MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Με μεγάλη χαρά σήμερα το ιστολόγιο υποδέχεται τον πρώτο του συνεργάτη. Είναι ο ‘skiouros’, αφού με αυτό το ψευδώνυμο επέλεξε να ιστολογεί. Το παρακάτω κείμενο είναι δικό του, αλλά μιάς και το προφίλ του δεν είναι ακόμα έτοιμο, το άρθρο αναρτάται ως ‘posted by Mike’ αλλά σύντομα τα άρθρα του θα αναγράφουν ‘posted by skiouros’. Αγαπητέ skiouros, σιδερένιος και καλά posts!

———————————————————————————–

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς δημιουργήματα όπως αυτά στην ‘πόλη των γραμμάτων και των τεχνών’ στη Βαλένθια. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι πίσω από τα εντυπωσιακά αυτά έργα, εκτός από το όραμα και την αποφασιστικότητα των αρχών να τα δημιουργήσουν, κρύβονται μοντέρνα χρηματοδοτικά εργαλεία και εξελιγμένο project management (διαχείριση έργου). Θεωρώ δε ότι η ικανότητα ενός δήμου να επεξεργαστεί και να προετοιμάσει την υλοποίηση μεγαλόπνοων σχεδίων όπως αυτό, είναι πολύ πιό δύσκολο έργο από την υλοποίησή του αυτή καθεαυτή. Συνεπώς, αυτό που αναφέρεται συνήθως ως αξεπέραστο εμπόδιο, δηλαδή η χρηματοδότηση, είναι ένα αλλά όχι το μόνο, και ίσως ούτε το υψηλότερο εμπόδιο. Ας δούμε όμως τι δυνατότητες προσφέρονται επ’αυτού. Σε έργα τέτοιας κλίμακας δημόσιοι και ιδιωτικοί πόροι συνεργάζονται αρμονικά με διαφορετικούς μεν στόχους αλλά με αποτέλεσμα που ικανοποιεί και την κοινωνία που απολαμβάνει το δημόσιο αγαθό και τους επενδυτές που κερδίζουν.

Χρηματοδότηση θα πει εξασφαλίζω τα κεφάλαια, για ένα έργο, ιδιωτικό ή δημόσιο. Οι κύριες πηγές χρηματοδότησης είναι όπως αναφέρουν και τα οικονομικά textbooks, οι αποταμιεύσεις (χρημάτων για μελλοντική χρήση), οι πιστώσεις (τραπεζικός δανεισμός), οι δωρεές, και οι επιχορηγήσεις (κρατικές, ευρωπαϊκά κονδύλια). Σήμερα όμως υπάρχουν και πιο σύγχρονα χρηματοδοτικά εργαλεία όπως η αυτοχρηματοδότηση και τα δημοτικά ομόλογα (municipal bonds). Στις ΗΠΑ με τις δημοτικές ομολογίες οι πόλεις εξασφαλίζουν κεφάλαια, με ιδιαίτερες φορολογικές απαλλαγές για τους κατόχους τους.
Τα παραπάνω είναι μερικοί από τους πολλούς τρόπους όπου οι πόλεις του εξωτερικού αναζητούν κεφάλαια και δεν εμμένουν μόνο στη χρηματοδοτική εξάρτηση από την κεντρική κυβέρνηση. Ωστόσο είναι αντιληπτό ότι η εφαρμογή των χρηματοδοτικών αυτών μηχανισμών προϋποθέτει από τις πόλεις και τα δημοτικά συμβούλια την υιοθέτηση μιας επιχειρηματικής λογικής. Αλλά ακόμα και για να πάρει κανείς κονδύλια από την ΕΕ, πρέπει να έχει το κατάλληλο know-how (γι αυτό η απορροφητικότητα των κονδυλίων παραμένει χαμηλή). Τα γνωρίζουν άραγε αυτά οι δημοτικοί σύμβουλοι της πόλης μας; Γίνεται αντιληπτό το επίπεδο του επαγγελματισμού που απαιτείται; Νομίζω πως όχι.
Η επιχειρηματική λογική επίσης, βλέπει πίσω από τα έργα, δεν αρκεί μόνο η κατασκευή, τα δημόσια έργα πρέπει να αξιοποιούνται όπως όλες οι επενδύσεις και θα πρέπει να στοχεύουν στην απόδοση. Ίσως είναι αυτονόητο, είναι σημαντικό όμως να θυμόμαστε ότι ένα έργο πρέπει να αξιοποιείται, ο πλούτος πρέπει να παράγει πλούτο. Γι αυτό και θεωρώ εγκληματική τη μη αξιοποίηση των ολυμπιακών έργων που είναι κλειστά στο κοινό και τους τουρίστες. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια της «κατασκευής για την κατασκευή», δεν αρκεί να φτιάξεις ένα δημοτικό κτίριο, θα πρέπει να εξασφαλίζεις τη βιωσιμότητα του με την κατάλληλη πρόσοδο. Είναι εντυπωσιακό το παράδειγμα του 1 δις ευρω του sponsoring που θα αποδώσει στη Βαλένθια η διοργάνωση του America’s Cup, ποσού που υπερκαλύπτει τα 400 εκατ. ευρω που στοίχισε το πάρκο των τεχνών!

Η σύγκριση με τις ευρωπαϊκές πόλεις είναι αναπόφευκτη, η σύγχρονη εύρεση και διαχείριση των πόρων τους πρέπει να παραδειγματίσει και να προβληματίσει. Η δική μας πόλη υστερεί και δεν της αξίζει! Αλλά αν θέλει να αλλάξει ρότα, θα πρέπει πρώτα να αναζητήσει τα στελέχη εκείνα που θα αρμόζουν στις φιλοδοξίες της.

Η Βαλένθια είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ισπανία με πληθυσμό περί το 1 εκατομμύριο. Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό Valentia που θα πει ‘δύναμη’. Ίσως αυτό να εξέθρεψε τη φιλοδοξία στους κατοίκους της να φανούν αντάξιοι του ονόματός της. Γιατί σήμερα η Βαλένθια χαίρει μορφωτικής και οικονομικής ευεξίας, αλλά τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Το 1957 ο ποταμός Turia πλημμύρισε καταστροφικά την πόλη (το ίδιο συνέβη και στην πόλη μας το 1972 και το 1997). Οι εκεί αρχές αποφάσισαν να κάνουν το λογικό, σε αντίθεση με τους εδώ ιθύνοντες που αποφασίζουν τη μία βλακεία μετά την άλλη: εξέτρεψαν τον ποταμό εκτός της πόλης. Στο ερώτημα τι να κάνουμε με την ξερή –τώρα- κοίτη, οι ισπανοί έκαναν πάλι το προφανές: δημιούργησαν ένα επίμηκες πάρκο, μήκους 10 χιλιομέτρων, που λειτουργεί ως πνεύμονας πρασίνου της πόλης. Και πάλι, περίσσεψε το νοτιότερο και πλησιέστερο προς τη θάλασσα τμήμα της κοίτης. Παλιές βιοτεχνίες, κοτέτσια και αποθήκες συμπλήρωναν το τοπίο. Οι ιθύνοντες σκέφτηκαν –και πάλι λογικά- πως αν κάτι σημαντικό φτιαχνόταν εκεί, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μαγνήτης για επενδυτές και η όλη περιοχή θα μπορούσε να αναβαθμιστεί. Ο όλος σχεδιασμός όμως θα έπρεπε να συνδέεται δομικά με το περιβάλλον και να μην είναι απλά ένα αξιοθέατο. Έτσι, η φυσική κατάληξη του πάρκου Turia συμπεριέλαβε μονοπάτια περιπάτου δίπλα σε λιμνούλες αλλά και γέφυρες που συνδέουν τις δύο πλευρές της πόλης, και δρόμους απ’όπου διέρχεται η αστική συγκοινωνία, συνδέοντας έτσι οργανικά το πάρκο με την πόλη. Ο μαγνήτης συνίσταται σε ένα σύμπλεγμα κτιρίων (επί του προκειμένου η λέξη ‘κτίριο’ συνιστά υποτίμηση του έργου) που ονομάζεται “Ciudad de les Arts i les Ciencies” που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει ‘πόλη των γραμμάτων και των τεχνών’. Συμπεριλαμβάνει :

1) το παλάτι των τεχνών ‘βασίλισσα Σοφία’, μιά όπερα και αίθουσα παραστάσεων
2) το Ημισφαιρικό, ένα πολυμεσικό auditorium,
3) έναν σκιασμένο κήπο (L’ Umbracle),
4) το αλληλεπιδραστικό μουσείο επιστημών ‘πρίγκηπας Φίλιππος’ και
5) ένα ανοιχτό ωκεανογραφικό πάρκο με περισσότερα από 500 θαλάσσια είδη, το μεγαλύτερο στην ευρώπη.

Το έργο αρχιτεκτονικά επιμελήθηκε ο σπουδαίος αρχιτέκτονας Santiago Calatrava. (Τι ειρωνεία, τα εκπληκτικά έργα του Calatrava στο ΟΑΚΑ είναι κλειστά στο κοινό και το σύμπλεγμα αποκομένο από τον αστικό ιστό, σε αντίθεση ακριβώς με αυτό της Βαλένθια).
Εκτός από τους χιλιάδες Βαλεντσιάνους που απολαμβάνουν καθημερινά αυτά τα αποκτήματα, 25 εκατομμύρια επισκέπτες του πάρκου μέχρι σήμερα, έχουν μετατρέψει τη Βαλένθια σε έναν από τους πιό δημοφιλείς προορισμούς συνεδριακού τουρισμού ή και βραχείας αναψυχής.

Πρόσφατα, μεταξύ 2 και 6 Οκτωβρίου, 2000 ειδικοί περί το διάστημα, παρακολούθησαν εκεί το διεθνές αστροναυτικό συνέδριο (international astronautical congress), ενώ του χρόνου, η πόλη θα φιλοξενήσει το America’s cup, την διάσημη αυτή επίδειξη τεχνολογίας μέσα από έναν ιστορικό ιστιοπλοϊκό αγώνα (το sponsoring του συγκεκριμένου αγώνα θα αποδώσει 1 δις ευρώ!).

Με όλα αυτά, η πόλη κατάφερε να στρέψει τα μάτια όλου του κόσμου επάνω της. Αλλά για να το πετύχει αυτό χρειάστηκε πρώτα να στρέψει αυτή τα δικά της προς τον κόσμο!
(προσοχή: κάθε ομοιότης με τον Ξηριά, την ποσειδωνία, τον ισθμό κτλ είναι τυχαία και η όποια σύνδεση αυτών με τα ανωτέρω, σαφώς κακοήθης!).

Μετά από 8 ημέρες απουσίας, ξανά στην Ελλάδα. On στην τηλεόραση: καταλήψεις και τηλερατσισμός. Off. Βάζω λίγο το ‘Made In Japan’ των Deep Purple. Σε 5 λεπτά εξαντλήθηκαν οι αντοχές μου. Παραμεγάλωσα. Δοκιμάζω με το ‘On An Island’ του David Gilmour, καλύτερα, αλλά κι αυτός νομίζω, παραμεγάλωσε. Να βάλω Madame Butterfly? Μα ντε και καλά κάτι σχετικό με Ιαπωνία; Καταλήγω στη symphonie fantastique του Hector Berlioz. Ξαναγυρίζω νοερά στο Κυότο. Για να θυμηθώ μερικές λεπτομέρειες από τον τρόπο που αντιλήφθηκα τη ζωή στην ιαπωνική πόλη. Την πρωτεύουσα για 1000 περίπου χρόνια της Ιαπωνίας. Μιά πόλη 1,4 εκατομμυρίων κατοίκων. Η γενική όψη της δυτική. Μόνη διαφορά, τα χαμηλά σπίτια, που είναι τόσο μικρά που θυμίζουν κουκλόσπιτα. Ζουν σε απίστευτα μικρούς χώρους οι ιάπωνες. Τα έπιπλά τους, ακόμη λιγότερα. Ο μινιμαλισμός είναι εθνική τους ιδιότητα. Αλλά αυτό που καθίσταται σαφές από την πρώτη στιγμή είναι η ιδεοψυχαναγκαστική τους νεύρωση με την τάξη και την καθαριότητα. Προσπάθησα πολύ να βρω έστω μιά γόπα τσιγάρου πεταμένη στο δρόμο, ένα σκουπιδάκι τόσο δα, αλλά εις μάτην. Εντάξει, οι τύποι χρειάζονται διακοπές στην Ελλάδα. Το σοκ όμως το έπαθα όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν κάλαθοι αχρήστων. Δεν είναι λοιπόν ότι τα πετούν κάπου συγκροτημένα, δεν πετούν τίποτα. Μιάς και οι ιάπωνες καπνίζουν αρκετά, παρατήρησα πως σε αντίθεση με τις ΗΠΑ όπου μόνο στο δρόμο μπορείς να καπνίσεις, εδώ κανείς δεν καπνίζει στο δρόμο αφού όλα τα μαγαζιά έχουν χώρους για καπνιστές. Όχι ένα τραπεζάκι δίπλα στις τουαλέτες όπως έχουν οι άγγλοι, αλλά κανονικούς χώρους, το μισό μαγαζί. Αυτό που απαγορεύουν συχνά οι ιάπωνες στα μαγαζιά τους δεν είναι το τσιγάρο, αλλά τι έκπληξη, τη χρήση κινητών τηλεφώνων. Go figure!
Στη φωτογραφία απαγορεύονται και τα δύο αφού εγώ ως μη καπνιστής κάθισα σε θέση μη καπνιστών. Σε λίγες καφετέριες (εκεί έχει νόημα η απαγόρευση των κινητών), υπάρχει live μουσική δωματίου! Σε πολλά μαγαζιά, εμπορικά κέντρα και πάρκα, όπως με πληροφορούσε το pda μου, υπάρχουν unsecured wireless networks για ελεύθερη πρόσβαση στο internet. Στο ξενοδοχείο μου μάλιστα (Granvia Hotel) υπήρχε δυνατότητα και για ασύρματη και ενσύρματη (LAN cable) πρόσβαση. Η ταχύτητα έφτασε κάποια στιγμή τα 2Mbps. Και όλα αυτά ΔΩΡΕΑΝ, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στους δρόμους τα αυτοκίνητα πάνε αργά (όχι λόγω κίνησης που δεν υπάρχει, αλλά λόγω κανόνων) και οι πεζοί περπατούν γρήγορα. Μερικοί τρέχουν! Στις διαβάσεις όμως, όπου το ηχητικό σήμα για τους τυφλούς είναι σε πολλές περιπτώσεις μουσική, περιμένουν το πράσινο κι ας μη φαίνεται ούτε ένα αυτοκίνητο στον ορίζοντα. Είναι τρελοί αυτοί οι ιάπωνες. Το taxi είναι σχετικά φθηνό, οι οδηγοί καθαροί, φορούν κοστούμι, κάποιοι άσπρα γάντια, δεν πιάνουν κουβέντα, δεν ακούν ραδιόφωνο, τα οχήματα πεντακάθαρα, επενδυμένα με δαντελίτσες!
Επίσης, δέχονται πιστωτικές κάρτες. Η παράνομη στάθμευση είναι ύβρις προς την κοινωνία και άρα δεν υφίσταται. Πολλοί υπαίθριοι χώροι στάθμευσης έχουν συστήματα τύπου ‘ασανσέρ’ όπου τρία αυτοκίνητα παρκάρουν στη θέση ενός.
Η ευγένεια και η φιλοξενία των ιαπώνων δεν έχει προηγούμενο. Ξεχάστε τις ανοησίες περί ελληνικής φιλοξενίας. Εκεί αν ρωτήσεις κάποιον στο δρόμο κάτι, ο άνθρωπος έχει ήδη κάνει δικό του το πρόβλημά σου. Μπορεί να μη γνωρίζει την απάντηση, θα ψάξει όμως μέχρι να τη βρεί και μόνο τότε θα σε εγκαταλείψει αφού υποκλιθεί χαμογελώντας. Οι υποκλίσεις τους, αντίστοιχες προς τις δικές μας χειραψίες που οι ιάπωνες αγνοούν, ήταν από τα στοιχεία που με γοήτευσαν. Δεν είναι μάλιστα όλες ίδιες. Όσο πιό βαθιές και παρατεταμένες, τόσο περισσότερο σεβασμό υποδηλώνουν (πχ σε σέβομαι ίσα με 12 μοίρες για 3,6 δευτερόλεπτα!). Genial! Μ’αυτήν την εύθυμη παρατήρηση θα κλείσω αυτό το post και θα επανέλθω με ένα άλλο, αφιερωμένο στους γιαπωνέζικους κήπους.

Κλείνοντας έξι μήνες ζωής, το ιστολόγιο αυτό έφτασε νομίζω σε ένα σταυροδρόμι. Αυτό που ξεκίνησε σαν μιά αγχωμένη προσπάθεια να καλυφθεί ένα κραυγαλέο κενό στον πολιτικό λόγο των δημοτικών δρώμενων στην Κόρινθο, οφείλει τώρα που ολοκληρώθηκαν οι δημοτικές εκλογές να επαναπροσδιοριστεί. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως αλλάζει η ιδρυτική του ‘διακήρυξη’. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να κάνουμε τον απολογισμό μας. Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μία σύντομη SWOT analysis (strong, weak, opportunity, threat):

Τα δυνατά μας σημεία:
Το ιστολόγιο αυτό στο σύντομο χρόνο ζωής του κατάφερε να τραβήξει την προσοχή αρκετών Κορίνθιων υψηλού μορφωτικού επιπέδου και πολιτικής συνειδητοποίησης.
Επέβαλλε μιά θεματολογία εν πολλοίς άγνωστη μέχρι σήμερα στην πόλη (ας με διορθώσει όποιος διαφωνεί), αν και δεν ήταν το μόνο.
Βοήθησε στη συνειδητοποίηση της διαφοράς φάσης ανάμεσα στην τρέχουσα (και τώρα απερχόμενη) δημοτική αρχή και μιάς εξωστρεφούς και άνω θρώσκουσας μερίδας των δημοτών που αν και ζούν στην Κόρινθο, είναι πολίτες του κόσμου.
Μπάλωσε κενά στα δημοτικά προγράμματα ΟΛΩΝ των συνδυασμών, γεγονός που οφείλει να προσέξει κυρίως η νέα δημοτική αρχή. Η συνεισφορά αυτή θα παραμείνει ορατή και παρούσα (scripta manent) σε αντίθεση με ‘τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα’ της προεκλογικής περιόδου.
Κέρδισε αναγνωσιμότητα από υποψήφιους σε συνδυασμούς άλλων δήμων εκτός Κορινθίας (γνωρίζω τουλάχιστον τρεις).
Βρήκε μιά θέση στην ελληνική μπλογκόσφαιρα γεγονός που τεκμηριώνεται από τα ιστολόγια που μας αναφέρουν και τους ιστολογούντες που κατέθεσαν τα σχόλιά τους σ’ εμάς.
Τα αδύνατα σημεία μας:
Το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται εξ’ορισμού (αν και όχι υποχρεωτικά) σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο κοινό (Κορίνθιοι) και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει.
Με εξαίρεση το άρθρο του καθηγητή αντεγκληματικής πολιτικής κου Παπαθεοδώρου, το ιστολόγιο αυτό είναι ένα ‘one man show’, και οι ομαδικές προσπάθειες είναι πάντα καλύτερες από τις ατομικές (στη συγκεκριμένη θεματολογία).
Δεν καταφέραμε να απευθυνθούμε σε περισσότερους ιστολογούντες. Αυτό βέβαια, θα είναι μία μόνιμη αποτυχία, και έτσι πρέπει να το βλέπουμε. Η τρέχουσα επισκεψιμότητα ανέρχεται στις 31 επισκέψεις ημερησίως με μέσο χρόνο επίσκεψης τα 6 λεπτά.
Δεν μπορέσαμε να αρθρογραφήσουμε περισσότερο από ένα άρθρο ανά εβδομάδα (γιατί έχουμε πραγματική και όχι εικονική δουλειά, το λιγότερο 10 ώρες ημερησίως, δουλειά μάλιστα που δε γνωρίζει κυριακές και σχόλες και είναι εντελώς εκτός του αντικειμένου του ιστολογίου). Ακόμη και οι αρχάριοι όμως γνωρίζουν ότι ένα site είναι το περιεχόμενό του και όχι η διεύθυνσή του. Περισσότερο και ποιοτικότερο περιεχόμενο = περισσότερη επισκεψιμότητα και αναγνωσιμότητα.
Οι ευκαιρίες μας:
Να θεωρήσουμε τη μέχρι τώρα προσπάθεια αφετηρία και όχι τερματισμό.
Να διευρύνουμε τη θεματολογία δημιουργώντας τομείς αρθρογραφίας όπως λογοτεχνία, παιδιά (όχι παιδεία, ούτε νέα γενιά), ειδησεογραφία & πολιτική ανάλυση κοκ.
Άρα να εμπιστευτούμε συνεργάτες, συγκεκριμένους σε πρώτη φάση και στο απώτερο μέλλον να δίνουμε βήμα αρθρογραφίας σε όποιον το επιθυμεί, βάσει συγκεκριμένης δεοντολογίας.
Με το λόγο μας να εμπεδώνουμε και να αποδεικνύουμε καθε μέρα και περισσότερο την ανεξαρτησία της σκέψης μας, την ετοιμότητα των κοινωνικών μας αντανακλαστικών, τη σωστή ερμηνεία της ανάδρασης μέσω των σχολίων, την ανακάλυψη νέων δρόμων για τη συζήτηση.
Οι απειλές μας:
Να ταυτιστούμε (ή να μας ταυτίσουν) με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Για μας, οι τοπικές κοινωνίες στα του οίκου τους πρέπει να αντιμετωπίζουν τα κόμματα ως απειλές. Τουλάχιστον όσο τα κόμματα στερούν από αυτές το οξυγόνο τους. Και το στερούν.
Να στερέψουμε, να επαναλαμβανόμαστε, να χάσουμε το νήμα με την κοινωνία (η επισκεψιμότητα θα το πεί).
Να πνιγούμε στην ακίνητη λίμνη του ψηφιακού αναλφαβητισμού του έλληνα.
Να υποκύψουμε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, να συμβιβαστούμε.

Συνεπεία των ανωτέρω, το ιστολόγιο θα υποστεί αναδιοργάνωση. Η πρώτη ορατή αλλαγή θα είναι η αρθρογραφία νέων συνεργατών. Αργότερα, αν όλα πάνε καλά, θα αποκτήσει νέα δομή (με πόλους θεματολογίας) και αισθητική, ελπίζω και περισσότερη λειτουργικότητα. Περιττό να πω πως επιθυμούμε περισσότερο παρά ποτέ τα σχόλια, τις συστάσεις, τις παρατηρήσεις σας.

Σε λίγες ημέρες θα πάω για επαγγελματικούς λόγους στο Κυότο της Ιαπωνίας. Δεν έχω ξαναπάει ποτέ στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου και δε μπορώ να κρύψω τον ενθουσιασμό μου. Μιλώντας με ένα φίλο που έχει πάει αρκετές φορές στην Ιαπωνία, μου είπε πως η φύση εκεί είναι οργιαστική, ειδικά το φθινόπωρο. Η σχετική γρήγορη έρευνα στο internet επιβεβαίωσε με το παραπάνω τα λεγόμενά του.
(Autumn Colors in Kyoto)

(At the Nanzenji Temple, Kyoto Japan. Photo by Katsunori Shimada)

Με αφετηρία αυτό, θέλησα να μάθω περισσότερα, ειδικά για το Κυότο. Να ανασκοπήσω την ιστορία του, να εξοικειωθώ στις ιδιαιτερότητες του ιαπωνικού πολιτισμού, να προσανατολιστώ στη σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή.

Έτσι, εκτός από το λαϊκό χοροθέατρο kabuki, τις πολεμικές τέχνες, την ποίηση renga, την ποίηση haiku κτλ έπεσα πάνω στον Takagi Masakatsu. Έναν μουσικό και ζωγράφο που χρησιμοποιεί ως αποκλειστικό εργαλείο της τέχνης του, τον υπολογιστή. Το αξιόλογο και ιδιαίτερα χαλαρωτικό του video με τίτλο ‘Girls’, σας προσφέρω μέχρι να γυρίσω με τις δικές μου φωτογραφίες. Και βέβαια, τις εντυπώσεις μου για το τι είναι ‘πόλη’ για τους ιάπωνες.

Από την 1η Ιανουαρίου 2007 και για τέσσερα χρόνια, δήμαρχος Κορινθίων θα είναι ο Αλέκος Πνευματικός που συγκέντρωσε στο β’ γύρο των εκλογών το λαμπερό όσο και αναμενόμενο 60,86% έναντι 39,14% του απερχόμενου Θωμά Θωμαΐδη.

Το album των Pink Floyd ‘Animals’ είναι ένα από αυτά που με διαπαιδαγώγησαν μουσικά. Ήταν ένα από τα πρώτα βινύλια που αγόρασα. Αφιερώνω λοιπόν το εξαιρετικά αγαπημένο μου τραγούδι Pigs (Three Different Ones), στον πρωτεύσαντα υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο και αυριανό αντιδήμαρχο. Μπορείτε να το κατεβάσετε από το παρακάτω link και να το ακούσετε παρακολουθώντας ταυτόχρονα τους στίχους!
http://rapidshare.com/files/154601/Pigs.mp3 (4,1 MB)

Big man, pig man, ha ha charade you are.
You well heeled big wheel, ha ha charade you are.
And when your hand is on your heart,
You’re nearly a good laugh,
Almost a joker,
With your head down in the pig bin,
Saying “Keep on digging.”
Pig stain on your fat chin.
What do you hope to find.
When you’re down in the pig mine.
You’re nearly a laugh,
You’re nearly a laugh
But you’re really a cry.
Bus stop rat bag, ha ha charade you are.
You fucked up old hag, ha ha charade you are.
You radiate cold shafts of broken glass.
You’re nearly a good laugh,
Almost worth a quick grin.
You like the feel of steel,
You’re hot stuff with a hatpin,
And good fun with a hand gun.
You’re nearly a laugh,
You’re nearly a laugh
But you’re really a cry.
Hey you, Whitehouse,
Ha ha charade you are.
You house proud town mouse,
Ha ha charade you are
You’re trying to keep our feelings off the street.
You’re nearly a real treat,
All tight lips and cold feet
And do you feel abused?
…..! …..! …..! …..!
You gotta stem the evil tide,
And keep it all on the inside.
Mary you’re nearly a treat,
Mary you’re nearly a treat
But you’re really a cry.

Αντιγράφω από το (αγαπημένο αυτού του blog) βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο ‘Οι Αόρατες Πόλεις’:
«Ο άντρας που ιππεύει για μέρες πολλές σε άγρια εδάφη ποθεί να συναντήσει μια πόλη. Κάποτε φτάνει στην Ισιδώρα, πόλη όπου τα μέγαρα έχουν κρεμαστές ελικοειδείς κλίμακες καλυμμένες από θαλάσσιους κοχλίες, πόλη όπου κατασκευάζονται με όλους τους κανόνες της τέχνης κιάλια και βιολιά, πόλη όπου όταν ο ξένος είναι αναποφάσιστος ανάμεσα σε δύο γυναίκες συναντάει πάντα μιά τρίτη, πόλη όπου οι κοκορομαχίες εκφυλίζονται σε αιματηρούς καυγάδες ανάμεσα σ’ αυτούς που βάζουν στοιχήματα. Όλα αυτά τα πράγματα σκεφτόταν κάθε φορά που ποθούσε μια πόλη. Η Ισιδώρα είναι επομένως η πόλη των ονείρων του: με μία μόνο διαφορά. Η ονειρεμένη πόλη τον εμπεριείχε νεαρό. Στην Ισιδώρα φτάνει σε προχωρημένη ηλικία.
Στην πλατεία είναι το πεζούλι των γέρων που κοιτάζουν τη νεολαία να περνά. Βρίσκεται καθισμένος στη σειρά μαζί τους. Οι επιθυμίες έχουν ήδη γίνει μνήμες.»

Αυτό που καταλαβαίνω από το παραπάνω απόσπασμα, είναι ότι αυτοί που έχουν οράματα, καταναλώνονται κυνηγώντας τα. Και ακόμα και αν τα κατακτήσουν, άλλοι είναι αυτοί που θα τα απολαύσουν. Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας λεβέντης, θέλησε να συμμετάσχει στις τωρινές εκλογές σε ένα ψηφοδέλτιο. Του το είχα πει ότι θα τον ξεσκίσουν τα αγριόσκυλα.. Αυτός όμως είχε πιό πολύ το νου του στο όραμα παρά στις νουθεσίες. Και τον ξέσκισαν. Η δική μου γνώμη είναι ότι συνέβαλλε με την προσπάθειά του όχι στην εκπλήρωση του οράματος, αυτό το βλέπει άλλωστε μόνο αυτός, αλλά στην άνοδο στην εξουσία των αγριόσκυλων. Αν το καταλαβαίνει τότε δεν πειράζει, έκανε λάθος. Αν όμως δεν το καταλαβαίνει, τότε έκανα λάθος εγώ.
Δεν έχω σχεδόν καμία αμφιβολία ότι ζούμε έναν πολιτικό μεσαίωνα. Όπου κανένα ήθος δε θριαμβεύει. Όπου η πολιτική ηθική ταπεινώνεται για χάρη της μωροφιλοδοξίας. Όπου μόνο κάποιοι εξαιρεταίοι ή νεοφερμένοι στο στίβο μεταγγίζουν γνώση, νιότη, φρεσκάδα, ψυχή. Κι αυτοί αντέχουν συνήθως λίγο. Μερικοί απ’αυτούς, καθώς περνά ο χρόνος εξελίσονται σε επαγγελματίες. Και τότε, επενδύονται τις σκατωμένες πορφύρες του ψευδοαξιώματός τους και κοιτώντας το κατουρημένο τσαντήρι τους ονειρεύονται αυνανιστικά πως κυβερνούν ένα ιμπέριουμ. Ο εαυτός τους έχει πάρει τη θέση του Λόγου. Κι ας το έχει πεί ο Αριστοτέλης εδώ και χιλιάδες χρόνια, ότι δεν δίνουμε την εξουσία στον άνθρωπο αλλά στο Λόγο, γιατί ο άνθρωπος ασκεί την εξουσία για τον εαυτό του και γίνεται τύραννος («Ουκ εώμεν άρχειν άνθρωπον αλλά τον λόγον, ότι εαυτώ τούτο ποιεί και γίνεται τύραννος»).

Ενσωμάτωση 100% (59/59 εκλογικά τμήματα). Έλαβαν:

1. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ 40,76%
2. ΘΩΜΑΪΔΗΣ 30,50%
3. ΓΙΩΤΗΣ 17,49%
4. ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ 8,93%
5. ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΗΣ 2,33%

Σε αναμονή λοιπόν για τη δεύτερη Κυριακή, αλλά είναι προφανές ότι ο Αλέκος Πνευματικός βρίσκεται πιό κοντά παρά ποτέ στη νίκη.

Δεν ήθελα να γράψω ένα post για τις δημοτικές εκλογές. Ήθελα να γράψω για το Γερμανό ζωγράφο Lovis Corinth. Τι σχέση έχει ο ζωγράφος με την Κόρινθο; Καμία. Ακριβώς. Ήθελα το post να μην είχε καμία σχέση με τίποτα (πέραν της τυχαίας συνωνυμίας). Μετά, διάβασα τη συνέντευξη που πήρε από τον Γιώργο Πρεβελάκη, ο Κώστας Καστρισιανάκης στο re-public, με τίτλο «Πρέπει να σώσουμε την Αθήνα από τον εαυτό της» και ανέβαλα το post για τον Corinth για αργότερα. Στη συνέντευξη, ο κος Πρεβελάκης ισχυρίζεται ότι η σωτηρία της Αθήνας μπορεί να έρθει μόνο εκ των έξω. Αναφέρει τη διασπορά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αναφέρεται και στην ανάγκη ενός σοκ.
Εδώ και χρόνια σε ιδιωτικές μου συζητήσεις αδυνατώ συχνά να καταστείλω την εκφορά μιάς παρόρμησης να βγάλουμε μιά αγγελία στο διεθνή τύπο:
Δήμος To Let (όπως Rooms To Let).
Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι αν νοικιάζαμε το δήμο για 4 χρόνια σε κάποια εταιρεία πχ σαν τη Morgan Stanley, θα είχαμε απείρως καλύτερα αποτελέσματα. Βλέπετε, τόση αγάπη, τόση αυταπάρνηση, τόση ανιδιοτελής προσφορά και τόσα οράματα δεκαετιών από τους αυτοδιοικητικούς μας, οδήγησαν σ’αυτό το πολεοδομικό συνοθύλευμα που ονομάζεται δήμος Κορινθίων. Βοήθησαν βεβαίως και οι βαθιές τομές της κυβέρνησης με μόνιμο και αταλάντευτο στόχο την αποκέντρωση.
Αρκετά όμως με τον κυνισμό. Το ερώτημα του σκεπτικιστή είναι πάντα εδώ: ποιός θα σώσει την Κόρινθο από τον εαυτό της; Προφανώς κανείς θα ισχυριστεί ο αντισκεπτικιστής, αφού δεν υπάρχει κανείς λόγος, κανένας να σώσει κανέναν. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, συμπολίτες Κορίνθιοι. Εγώ, αντίθετα πιστεύω, ότι πρέπει να σωθούμε από τις χαμηλές μας επιδόσεις σε όλα. Στην αρχιτεκτονική, στην κοινωνική μας ευαισθησία και συνοχή, στην ιστορική μας συνειδητοποίηση, κυρίως σ’ αυτήν. Είχα την τύχη να κάνω μεταπτυχιακά μαθήματα σε μία από τις παλαιότερες πανεπιστημιουπόλεις της Ευρώπης (Uppsala) και ένιωσα βαθιά τι θα πει ιστορική συνειδητοποίηση. Στην ανάγκη αυτή αναφέρεται άλλωστε και η ‘ιδρυτική’ περιγραφή αυτού του ιστολόγιου. Με τον όρο ιστορική συνειδητοποίηση εννοώ τις άγκυρες που συγκρατούν τον καθένα μας με αυτόν τον τόπο. Τη διαχρονική και ανεξίτηλη υπογραφή του χώρου, του τόπου, στην ταυτότητα των ατόμων αλλά και του συνολικού πληθυσμού του δήμου. Η ανεπάρκεια αυτών των δεσμών είναι το αίτιο της κοινωνικής αναισθησίας και αδιαφορίας που βιώνουμε και εμείς και άλλοι δήμοι. Μέσα από αυτόν τον άνοστο και νεοπαγή πολτό, ποιά αληθινά αξιόλογη υποψηφιότητα μπορεί να ξεπηδήσει; Ε, δεν είναι τυχαίο -και εδώ θα συμφωνήσω και πάλι με τον κο Πρεβελάκη- οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μιά εναλλακτική λύση είναι εξαιρετικά ανίσχυρες.
Γι αυτό και δεν περιμένω τίποτα από τις δημοτικές εκλογές. Γι αυτό και πιστεύω ότι αυτό το blog είναι πολύ χρησιμότερο για την πόλη από την ψήφο μου (καλά, θα τη ρίξω κι αυτή).