MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

«Δύο μέρες ακόμη να του κάνεις ενέσεις και βλέπουμε», είπε ο Χάρης, ο γιατρός του. Είναι τρεις μέρες που το σκυλάκι αποστρέφεται οποιαδήποτε τροφή. Δείχνει να διψά, αλλά όταν πλησιάσει το κύπελλο με το νερό σταματά και γυρίζει αλλού το κεφάλι. Τον έχει προδώσει και το στομάχι. Δέν μπορώ να του δώσω πιά, ούτε τα φάρμακα της καρδιάς. Έχει βαριά καρδιακή ανεπάρκεια και την τελευταία εβδομάδα προσπαθώ με ορούς και ενέσεις και ελάχιστο φαγητό (όταν το δεχόταν) να του κρατήσω σε λειτουργία το στομάχι για τη λήψη των φαρμάκων και να αποτρέψω το πνευμονικό οίδημα από τη συγκέντρωση υγρού στους πνεύμονες.
Δύο μέρες λοιπόν ακόμη, δύο άνθρωποι θα κρατάμε ακίνητο ένα αδυνατισμένο πλασματάκι, που έχει βάρος λιγότερο από έξι κιλά και θα του κάνουμε ενέσεις, σε ένα χιλιοτρυπημένο ποδαράκι, πιό ισχνό κι απ΄αυτό ενός κουνελιού.
« Χάρη, πες μου σε παρακαλώ, έχουν κάποιο νόημα αυτές οι δύο μέρες;»
« Θέλεις την αλήθεια;»
«Φυσικά ναι»
«Απολύτως κανένα. Απλά ήθελα στις 2 αυτές ημέρες να συνηθίσεις στην ιδέα»
«Χάρη αύριο;»
«Αύριο»
Τό θερμόμετρο δείχνει 46,7 βαθμούς. Ο καύσωνας κάνει πανελλήνιο ρεκόρ στην περιοχή 23.07.07. Αέρας σαν από φούρνο, μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου. Δεν μου χρειάζεται το κλιματιστικό, ούτε με νοιάζει να κλείσω τα παράθυρα.
Σταμάτησα μπροστά στο περιβόλι με τις πορτοκαλιές. Από μέρες έχω ζητήσει τη σχετική άδεια, για την τελευταία πράξη. Από εκεί τηλεφώνησα στο γιατρό.
«Χάρη, το απόγευμα θα είσαι εκεί;»
«Από τις 6 έως τις 9»
«Θα έρθω»
«Έλα»

Έφτασα στο σπίτι. Ήταν 12:30 περίπου. Άνοιξα την πόρτα. Με αργά βήματα ήρθε να με υποδεχτεί. Δεν είχε δυνάμεις. Άλλοτε χοροπηδούσε μέχρι το πόμολο της πόρτας, μέχρι να τον σηκώσω στην αγκαλιά μου. Κάθισα στο καναπέ. Κάθισε κι αυτός απέναντι μου και με κοιτούσε.
«Γιατί θέλεις να φύγεις ρε σκυλάκι, γιατί; δεν περνάμε καλά οι δυό μας;»
Τον ρωτούσα και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου. Με κοιτούσε έκπληκτος. Πλησίασε κι ακούμπησε το κεφάλι του στο γόνατο μου. Ήθελε να με παρηγορήσει. Συνήθιζε να το κάνει όταν με έβλεπε στεναχωρημένο.
«Χάρη, μέχρι ποιά ώρα θα είσαι στο ιατρείο;»
«Έως τις δύο»
«Έρχομαι»

Μάζεψα τα πιάτα με τα φαγητά, που ούτε είχε πλησιάσει. Άδειασα και το κύπελλο με το νερό στη γλάστρα με το σπαθίφυλλο. Τα έβαλα όλα σε μια πλαστική σακούλα. Δεν τα χρειάζονταν πια. Μάζεψα και τα φάρμακα να τα δώσω στο γιατρό. Κάπου θα ήταν χρήσιμα. Τέλος του έβγαλα το λουρί της πλάτης, ξεκρέμασα και το μακρύ λουρί από την κρεμάστρα και μαζί με τα παιχνίδια του, τα φύλαξα ψηλά σ΄ένα ράφι.
«πάμε βόλτα», του είπα.
Έδειξε να χαίρεται στη μαγική λέξη ‘βόλτα’
Τον πήρα αγκαλιά, κρατώντας και ένα μικρό σεντόνι και μπήκαμε στο αυτοκίνητο.
Βρήκα θέση ακριβώς απέναντι από το ιατρείο. Ο γιατρός μας περίμενε. Τον έβαλα να καθίσει στο ψηλό μεταλλικό τραπέζι που άλλοτε έκανε τα εμβόλια και η γυναίκα του γιατρού – κτηνίατρος κι εκείνη – τον κούρευε για να τον κάνει ‘όμορφο’, όπως έλεγε.
Ο γιατρός έπιασε το αριστερό μπροστινό του πόδι και έψαξε για φλέβα. Έτριψε το σημείο με ένα μπαμπάκι με οινόπνευμα και έβαλε τη βελόνα με το λαστιχένιο σωλήνα.
«Το οινόπνευμα τί χρειάζεται Χάρη; μήπως μολυνθεί και πεθάνει;» χαμογέλασα πικρά.
«Από συνήθεια», μου απάντησε.
Τον κρατούσα και του χάιδευα το κεφάλι. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα επάνω μου. Ζητούσε προστασία.
«Χάρη σε πόση ώρα;»
«Σχεδόν αμέσως»
Στην άκρη του σωλήνα έβαλε τη σύριγγα, μ΄ ένα καφέ υγρό και πίεσε το έμβολο.
Εγώ του χάιδεψα το κεφάλι κι αυτός με κοιτούσε.
«Χάρη με βλέπει;»
«Όχι, έφυγε» μου απάντησε.
Εγώ του χάιδευα το κεφάλι, κι αυτός με καρφωμένα μάτια, με «κοιτούσε»…

Τον τύλιξα στο μικρό σεντόνι και έβγαλα το πορτοφόλι να πληρώσω. Ο Χάρης με χτύπησε φιλικά στη πλάτη.
«Δεν χρωστάς τίποτα» μου είπε.
Τον ακούμπησα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Αυτή ήταν η θέση του. Για πρώτη φορά δεν χοροπηδούσε και δεν γαύγιζε τους περαστικούς.

Στην πίσω άκρη του περιβολιού με τις πορτοκαλιές, το έδαφος δεν ποτίζονταν και ήταν σκληρό. Με κόπο άνοιξα ένα μικρό λάκκο. Τον έφερα από το αυτοκίνητο, κρατώντας τον στοργικά στην αγκαλιά μου. Ήταν ελαφρύς. Πολύ ελαφρύς. Τον σκέπασα με το χώμα, το ίσιωσα, και έβαλα επάνω λίγα ξερά κλαράκια που υπήρχαν εκεί γύρω. Έφτασα με αργά βήματα, που έσερναν το σώμα, αλλά και τη ψυχή μου, στο ξέφωτο στην αρχή του περιβολιού που περίμενε το αυτοκίνητο. Ο ήλιος έκαιγε ανελέητα. Έπιασα το χερούλι της πόρτας που ζεματούσε και την άνοιξα. Κοντοστάθηκα. Κοίταξα πίσω. Δεν ερχόταν κανείς…

Μιά βαθιά λύπη λιώνει τη ψυχή μου. Κανείς άλλος εκτός από μένα δεν δάκρυσε γι΄αυτό το σκυλάκι. Είναι άραγε έπαρση, παραλογισμός, ματαιοδοξία ή μοναξιά; Απέραντη μοναξιά, ανάμεσα στον κόσμο…

————————————————————————————————-
Το κείμενο αυτό μου εμπιστεύτηκε ένας γνωστός μου που επιθυμεί να μείνει ανώνυμος. Αλλά τα αισθήματα δεν εξαρτώνται από τα ονόματα. Και πόσο διαφορετικό είναι αυτό το κείμενο από την αθλιότητα που βαραίνει τις τελευταίες μέρες την πόλη μας!

Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, ο δήμαρχος, εξέφρασε την άποψη ότι στις εκδηλώσεις πρέπει να παίρνουν το λόγο μόνο πρόσωπα με θεσμική ιδιότητα. Αν εξετάσει κανείς αυτή την άποψη ως προς το τυπικό της μέρος, έχει δίκιο. Επί της ουσίας, του απάντησε, πολύ εύστοχα κατά τη γνώμη μου, ο δημοτικός σύμβουλος της ελάσσονος μειοψηφίας κύριος Κωνσταντογιάννης, πως “εμείς φτιάχνουμε τους θεσμούς”.
Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα, 6 μόλις δευτερολέπτων, για να προσδώσω έμφαση στα λεγόμενα του:

Η εικόνα που βλέπετε παραπάνω, είναι μια αποτύπωση των καμένων περιοχών στις πρόσφατες πυρκαγιές, στην περιοχή από Αρχαία Κόρινθο μέχρι Χιλιομόδι, πάνω σε χάρτη του Google. Αναλογιστείτε το μέγεθος της καταστροφής, αναστοχαστείτε πώς καταντήσαμε έτσι και θα τα πούμε αναλυτικότερα. Αύριο και μεθαύριο θα ανεβάσω την ίδια αποτύπωση από άλλες οπτικές γωνίες. Κάντε κλικ πάνω στις εικόνες για να τις δείτε στο σωστό μέγεθος. Προτρέπω, όποιον το επιθυμεί, να τις αναδημοσιεύσει, ιδίως αν πρόκειται για κορινθιακή ιστοσελίδα. Την αποτύπωση αυτή έκανε ένας πολύ καλός blogger και αληθινός ΠΟΛΙΤΗΣ, τη δουλειά του οποίου θα παρουσιάσω στο post για τις καμένες εκτάσεις και τα καμένα μυαλά που θα αναρτήσω μετά τις φωτογραφίες.

Σχεδόν ένα χρόνο πρίν, παρουσιάσαμε το πρόγραμμα “Γλασκώβη 2020: Η Πόλη Που Ονειρεύεται“. Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην αρχική ανάρτηση. Σήμερα, παρουσιάζουμε ένα podcast του think tank Demos που στήριξε αυτό το πρόγραμμα. Αν το ακούσετε (διάρκεια 6,5 λεπτά περίπου) θα αντιληφθείτε ότι το πρόγραμμα αυτό, πολύτιμο για οποιονδήποτε policymaker, ήταν πρωτίστως και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ένα πρόγραμμα παιδείας, ένα πρόγραμμα κουλτούρας.

Τα του προγράμματος στο σύνολό του, μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό βιβλίο με τις 122 σελίδες που εξεδόθη από το Demos και το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Από σήμερα, αποφάσισα να στήσω ένα άλλο ιστολόγιο, με τίτλο ‘Ο Κορίνθιος‘ και ηλεκτρονική διεύθυνση okorinthios.blogspot.com. Εκεί θα αναρτώ κείμενα που μπορεί να έχουν ενδιαφέρον για μένα, δεν εμπίπτουν όμως στους σκοπούς για τους οποίους στήθηκε το παρόν ιστολόγιο και αναφέρονται κάτω από τον τίτλο του.
Εννοείται πως το korinthos θα συνεχίσει κανονικά το δρόμο του, αν και, ίσως, με μικρότερη συχνότητα δημοσιεύσεων. Θέλω όμως με αυτή την αφορμή να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εσάς που διαβάζετε, συμμετέχετε, σχολιάζετε αυτό το ιστολόγιο και τις αναρτήσεις του και εύχομαι να σας ξαναβρώ μεν στο νέο ιστολόγιο, αλλά να μην εγκαταλείψετε και τούτο…

Στην ήδη επιβαρυμένη οικολογικά περιοχή του Κορινθιακού Κόλπου από τη λειτουργία του εργοστασίου της ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και της υπό ολοκλήρωση μονάδας συμπαραγωγής, καθώς και της μονάδας συνδυασμένου κύκλου με φυσικό αέριο, τώρα θα προστεθεί άλλη μία ρυπογόνος επένδυση, μία τεράστια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ισχύος 600 Μεγαβάτ, με καύσιμο λιθάνθρακα. Αυτό θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δημόσια υγεία και το φυσικό περιβάλλον σε Άσπρα Σπίτια, Άγιο Νικόλαο, Αντίκυρα, Δίστομο, Κυριάκι και πολλά άλλα μέρη.

Η καύση του άνθρακα αποτελεί τη σπουδαιότερη αιτία της αυξημένης εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό είναι κύρια υπεύθυνο για την εμφάνιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, του φωτοχημικού νέφους, της όξινης βροχής και των τοξικών ατμοσφαιρικών ρύπων.

Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τις εκπομπές στερεών ρύπων όπως ιπτάμενη τέφρα, οξείδια του θείου, σκόνη άνθρακα που θα διαφεύγει κατά την μεταφορά και την εκφόρτωσή του, σκόνη αλουμινίου και αλουμίνας από το υφιστάμενο εργοστάσιο, και που σύμφωνα με όλους τους διεθνείς αναλυτές, αλλά και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ίδιας της χώρας μας από τις βεβαρημένες από αυτά τα υλικά περιοχές της Πτολεμαΐδας / Κοζάνης και Μεγαλόπολης, υπεύθυνα για την εμφάνιση κυριολεκτικής επιδημίας σοβαρών ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και όχι μόνο, όπως αλλεργίες, άσθμα, καρκίνος, πνευμονοκονίαση, καρδιαγγειακά προβλήματα κλπ, καθώς και ραγδαίας αύξησης της θνησιμότητας του πληθυσμού.

Μάλιστα, σε ότι αφορά τον λιθάνθρακα, αυτός θα μεταφέρεται με μεγάλα φορτηγά πλοία τύπου bulk-carrier της τάξεως των 150.000 τόννων, τα οποία επειδή δεν χωράνε να περάσουν από τον Ισθμό της Κορίνθου, θα διαπλέουν όλο τον Κορινθιακό Κόλπο από δυσμάς (Πάτρα) προς ανατολάς και θα ρυπαίνουν στεριά και θάλασσα καθ’όλη την πορεία τους με την τοξική σκόνη που θα σηκώνεται από τον άνεμο.

Οι ποσότητες ατμοσφαιρικών ρύπων, που θα εκπέμπει όλο αυτό το βιομηχανικό συγκρότημα σε ετήσια βάση, είναι
-περίπου 4,5 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα,
-περίπου 4 εκατομμύρια τόννοι διοξειδίου του θείου και του αζώτου,
-περίπου 800 χιλιάδες τόννοι ιπτάμενης τέφρας,
-περίπου 80 χιλιάδες τόννοι τοξικά μέταλλα (ανάμεσά τους και ραδιενεργά όπως ουράνιο και θόριο), κατάλοιπα λιθάνθρακα, υδράργυρος και διάφορα αλκαλικά υγρά.

Όλοι αυτοί οι ρύποι θα παρασύρονται από τους βόρειους/βορειοδυτικούς ανέμους, θα μεταφέρονται στην απέναντι από τα Άσπρα Σπίτια παραλία του Νομού Κορινθίας, και θα διασκορπίζονται εκεί, σε πολύ μεγαλύτερη έκταση (Αίγιο, Κιάτο, Ξυλόκαστρο, Ακράτα, Δερβένι, Κόρινθος, Λουτράκι και πολλά άλλα).

Είναι μάλιστα σχεδόν βέβαιο, ότι ο ιδιώτης επενδυτής δεν πρόκειται να λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων της περιοχής. Οι κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του επιτρέπουν την αγορά δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων, με πολύ μικρό κόστος. Άλλωστε αυτή την πρακτική εφαρμόζει και η εταιρεία ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ εδώ και αρκετά χρόνια.

Τέλος, για την ψύξη της μονάδας χρειάζονται κάθε χρόνο 1 εκατομμύριο κυβικά μέτρα θαλασσινού νερού, που θα επιστρέφουν στην θάλασσα με θερμοκρασία 50-60 βαθμών Κελσίου, καταστρέφοντας ό,τι έχει απομείνει από την ιχθυοτροφία και την υποθαλάσσια βλάστηση.

Έτσι είναι εύκολο να καταλάβει καθένας τις ανεπανόρθωτες συνέπειες για την δημόσια υγεία, για κάτοικους και επισκέπτες (λόγω παραθεριστικού χαρακτήρα) που θα έχει η νέα αυτή εστία μόλυνσης στην ευρύτερη περιοχή. Εκτός αυτού ότι θα υποβαθμίσει το περιβάλλον και όποιες άλλες βιοποριστικές δραστηριότητες υπάρχουν από αλιεία, τουρισμό και γεωργία. Όλα αυτά, στο βωμό της αλόγιστης ανάπτυξης, που αποφασίζουν άλλοι (οι δήθεν «ανεξάρτητες αρχές», για να εξυπηρετήσουν τα ξένα και ντόπια συμφέροντα. Όλοι οι πολίτες πρέπει να εναντιωθούν ενεργά σε αυτές τις μεθοδεύσεις.

—————————————————————————————————
Ανάρτησα σήμερα το παραπάνω το κείμενο και το σχέδιο που έλαβα ταχυδρομικά. Αυτό το έκανα όχι γιατί συμφωνώ 100% με το κείμενο, αλλά γιατί η δημοσίευση κειμένων τοπικού ενδιαφέροντος, ασχέτως οπτικής γωνίας, είναι μέσα στο dna αυτού του ιστολογίου, όπως έχει επανειλημμένα δηλωθεί. Μόνη μου ένσταση, το γεγονός ότι μου ταχυδρομήθηκε ανώνυμα. Με την εξαίρεση αυτής της φοράς, δηλώνω ότι δεν θα αναρτώ κείμενα που μου στέλνονται ανώνυμα. Η ανωνυμία είναι ακατανόητη, συνομωτική, κάποτε ύποπτη και σε κάθε περίπτωση, δηλωτική αδυναμίας του υποκειμένου της να αναλάβει την ευθύνη των λεγομένων του.