ότι η λειτουργία της αντιπολίτευσης κατά τον καρχιμάκειο τρόπο, μάλλον εξυπηρετεί παρά βλάπτει την κυβέρνηση, από τη στιγμή μάλιστα που η μείζων αντιπολίτευση δεν μπορεί να επικαλεστεί με τρόπο αδιαμφισβήτητο, την ηθική καθαρότητα. Από μια άλλη σκοπιά, φαίνεται πως δε ζούμε σε καμία εποχή επαναστατική, ή εν πάσει περιπτώσει, σε μια εποχή μείζονος αναταραχής της ιστορίας, τέτοιας που να λειτουργούσε ως καταλύτης για την εμφάνιση μιας ηγετικής προσωπικότητας που θα σάρωνε με το εκτόπισμά της το πολιτικό πεδίο, όπως το έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974. Η εμμονή στην αναζήτηση μιας τέτοιας προσωπικότητας δεν είναι μόνο αφέλεια, είναι και βλαπτική για τα συμφέροντα της αντιπολίτευσης. Πολλώ δε μάλλον, όταν αυτή προσδιορίζεται και πάλι αποκλειστικά με όρους ηθικής καθαρότητας.
Η θέση μου είναι πως η πολιτική ατζέντα της αντιπολίτευσης πρέπει να δραπετεύσει από την ηθικολογία και την αναζήτηση ηγετικών φυσιογνωμιών και να προσγειωθεί σε ένα σοφά επιλεγμένο πολιτικό ημερολόγιο 2-3 θεμάτων. Πχ παιδεία, υγεία, φτώχεια. Εκεί, πρέπει να αναζητηθούν όχι οι δαιδαλώδεις και ναρκισσιστικές 638, ή και 1638 θέσεις για τα προβλήματα, αλλά και πάλι, 2-3 το πολύ προτάγματα που με την εμμονή της παρουσίασης και της ανάλυσης τους στο κοινό θα καταστούν κτήμα των πολιτών και επ’ αυτών θα δομηθούν όλες οι συγκρίσεις με τα τρέχοντα.