MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Αρχείο

Select Month March 2010  (2) February 2010  (5) January 2010  (5) December 2009  (5) November 2009  (3) October 2009  (3) September 2009  (5) August 2009  (3) July 2009  (11) June 2009  (1) May 2009  (3) April 2009  (2) March 2009  (5) February 2009  (7) January 2009  (6) December 2008  (15) November 2008  (10) October 2008  (5) September 2008  (6) August 2008  (2) July 2008  (5) June 2008  (5) May 2008  (8) April 2008  (9) March 2008  (17) February 2008  (9) January 2008  (18) December 2007  (7) November 2007  (11) October 2007  (12) September 2007  (23) August 2007  (20) July 2007  (17) June 2007  (19) May 2007  (15) April 2007  (18) March 2007  (8) February 2007  (9) January 2007  (9) December 2006  (7) November 2006  (8) October 2006  (11) September 2006  (6) August 2006  (5) July 2006  (6) June 2006  (6) May 2006  (4) April 2006  (1)

Ημερολόγιο

March 2010

M	T	W	T	F	S	S
« Feb			«-»
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28
29	30	31

Tag Cloud

Ευχές Παγκοσμιοποίηση Παιδιά Φαντασία Περιθώριο Ελλάδα Διαφάνεια Γράμματα Ποίηση Διαβάσαμε Κοινωνιολογία Επικαιρότητα Σκάνδαλα Παραμύθια Παιδεία Ηλίας Μόσιαλος Οικονομία Αξιολόγηση Μη Χειρότερα Ανοιχτό Κόμμα Γέλιο Έγραψαν Πρόσωπα Ατάκτως ερριμένα Συμμετοχική Δημοκρατία Ανθρώπινο Δυναμικό Πολεοδομία P2P Ψυχιατρική Ψηφιακή Εποχή Λογοκρισία Εθελοντισμός Αλληγορία Κόσμος Κράτος Εκκλησία Ιστορία Βιβλίο Κοινωνική Λογοδοσία Ακτιβισμός Νέοι Ποδήλατο Εκλογές-2007 Δημοσιογραφία Διαβούλευση Βιβλιοκριτική Δημοκρατία Οικολογία Κοινωνία Εθνικό Σύστημα Υγείας

My Twitter Favorites

• karounos: Open Source Clinical Applications Resource Software - OSCAR - http://oscarcanada.org/ #opensource #ehealth
• artech: Τα περιμένουμε και σε torrents! RT @enetgr: Προς τη Βουλή οδεύουν τα DVD του Μιχ. Χριστοφοράκου http://tinyurl.com/y9r78yk
• politikosistos: Ακουω συνήθως "ζω ενα δραμα". Εγώ γιατί νομίζω ότι ζω μια κωμωδια; (via @cathpain)
• opterios: Π. Τσίμας: «Ξεκινά η πιο άδικη περίοδος λιτότητας στη σύγχρονη ιστορία μας για να ξεπληρωσουμε 6 χρόνια ανεύθυνης πολιτικής».
• trianta: "We have to bring our citizens on board" - ΓΑΠ στο BBC http://bit.ly/9faDgT (via @pasok)

Recommended Reading

No Google Reader feed was found with the provided ID. Please validate the ID in plug-in configuration.

Η παραπάνω υδατογραφία είναι μια από τις 27 παρόμοιες που ο Joseph Mallord William Turner ζωγράφισε για τις ανάγκες εικονογράφησης του βιβλίου “Landscape Illustration of the Bible” που εκδόθηκε μεταξύ 1834 και 1836. Κάποτε, βλέπετε, η Κόρινθος ήταν ένα σημαντικό βιβλικό τοπίο, άξιο να συμπεριληφθεί σε μια εικονογραφημένη έκδοση της Βίβλου.

Ελπίζω αύριο-μεθαύριο να έχω κάτι παραπάνω να πω για τον συγκεκριμένο πίνακα!

Update, 10/09/2009. Χαίρομαι πολύ που έχω τελικά να πω αυτό το κάτι παραπάνω. Ο πίνακας αυτός του μεγάλου δασκάλου Turner, πωλήθηκε χθές, 09/12/2009, σε δημοπρασία του οίκου Christie’s στο Λονδίνο και από εδώ και στο εξής θα κοσμεί την -ήδη πλούσια- συλλογή του εκλεκτού συμπολίτη μας και λάτρη των εικαστικών τεχνών, Χρήστου Λαρσινού. Εύγε Χρήστο για το σπάνιο απόκτημα!

Ο δημόσιος χώρος και τα Κοινά from Vasilis Kostakis on Vimeo.

«… και συνήγαγεν αυτούς εις τον τόπον τον καλούμενον εβραϊστί αρμαγεδών … και εγένετο η πόλις η μεγάλη εις τρία μέρη και αι πόλεις των εθνών έπεσον…»

Δεν είμαι καθόλου ειδικός στην ανάλυση της Καινής Διαθήκης, αλλά μ’αρέσουν οι μεταφορές. Γιατί πιστεύω, πράγμα που δεν έχω σταματήσει να υποστηρίζω εδώ και πολύ καιρό και σε όλους τους τόνους, ότι το σχεδιαζόμενο parking στα περιβολάκια θα είναι καταστροφή για την πόλη. Παρκαγεδών λοιπόν, καθ’οδόν για την πόλη μας.
Γιατί όμως να είμαι τόσο οξύς για ένα parking; Κακό είναι να βρίσκουν δημότες και επισκέπτες μιά θέση στάθμευσης;
Για να καταλάβει κανείς τον τρόπο σκέψης μου, οφείλει να είναι πολίτης του κόσμου. Planetizen, από τα planet και citizen, είναι ένας εύστοχος νεολογισμός που συνάντησα. Να καταλαβαίνει το ‘μέγεθος’ της πόλης στην οποία ζεί. Πληθυσμιακό, γνωστικό, πολιτισμικό, αισθητικό κτλ. Να νιώθει ότι τα δικά μας προβλήματα δεν είναι μοναδικά και ότι άλλες πόλεις, σε άλλες χώρες, έχουν δοκιμάσει ποικιλότροπα να τα δαμάσουν και αυτό έχει οδηγήσει στη συσσώρευση γνώσης που θα μπορούσε να μας φανεί χρήσιμη. ΑΝ έχουμε τα μάτια να τη δούμε. ΑΝ έχουμε τ’αυτιά να την ακούσουμε.
Δοκιμάστε να επισκεφθείτε ιστοσελίδες σχετικές με τον αστικό σχεδιασμό (όπως το planetizen, το Department of Urban Planning, School of Public Affairs, UCLA, το New York City Department of Planning κα) και αν βρείτε έστω και έναν αρθρογράφο που να υποστηρίζει ότι η δημιουργία parking σε σημείο κυκλοφοριακά συμφορημένο είναι ορθή πρακτική, εγώ θα ντυθώ αρμαγεδών για τις απόκριες! Για τον απλό λόγο ότι όπου υπάρχει parking, η κίνηση από και προς αυτό, αυξάνει.
Αλλά μέχρι εδώ, έχει ειπωθεί μόνο ένα μηδαμινό μέρος της αλήθειας. Γιατί όπως ισχυρίζεται (και έχει γίνει διάσημος γι αυτό, μετά βέβαια από μελέτες δεκαετιών) ο καθηγητής πολεοδομικού σχεδιασμού στο UCLA και σπουδαγμένος στο Yale, Donald Shoup, στο βιβλίο του “The High Cost of Free Parking”, η αύξηση των χώρων στάθμευσης αυξάνει την εξάρτηση από το αυτοκίνητο, επιταχύνει την αστική εξάπλωση, επιδεινώνει κατά πολύ τη σπατάλη καυσίμων και αποκινητροποιεί τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, των ποδηλάτων και της βάδισης. Επισημαίνοντας ότι οι θέσεις στάθμευσης συνιστούν τη μεγαλύτερη ποσοστιαία επιβολή χρήσης γης στον αστικό ιστό (δεν είναι εντυπωσιακό!), συμπεραίνει πως οι θέσεις στάθμευσης ταπεινώνουν τον πολεοδομικό σχεδιασμό, καταρρακώνουν την τοπική οικονομία και βλάπτουν το περιβάλλον. Παραφράζοντας τη γνωστή αγγλική παροιμία “there is no such thing as a free lunch”, αλλάζοντας το lunch με το parking, προτείνει τη μείωση των θέσεων στάθμευσης(!), και την επιβολή τέλους στάθμευσης. Τα χρήματα από τη στάθμευση προτείνει να επιστρέφουν στη γειτονιά από όπου εισπράχτηκαν για να χρηματοδοτήσουν αναπλάσεις.
Μερικοί βεβαίως θα πουν ‘ποιός είναι αυτός’ και ‘τι να μας πεί εμάς’. Εντάξει ελληναράδες μου, έτσι είναι αν έτσι σας συμφέρει. Αλλά εγώ δεν ξεχνώ πως ένας έγκριτος έλληνας καθηγητής υποστηρίζει πως η μεγαλύτερη και συχνότερη μορφή διαπλοκής και ρεμούλας στη χώρα μας, αφορά τα έργα ασφαλτοστρώσεων και δημιουργίας parking που εκτελούν οι ΟΤΑ α’ βαθμού. Γι αυτό καλύτερα να χαμηλώσουν οι τόνοι της βεβαιότητας για την ωφέλεια ενός parking στο κέντρο της πόλης, και να ξεκινήσει με ευθύνη της νέας δημοτικής αρχής ένας νέος γύρος κοινωνικής διαβούλευσης για το θέμα. Ευκαιρία να δούμε και κατά πόσο η προεκλογικά διακηρυγμένη πίστη στη συμμετοχική δημοκρατία και την κοινωνική λογοδοσία ήταν ‘φύκια για μεταξωτές κορδέλες’ ή όχι. Ευκαιρία για μιά καλή αρχή. Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Εχουν δίκιο όσοι γκρινιάζουν για τα πρώτα αποτελέσματα της αποκέντρωσης. Πραγματικά! Το πρώτο πράγμα που αποκεντρώθηκε ήταν οι παθογένειες του κεντρικού κράτους: η διαφθορά και το ρουσφέτι. Βέβαια τα πράγματα δεν είναι όσο τραγικά θρυλούνται στο ιστορικό κέντρο των Αθηνών. Πολλές φορές, μάλιστα, η τοπική διαφθορά φαντάζει τεράστια στα μάτια των πολιτών, επειδή ακριβώς είναι δίπλα τους. Αν, για παράδειγμα, χρηματίζεται ένας κρατικός λειτουργός στην Αθήνα λίγοι το αντιλαμβάνονται. Αν χρηματίζεται ένας αξιωματούχος σε μια πόλη της περιφέρειας, όλοι οι κάτοικοι το ξέρουν.

Ακούγεται ίσως παράδοξο, αλλά είναι απολύτως φυσικό το γεγονός ότι πρώτα αποκεντρώνονται τα ελαττώματα του κεντρικού κράτους και μετά εμφανίζονται οι αρετές της αυτοδιοίκησης.

Κατ’ αρχάς τα αποκεντρωμένα όργανα (π.χ. Νομαρχίες, Δήμοι ή Περιφέρειες αργότερα) δεν μπορούν παρά να έχουν ως πρώτο πρότυπο την οργάνωση του κεντρικού κράτους, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά που αυτό έχει. Είναι η μόνη εμπειρία δημόσιας διοίκησης που έχουμε στη χώρα. Επομένως, αποκεντρώνοντας το κράτος, αποκεντρώνουμε και τις κατακτήσεις του (π.χ. δημοκρατική οργάνωση) και τις παθογένειές του (π.χ. γραφειοκρατία και διαφθορά).

Κατά δεύτερον οι εξουσίες σε δημάρχους και νομάρχες μεταβιβάζονται με διατάγματα, ενώ ο έλεγχος αυτών των εξουσιών πρέπει να γεννηθεί και να μεγαλώσει από τα κάτω. Ετσι ενώ οι δήμαρχοι και νομάρχες απέκτησαν άμεσα εξουσίες (και δυνατότητες διαφθοράς), ο έλεγχος των εξουσιών (και της διαφθοράς) από δημοτικά / νομαρχιακά συμβούλια, από τον τοπικό Τύπο και άλλους κοινωνικούς θεσμούς ελέγχου χτίζεται πιο αργά. Αποτέλεσμα της ανισορροπίας στο «ισοζύγιο εξουσία – έλεγχος της εξουσίας» είναι να δημιουργούνται πρόσκαιρα ευκαιρίες διαφθοράς.

Κάθε μετάβαση από ένα συγκεντρωτικό σε ένα αποκεντρωμένο μοντέλο διοίκησης εμφανίζει αυτά τα χαρακτηριστικά. Η αποκέντρωση στην Ελλάδα δεν είναι προϊόν ενός σταδιακού μετασχηματισμού των τοπικών κοινωνιών, έτσι ώστε να δημιουργείται ταυτόχρονα κουλτούρα εξουσίας και κουλτούρα ελέγχου της. Μπορεί να φτιάχνονται ταυτόχρονα στα χαρτιά τα ελεγκτικά όργανα της τοπικής εξουσίας, όμως αυτά δεν λειτουργούν ποτέ αυτόματα. Χρειάζεται εμπειρία στη δημοκρατική διαδικασία και η εμπειρία αποκτάται αφενός με την πάροδο του χρόνου και αφετέρου με την… κακή χρήση της εξουσίας που απέκτησαν οι τοπικοί άρχοντες.

Γενικότερα σε κάθε κοινωνική οργάνωση πρέπει να εμφανιστούν πρώτα τα εκφυλιστικά φαινόμενα για να δημιουργηθούν τα αντισώματά τους. Πάντα εμφανίζεται πρώτα η ασθένεια και μετά φτιάχνεται το φάρμακο. Δηλαδή: αν δεν δημιουργηθούν προβλήματα εξαιτίας της αποκέντρωσης, οι τοπικές κοινωνίες δεν θα μάθουν ποτέ πώς να λύνουν αποκεντρωμένα αυτά τα προβλήματα. Δεν θα έχουν την εμπειρία διαχείρισης καταστάσεων που αφορούν το ρουσφέτι, τη διαφθορά ή τη γραφειοκρατία της τοπικής τους εξουσίας. Εάν δεν πάθουν τοπικά, δεν θα μάθουν ποτέ τοπικά.

Αυτό είναι τώρα ορατό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση έπειτα από χρόνια προκλήσεων από πολλούς τοπικούς άρχοντες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές το 47% δημάρχων και νομαρχών δεν επανεκλέγησαν. Πότε υπήρξε τέτοια ανανέωση δυναμικού στην κεντρική πολιτική σκηνή; Ποτέ, κι αυτό δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία ψάχνεται σε τοπικό επίπεδο. Δοκιμάζει πρόσωπα και διαδικασίες. Αποτυγχάνει, απορρίπτει, μαθαίνει και ξαναδοκιμάζει.

Δεν είναι όλα ώριμα, ούτε είναι όλα άγια στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Συμφέροντα, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Είτε σε τοπικό είτε σε κεντρικό επίπεδο. Μπορεί να διαγκωνίζονται στους διαδρόμους ενός υπουργείου ή ενός δημαρχείου. Το ζήτημα είναι ότι τα αποκεντρωμένα συμφέροντα ελέγχονται καλύτερα (γιατί η διαπλοκή με την αυτοδιοικητική εξουσία είναι πολύ πιο ορατή, άρα και ευκολότερα ελέγξιμη), ενώ η συγκέντρωση εξουσίας σε οποιονδήποτε κεντρικό μηχανισμό δημιουργεί τεράστιες αγκυλώσεις. Και σε επίπεδο διαφθοράς, αλλά κυρίως στη στόχευση και την αποτελεσματικότητα των δράσεων.

Εκείνοι που ζουν στην περιφέρεια βλέπουν ότι μαζί με τις παθογένειες αρχίζουν και αναπτύσσονται τα αντισώματά τους. Οι μηχανισμοί ελέγχου άρχισαν δειλά να λειτουργούν: τα δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια δραστηριοποιούνται, ο τοπικός Τύπος ελέγχει, η Κοινωνία Πολιτών ανατέλλει. Οι τοπικές κοινωνίες αρχίζουν και μαθαίνουν το δημοκρατικό αλφάβητο. Αντιλαμβάνονται ότι πλέον πολλά πράγματα είναι στα χέρια τους, ότι η καθημερινότητά τους δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την απρόσωπη γραφειοκρατία των Αθηνών, αλλά από κάποιους μηχανισμούς δίπλα τους, από πρόσωπα τα οποία συναντούν καθημερινά και τα οποία ποικιλοτρόπως μπορούν να επηρεάσουν.

Η λύση λοιπόν στα προβλήματα της τοπικής δημοκρατίας είναι περισσότερη τοπική δημοκρατία. Παρά τα προβλήματα που εμφανίζονται σε πρώτη φάση η αποκέντρωση είναι το φάρμακο, δεν είναι η ασθένεια.

Hμερομηνία : 27-08-2006

Copyright: http://www.kathimerini.gr

(Το γράφημα είναι προσθήκη του ιστολόγου)

Γύρω από αυτές τις τρεις αρχές περιστρέφεται ο πολιτικός λόγος του φίλου Δημήτρη Γέρου σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Το Βήμα Λουτρακίου-Περαχώρας”. Με λόγια απλά, μεστά και σταράτα! Κοινός τόπος για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο είναι τα λόγια του Δ. Γέρου, που απεκδύεται με άνεση τις πορφύρες της στείρας κομματικής νομιμοφροσύνης, πίσω από την οποία, πλέον, ταμπουρώνονται μόνο οι ανίκανοι!

Παραθέτω ένα μικρό μόνο απόσπασμα:

Δημοσιογράφος: Τα πρόσωπα που συστρατεύονται με τις απόψεις σας προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο; Εκτιμάτε μ’ άλλα λόγια ότι χρειάζεται ένα «ισχυρό» κομματικό ψηφοδέλτιο για να δοθεί λύση;

Δημήτρης Γέρου: Όπως προανέφερα μοιραζόμαστε τους ίδιους προβληματισμούς άνθρωποι με διαφορετική κομματική τοποθέτηση, αλλά με σαφείς προοδευτικές ιδέες για την αυτοδιοίκηση και τον τόπο μας. Προσωπικά πιστεύω ότι τα αμιγή κομματικά ψηφοδέλτια, τα κομματικά χρίσματα και ο στείρος κομματικός λόγος, στις μέρες μας, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στις τοπικές κοινωνίες. Λύση δίνουν τα αξιόπιστα πρόσωπα, οι ξεκάθαρες πολιτικές δεσμεύσεις και οι συναινέσεις που δημιουργούνται.

Δεν έχει σημασία που τα λόγια του Δ. Γέρου αφορούν το Λουτράκι. Οι τρεις αυτές αρχές οφείλουν να είναι πυξίδα για κάθε υγιώς σκεπτόμενο Πολίτη, σε κάθε δήμο.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το TED είναι μια ΜΚΟ αφοσιωμένη στη διάδοση αξιόλογων ιδεών (ideas worth spreading). Φιλοξενεί πολύ σημαντικές προσωπικότητες, οι οποίες δίνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες διαλέξεις, σχεδόν επί παντός επιστητού. Ο Al Gore, η Jane Goodall, η Isabel Allente, ο Tim Berners-Lee, ο Gordon Brown, ο Bill Clinton, ο Bill Gates, ο Stephen Hawking, ο Nicholas Negroponte και δεκάδες άλλοι έχουν παρελάσει στο TED. Σήμερα, αναπαράγω εδώ τη ριζοσπαστική διάλεξη του Paul Romer με τίτλο ‘Charter Cities’, τίτλο που θα μπορούσαμε να αποδώσουμε ελληνικά ως ‘Εκχωρημένες Πόλεις’. Στη διάλεξή του αυτή, ο Romer, θεωρώντας ότι η δομή των κρατών του τρίτου κόσμου είναι το σημαντικότερο εμπόδιο στην καταπολέμηση της υπανάπτυξης, αναλύει την ιδέα του της εκχώρησης της διοίκησης πόλεων του τρίτου κόσμου σε ένα συνασπισμό κρατών.

1. Γρίπη των χοίρων (Η1Ν1): Πού είναι ο Ιατρικός Σύλλογος νομού Κορινθίας με το ενημερωτικό υλικό του, τις παρεμβάσεις του, την έμπρακτη απόδειξη ότι στέκεται αλληλέγγυος στους πολίτες; Ότι συμβάλλει με υπευθυνότητα στη σωστή πληροφόρηση και την αποτροπή του πανικού; Πουθενά! Αλλά εδώ ο πρόεδρος και το ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου, δεν μπορούν να …επιπλώσουν τα γραφεία που αγόρασαν από κοινού με το φαρμακευτικό σύλλογο εδώ και δύο χρόνια, με τα ιατρικά προβλήματα της κοινωνίας θα ασχοληθούν;
2. Απολογισμός Δημοτικής Αρχής: ότι ο δήμαρχος δεν έχει συναντηθεί ποτέ του με την έννοια της διαφάνειας το γνωρίζαμε. Ότι θα μιλούσε 2 ώρες για να εξαντλήσει τους πάντες το φανταζόμασταν. Ότι η δεξιά αντιπολίτευση θα ήταν τόσο αδιάβαστη, πρόχειρη και ανερμάτιστη, είχαμε αμφιβολίες! Αλλά μας λύθηκαν χάρις στην τεμπελιά ή την αδιαφορία τους αλλά και στη μετρημένη, διαβασμένη, στοχευμένη και συγκροτημένη παρέμβαση του κυρίου Κασίμη. Άλλο βλέπετε, να έχεις βίτσιο και λεφτά για ξόδεμα και να γίνεις δημαρχάκος της σειράς εκτοξεύοντας νόστιμες ατάκες, κι άλλο να έχεις τα προσόντα να γίνεις ΚΑΛΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ!

Η Λετονία είναι μια μικρή, νεόκοπη δημοκρατία της Βαλτικής με πληθυσμό λιγότερο από 2,5 εκατομμύρια, που ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Οι Λετονοί μάλιστα αναφέρονται επίσημα σε Σοβιετική κατοχή, την οποία δεν διαχωρίζουν από την κατοχή των Ναζί και μάλιστα έχουν ενιαίο μουσείο κατοχής για την περίοδο 1940-1991. Τώρα, βιώνουν την ‘άνθιση’ ενός σκληρού καπιταλισμού που μεταφράζεται σε άφθονο μαύρο χρήμα. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσεις το ότι τα πολυτελή αυτοκίνητα είναι απείρως περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα και ότι η πορνεία ίσως είναι το εθνικό επάγγελμα;
Από την άλλη πλευρά, είναι ν’ απορείς. Μετά από τόσα δεινά, πώς γίνεται και όλα είναι τόσο όμορφα και τακτοποιημένα; Η Ρίγα, η πρωτεύουσα, είναι μια πανέμορφη πόλη με πληθυσμό περίπου 700.000. Τεράστια πάρκα, πανέμορφα ανακαινισμένα art nouveau κτίρια από τις αρχές του 20ού αιώνα, άπλετοι δημόσιοι χώροι, μνημεία, μουσεία, όπερα, πανέμορφα καινούργια αρχιτεκτονήματα, εικαστικές και οικολογικές παρεμβάσεις, και μαζί, άψογα πεζοδρόμια, εξαιρετικοί ποδηλατόδρομοι και μια σκανδιναβική εσάνς πολιτισμού και γαλήνης στην ατμόσφαιρα. Πώς μπόρεσαν, σε τόσο λίγα χρόνια να φτιάξουν τόσα βασικά πράγματα, με τα οποία εμείς βαυκαλιζόμαστε μάταια επί δεκαετίες;
Χαζέψτε τις φωτογραφίες κι αν ποτέ έχετε την ευκαιρία, να πάτε, αξίζει τον κόπο. Και μη ξεχάσετε το Jurmala, το θέρετρο στη Βαλτική θάλασσα, μόλις 30 χιλιόμετρα από τη Ρίγα, που είναι παραμυθένιο.

Ο σύγχρονος Γάλλος κοινωνιολόγος Vincent de Gaulejac, ένας από τους θεμελιωτές της λεγόμενης ‘κλινικής κοινωνιολογίας’, ισχυρίζεται πως “είμαστε όλοι προϊόντα της ιστορίας της οποίας προσπαθούμε να γίνουμε υποκείμενα”.

Έτσι, θα έλεγε κανείς πως αφού ζούμε στην ίδια πόλη είμαστε όλοι προϊόντα του περιορισμένου αυτού δημόσιου χώρου μας (η έννοια του χώρου εδώ συμπεριλαμβάνει και το χρόνο, την ιστορία). Κι αν αυτός ο χώρος έχει προβλήματα, τότε αναπόφευκτα, τέτοια θα έχουν και τα προϊόντα του. Αν υιοθετεί κανείς αυτή τη συλλογιστική, είναι λογικό να ενδιαφέρεται για την πόλη του. Είναι και αναμενόμενο αφού έτσι καθορίζεται και ο ίδιος. Αυτή η διαδρομή από το άτομο στον δήμο, εμπεριέχει τη μετατροπή της ατομικής δυναμικής σε συλλογική, διεργασία που κορυφώνεται κλασικά με τις δημοτικές εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια.

Ιδανικά, θα έλεγε κανείς πως αυτές οι εκλογές αντιπροσωπεύουν δύο πράγματα: την πίστη και την ελπίδα. Την πίστη ότι όλοι οι δημότες μοιράζονται το ίδιο ενδιαφέρον για τον τόπο που ζουν, ενδιαφέρον που δεν καθορίζεται αποκλειστικά από το ατομικό συμφέρον ή τις ιδεολογικές αποχρώσεις. Και την ελπίδα ότι παρά το εύρος του ιδεολογικού φάσματος, κοινός τόπος μπορεί να ανευρεθεί για τα ζητήματα που αφορούν τον δήμο και, τότε, οι λύσεις δεν είναι ανέφικτες.

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Οι δημότες σε μεγάλο βαθμό, μάλλον δεν ενδιαφέρονται για θέματα που δεν άπτονται του προσωπικού τους συμφέροντος, αδυνατώντας να καταλάβουν με ποιό τρόπο τα φαινομενικά ξένα προς αυτούς ζητήματα, τους καθορίζουν. Ακόμη χειρότερα, χειραγωγούνται σε μεγάλο βαθμό από τις ιδεολογικές -κομματικές για την ακρίβεια- επιλογές τους.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε από τη χρονιότητα του προβλήματος. Σαν ιός που δε νοιάζεται για το σωστό ή το λάθος, εξαπλώθηκε και με την πάροδο του χρόνου, έγινε συνήθεια, καθεστώς. Να μη νοιάζεσαι για το τι γίνεται στην άλλη άκρη της πόλης. Να μην αντιλαμβάνεσαι τη δική σου συμμετοχή στη διαμόρφωση των προβλημάτων. Να εθίζεσαι στην αδιαφορία. Επίσης, να μεταφράζεις την αντιπάθεια που νιώθεις για τη δημοτική αρχή επειδή αυτή ανήκει σε άλλο κόμμα από το δικό σου, σε απάθεια. Κατόπιν, τα κόμματα θα μοιράσουν ‘χρίσματα’ και οι πολίτες θα ψηφίσουν κομματικά ψηφοδέλτια.

Βέβαια, την επόμενη μέρα, ξυπνάς και ανακαλύπτεις ότι τον δήμο δεν τον διοικεί …η ιδεολογία, αλλά άνθρωποι. Άνθρωποι που πολλοί δεν μπήκαν στον κόπο να αξιολογήσουν, ούτε να συγκρίνουν αλλά τους ψήφισαν γιατί ανήκουν στο ίδιο κόμμα, γιατί …δεν τους πάει το χέρι να κάνουν κάτι διαφορετικό. Πολλοί θα συμφωνήσουν ότι το χρίσμα ενός κόμματος εξουσίας αντιστοιχεί αβασάνιστα σε ένα 20% αν δεν προϋπάρχουν έριδες και διασπάσεις. Έτσι, το κεχρισμένο ψηφοδέλτιο ξεκινά από ένα διόλου ασήμαντο εφαλτήριο.

Αντίθετα, ένα ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο πρέπει να ξεκινήσει από το μηδέν. Να διεκδικήσει το δικαίωμά του να απευθυνθεί σε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Να το κάνει, στους λίγους που θα θελήσουν ν’ακούσουν. Να πείσει, αρχικά, ακόμη λιγότερους απ’ αυτούς που θ’ ακούσουν. Να το επαναλάβει πεισματικά, μέχρι να εδραιώσει με πολύ κόπο μια ισχνή βάση. Και, αργά ή γρήγορα, να έρθει αντιμέτωπο με όλους τους μηχανισμούς που συντηρούν το καθεστώς στην εξουσία. Μηχανισμούς συμφερόντων, ατομικών ή συλλογικών, που καθορίζουν την πορεία της πόλης ερήμην αυτής. Που συγκροτούν ένα παρασκήνιο που το βιώνει κανείς μασκαρεμένο σε ψιθύρους πίσω από κουρτίνες ή το υποπτεύεται στις μεγαλόστομες δηλώσεις που περνούν μπροστά από τις οθόνες μας όπως ο άνεμος, δίχως να σταματήσουν.

Απέναντι στις δυσκολίες αυτές δεν υπάρχει παρά μόνο μία επιλογή. Η επίμονη προσήλωση στην ανάδειξη των χαμένων σταθερών της συλλογικότητας, δηλαδή την έμφαση στον κοινό σκοπό και το σεβασμό της δυνατότητας των άλλων να συνεισφέρουν. Στην υπενθύμιση των ξεχασμένων αξιών της δημοκρατικότητας, δηλαδή την ισότητα των πολιτών στα δικαιώματα και την πρόσβαση στην εξουσία. Στην πρόταση νέων, καινοτόμων εργαλείων για τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Στην οικοδόμηση μέτρων σύγκρισης με το καλύτερο. Γιατί όταν υπάρχει μέτρο, τότε οι ενδεχόμενες ‘αδεξιότητες’ των χειριστών -και όχι πρωταγωνιστών- της δημοτικής ζωής, αναδεικνύονται. Γιατί η εξαφάνιση του μέτρου βολεύει μόνον όσους μετρώνται κάτω από αυτό.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 13ης Μαρτίου 2009 της εφημερίδας της ‘Κίνησης Πολιτών για το δήμο Κορινθίων’.

Ο σημερινός σεισμός των 6,3 Ρίχτερ με τους τουλάχιστον 40 νεκρούς στην πόλη L’Aquila των 80.000 κατοίκων στη γειτονική Ιταλία, ξυπνά αναπόφευκτες μνήμες σε κάθε Κορίνθιο.

Είμαι βέβαιος πως όλοι μας συμπαραστεκόμαστε στο οικείο μαρτύριο των Ιταλών. Ασφαλώς, η συμπαράστασή μας μπορεί και πρέπει να εκδηλωθεί και δια του δημοτικού μας συμβουλίου. Κατά τα άλλα, διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση πως καλόγριες από παρακείμενο μοναστήρι που δεν υπέστη ζημιές, βρίσκονται συνέχεια στην κεντρική πλατεία της L’Aquila, για να προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη στους πληγέντες.

Μπράβο τους! Η ανθρώπινη συμπαράσταση δεν αποτιμάται, όπως στη χώρα μας, με τριχίλιαρα στον αέρα.

Φωτογραφίες από τη σεισμόπληκτη L’Aquila μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

Παρακάτω είναι ένα από τα πρώτα video που κυκλοφόρησαν.