MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Αντιγράφω από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ της 14ης/12ου/2007 (τα bold δικά μου):

pimp myspace profile

Άλλη μια εκδήλωση χωρίς αντίκρυσμα για την κοινωνία έγινε χθες στην πόλη μας. Ήταν μια τυπική επαρχιώτικη επιστημονική εκδήλωση όπου οι χαιρετισμοί υπερέβαιναν σε χρόνο την καθεαυτό επιστημονική ομιλία (ήδη από το πρόγραμμα προβλέπονταν 30 λεπτά χαιρετισμοί και 20 λεπτά ομιλία!). Στόχος η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κοινού για τον επικίνδυνο εχθρό που λέγεται χοληστερίνη.
Μα, ειλικρινά, υπάρχει έστω και ένας έλληνας που να μην έχει ακούσει ότι η χοληστερίνη όταν υπερβαίνει κάποια όρια είναι βλαπτική;
Νομίζω πως άλλες ανάγκες εξυπηρετούσε αυτή η εκδήλωση, όπως άλλωστε και οι περισσότερες του είδους της. Να κάνουν ρεκλάμα οι κύριοι με τις γραβάτες. Από αυτούς εξαιρώ τον κύριο ομιλητή που και καλά μίλησε και ανάγκη ρεκλάμας δεν έχει. Όπως δεν έχει τέτοια ανάγκη και ο πρόεδρος των φαρμακοποιών, που έσπευσε να συμβάλλει στην εκδήλωση χωρίς να σκεφθεί τι στην πραγματικότητα υπηρετεί.
Η όλη εκδήλωση καλύφθηκε οικονομικά από τη χορηγία δυο φαρμακευτικών εταιρειών και μιας εφημερίδας. Τα χρήματα αυτά εκτιμώ προσωπικά ότι πήγαν στα σκουπίδια, επαναλαμβάνω με όρους κέρδους για την κοινωνία και όχι προσωπικής προβολής. Είναι όμως κρίμα. Γιατί με χρήματα σαν κι αυτά, θα μπορούσαν να λάβουν χώρα κοινωνικά επωφελείς δράσεις. Για παράδειγμα, με τα λεφτά των χορηγιών θα μπορούσαν να μοιραστούν κουπόνια σε όλους τους μαθητές πχ της 5ης τάξης του δημοτικού για να εξετάσουν δωρεάν τη χοληστερίνη τους, ή και να γίνει συντονισμένη αιμοληψία στα σχολεία με την άδεια των γονέων και των δασκάλων. Τότε πραγματικά θα φέρναμε το θέμα στο τραπέζι κάθε οικογένειας, θα αποκαλύπταμε περιστατικά οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας και θα προσφέραμε ουσιαστική υπηρεσία στη δημόσια υγεία. Ακόμα και αν τα παιδιά μας αποκαλύπτονταν όλα υγιή, πράγμα ανέφικτο αφού τα ελληνόπουλα είναι πρωταθλητές στην παχυσαρκία, θα τίθεντο οι βάσεις για σωστή πρόληψη, αφού αυτή και η παιδεία πάνε χέρι-χέρι.
Με πραγματικό κόστος για μαζική μέτρηση της χοληστερίνης, κάτω από 1€ ανά δείγμα, όπως με πληροφόρησαν φίλοι μου μικροβιολόγοι, θα μπορούσαμε αντί για την εκδήλωση φανφάρα να προσδιορίσουμε τη χοληστερίνη ΟΛΩΝ των μαθητών της πόλης μας.
Έτσι όμως, πώς θα έκαναν ρεκλάμα οι κύριοι με τις γραβάτες; Πώς θα τους έδειχναν τα τοπικά κανάλια; Πώς θα τους πρόβαλε ο αδέκαστος τοπικός τύπος;

Ο φίλος Traveller επιστρέφει με τις εντυπώσεις του από την παρουσίαση ενός βιβλίου για την αστική ποδηλατοκίνηση. Περιγράφει με σαφήνεια τι ακούστηκε και ρίχνει στο τέλος και μια καταπληκτική ιδέα: Να χαρίσουμε από ένα τέτοιο βιβλίο στους δημοτικούς συμβούλους της πόλης μας. Ίσως τώρα με τις γιορτές να βρουν χρόνο να το διαβάσουν και -πού ξέρεις- να αναλάβουν κάποια πρωτοβουλία. Άλλωστε ο δήμαρχος -και μπράβο του- συμμετείχε και στην πρώτη και στη δεύτερη ποδηλατάδα που διοργανώθηκαν στην πόλη μας. Μόνο που πρέπει όλοι να πάρουν θέση, να καταθέσουν προτάσεις και κυρίως η πλειοψηφία, να μετουσιώσει τις όποιες προθέσεις της σε πράξη, ακούγοντας και λαμβάνοντας υπόψιν τις απόψεις όλων!
——————————————————————————————————————————–

Αγαπητέ Mike,

Πριν από λίγο επέστρεψα από την εκδήλωση με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου “Ποδήλατο, Οδηγός σχεδιασμού και αξιολόγησης δικτύων”

Οι εντυπώσεις μου ιδιαίτερα θετικές!
Η αίθουσα σχεδόν γεμάτη (περισσότερα από 80 άτομα – μπορεί να λέω και λίγα), με παρευρισκόμενους τον κ. Βλαστό (τον συγγραφέα του βιβλίου που έχει συνδέσει το όνομά του με τις προσπάθειες για την ανάπτυξη της ποδηλατικής συνείδησης στην Ελλάδα), τον πρώην δήμαρχο Καρδίτσας (πρωτεργάτη της πόλης-πρότυπο για το ποδήλατο), αλλά και τον υπουργό Μεταφορών κ. Χατζηδάκη (ε, κάτι θα του έμεινε πιστεύω από όσα ενδιαφέροντα ακούστηκαν).

Πράγματα που ακούστηκαν και προσωπικά θα μου μείνουν:

-Θα πρέπει να εξετάσουμε το ποδήλατο και από πλευράς τουρισμού, μιας και κρίνοντας από την Ευρώπη, μπορεί να αναδείξει σημαντικά μια πόλη που είναι φιλική προς το ποδήλατο. Οι ξένοι Ευρωπαίοι άλλωστε έχουν συνηθίσει να κινούνται με ποδήλατο.

-Αυξάνονται οι ποδηλάτες που κινούνται στους δρόμους τα τελευταία χρόνια.

-Το βιβλίο περιλαμβάνει οδηγό σχεδιασμού δικτύου ποδηλατοδρόμων που έχει βασιστεί σε 19 ελληνικές πόλεις.

-Προτείνει μεθοδολογία για αξιολόγηση εφικτότητας υλοποίησης δικτύου ποδηλατοδρόμων σε μια πόλη, και πώς θα μπορέσει το δίκτυο αυτό να δουλέψει σε μια “παρθένα” αγορά (που δεν έχει ποδηλατόδρομους).

-Θα πρέπει να αυξήσουμε τους χρήστες ποδηλάτου υιοθετώντας και τρίκυκλα ποδήλατα, που είναι πιο ασφαλή (για ηλικιωμένους, γονείς με παιδιά κτλ).

-Θα πρέπει να συνδυάσουμε την μετακίνηση με τα πόδια, το ποδήλατο και τα ΜΜΜ
(θέσεις στάθμευσης σε σταθμούς μετεπιβίβασης, να επιτραπεί η μεταφορά ποδηλάτων στα ΜΜΜ – ο προαστιακός το κάνει ήδη).

Ο δήμαρχος της Λαμίας, εστίασε την προσοχή του σε 2 παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπόψη για την επιτυχία αποδοχής της χρήσης του ποδηλάτου σε μια πόλη:

-Δεν θα πρέπει να δούμε το ποδήλατο μόνο ως μέσο αναψυχής, αλλά θα πρέπει να ενταχθεί στην καθημερινότητά μας (δουλειά, σχολείο κλπ).

-Πρέπει να επενδύσουμε στα παιδιά και την ενημέρωσή τους για να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα! Τα παιδιά το συνηθίζουν και μετά είναι δύσκολο να αλλάξουν συνήθειες.

Ο κ. Βλαστός επισήμανε:

– Θα πρέπει να δούμε το ποδήλατο ως σύμβολο πολιτισμού και ευγένειας.

-Οι ποδηλάτες αποτελούν τους Γκάντι της ασφάλτου, που με την παρουσία τους διεκδικούν και δηλώνουν ‘παρών’.

-Είναι απίστευτο που στην Ελλάδα υπάρχει μια πόλη σαν την Καρδίτσα!

-Απευθυνόμενος προς τον κ. Χατζηδάκη είπε “Γι αυτό είστε πολιτικοί. Για να τραβήξετε την κοινωνία προς τα εμπρός”.

Ο πρώην δήμαρχος Καρδίτσας τόνισε:

– Το τρίπτυχο επιτυχίας του ποδηλάτου στην πόλη του:
Καλή ρυμοτομία, επίπεδη πόλη και κουλτούρα Καρδιτσιωτών ως προς τη χρήση του ποδηλάτου (τα 2 τα έχουμε έτοιμα ήδη σαν Κόρινθος!)

-Επίσης, άλλα 3 σημαντικά πράγματα που βοήθησαν ήταν: η πολιτική βούληση του Δημοτικού Συμβουλίου, η επιστημονική στήριξη του κ. Βλαστού και των συνεργατών του και η τεχνική υπηρεσία του δήμου.

-Έχουμε οδηγηθεί σαν χώρα στο μοτίβο ‘κάθε χωριό και στάδιο’ και έχουμε φτιάξει ένα σωρό πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής που, δυστυχώς στην σχεδόν απόλυτη πλειονότητα, δε λειτουργούν.

-Οι ποδηλατόδρομοι στην Καρδίτσα είναι άψογοι και από πλευράς τεχνικού σχεδιασμού (οπότε σημαντική ήταν η συμβολή των μηχανικών).

Κλείνοντας, να σας ενημερώσω ότι το βιβλίο κοστίζει 30 Ευρώ και ρίχνοντας του μια ματιά, αξίζει να το αγοράσετε (για δική σας χρήση ή για δώρο στους δημοτικούς συμβούλους της πόλη σας).
Στη διάθεση όποιου θέλει να του δανείσω να το επεξεργαστεί αναλυτικότερα.

Αυτά τα κυριότερα σημεία από την σημερινή εκδήλωση. Ευχαριστώ και πάλι τον Mike για την ενημέρωση που μας παρείχε σχετικά με την συγκεκριμένη εκδήλωση.

Το παρακάτω κείμενο είναι της δημοσιογράφου ΣΙΛΑΣ ΑΛΕΞΙΟΥ από το φύλλο της 8ης Δεκεμβρίου 2007 της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ.

Παράνομες έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας τις κατασκευές προστεγασμάτων με τις οποίες επεκτείνουν τον χώρο των καταστημάτων τους στα πεζοδρόμια οι ιδιοκτήτες καταστημάτων αναψυχής. Το Ε΄ Τμήμα του ΣτΕ, επικαλούμενο το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία του πολεοδομικού σχεδιασμού στον οποίο υπάγονται και οι κοινόχρηστοι χώροι, αλλά και τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό, έκρινε ότι είναι ρητά αντίθετη στην πολεοδομική νομοθεσία η κατασκευή προστεγάσματος με κάθετα στηρίγματα σε πεζόδρομους, πεζοδρόμια και κοινόχρηστους χώρους και για τον λόγο αυτό διατάσσει την άμεση αφαίρεσή τους από όλες τις καφετέριες, τις ταβέρνες και τα συναφή καταστήματα. Σύμφωνα με την ίδια απόφαση οι καταστηματάρχες έχουν δικαίωμα να τοποθετούν τέντες πάνω από τους κοινόχρηστους χώρους, με οριζόντια στηρίγματα επί των τοίχων των κτιρίων (όχι κάθετα) που δεν θα προεξέχουν από τις βεράντες των οικημάτων και δεν θα βγαίνουν εκτός του περιγράμματος της οικοδομικής γραμμής.

——————————————————————————————————————–
Απαγορεύονται τα προστεγάσματα;
Οι τέντες δεν μπορούν να προεξέχουν από τις βεράντες των οικημάτων;
Μα σε ποιο πλανήτη ζει το Συμβούλιο της Επικρατείας;

Άλλο ένα επεισόδιο (από πολλά) χαμηλού πολιτικού πολιτισμού, σημειώθηκε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, αυτό της 4^ης Δεκεμβρίου. Ο δήμαρχος Κορινθίων Αλέκος Πνευματικός απείλησε τον επικεφαλής της μειοψηφίας Τάκη Λούμπα ότι θα του βγάλει τα δήθεν άπλυτα της προσωπικής του ζωής στη φόρα, σε βαθμό που θα ντρέπεται να κυκλοφορεί στην πόλη.

Όσοι γνωρίζουν τον Αλέκο Πνευματικό από παλιά, δεν εξεπλάγησαν. Γνωρίζουν ότι πίσω από ένα επιφανειακά ευγενικό baby face, κρύβεται ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, άρα ούτε και την οργή του.

Είναι ακριβώς στις στιγμές της έντασης, εκεί που κανείς δεν έχει το χρόνο να σχεδιάσει τις αντιδράσεις του, που αποκαλύπτεται αν κάποιος είναι θεμελιακά αυταρχικός ή βαθιά δημοκράτης. Η γνώμη η δική μου για το δήμαρχο, τείνει προς την πρώτη περίπτωση.

Επειδή τις επόμενες ημέρες ο τοπικός τύπος έσπευσε, αδέκαστος και αδέσμευτος όπως πάντα, να ‘πληροφορήσει’ τους πολίτες ότι ο δήμαρχος δεν αναφέρθηκε σε προσωπικά θέματα του επικεφαλής της μειοψηφίας, ιδού το σχετικό ηχητικό απόσπασμα από το δημοτικό συμβούλιο:

Ιδού και η απομαγνητοφώνηση – για όσους έχουν προβλήματα ακοής – της επίμαχης φράσης του δημάρχου:

Δήμαρχος: «…κοίτα κύριε Τάκη, κύριε Λούμπα, αν συνεχίσετε να κάνετε απλές ερωτήσεις, με συγχωρείτε, αλλά μπορώ κι εγώ να κάνω απλές ερωτήσεις, μπορεί όμως να ντρέπεστε να κυκλοφορείτε μετά, γιατί οι απλές ερωτήσεις θα είναι πολύ καυστικές και θα αφορούν προσωπικά θέματα και μπορεί να ντρέπεστε μετά να κυκλοφορήσετε. Αφήστε τις ερωτήσεις, ή θα κάνετε τοποθέτηση σαφή και ό,τι έχετε να το πείτε…».

Δυστυχώς δεν μπορώ να παραθέσω πέραν της ηχητικής και της γραπτής, κάποια άλλη μορφή του δημαρχιακού λόγου, κατάλληλη για ανεγκέφαλους.

Το τελευταίο διάστημα έμαθα τους ιδιότυπους που επικαλούνται σήμερα τα νέα παιδιά για να ‘ταξινομήσουν’ εαυτούς και αλλήλους. Είναι οι ίμοζ (emo’s), οι κάγκουρες, τα σκεϊτόνια ή σκεϊτάδες, οι τρέντουλες και άλλοι. Όλα αυτά βέβαια είναι επιφανειακά, αλλά το διασκέδασα πολύ. Ιδίως όταν ζήτησα από μια νεαρή γνωστή μου να μου χαρακτηρίσει δημόσια πρόσωπα. Όταν φτάσαμε στο δήμαρχο, μου απάντησε: ‘αυτός είναι ο ορισμός του κάγκουρα!!!’ Ακόμα γελάω!

Το Βικιλεξικό, παραθέτει τη δική του εκδοχή για το σχετικό ορισμό.

Το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας οργανώνει εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου που εξέδωσε με τίτλο

“Ποδήλατο, Οδηγός σχεδιασμού και αξιολόγησης δικτύων”,

των συγγραφέων Θ. Βλαστού, Ν. Μπαρμπόπουλου και Δ. Μηλάκη.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2007, ώρα 13.00, στη ‘Στοά του Βιβλίου’ (Πεσμαζόγλου 5 και Σταδίου, Αθήνα).
Το έργο θα παρουσιάσουν οι

Γιάννης Αλαβάνος, Πρόεδρος του ΤΕΕ
Αθανάσιος Αραβαντινός, Ομότιμος Καθηγητής Πολεοδομίας ΕΜΠ
Δημήτριος Τσαμπούλας, Καθηγητής ΕΜΠ, Πρόεδρος ΟΑΣΑ
Γιώργος Κοτρωνιάς, Πρόεδρος του ‘Δικτύου για τη Βιώσιμη Κινητικότητα και το Ποδήλατο’, Δήμαρχος Λαμίας.

Κάντε κλικ στην εικόνα για να μεταφερθείτε στη σχετική ιστοσελίδα του ΤΕΕ. Αξίζει τον κόπο. Άλλωστε, όπως αναφέρεται εκεί: “η παρουσία του ποδηλάτου είναι ένα αλάνθαστο κριτήριο ποιότητας για το αστικό περιβάλλον“.

Άλλο ένα παράδειγμα αυτοοργάνωσης, αυτή τη φορά από ένα πολύ αξιόλογο νέο παιδί που δείχνει να έχει καταλάβει (αυτός και όλοι όσοι μαζί του δημιούργησαν την Πρωτοβουλία Πολιτών “Στην Κόρινθο με Ποδήλατο”), αυτό που άλλοι δυσκολεύονται τόσο πολύ να καταλάβουν: ότι η αυτοοργάνωση ή είναι ad hoc ή δεν υπάρχει. Εμμέσως το είχαμε αναφέρει και παλιότερα όταν στο post περί Σωμάτων Πολιτών γράφαμε ότι τα τελευταία είναι πάντα ‘functionality specific’. Τώρα το πώς αυτοοργανώνεται ένα κόμμα, αυτό πολύ θα ήθελα κάποιος να μου το εξηγήσει. Το δε ανέκδοτο περί αυτοοργάνωσης το 1974, δεν μου φέρνει πια γέλια. Αλλά νομίζω πως αν συνεχίσω θα αδικήσω το κείμενο που αναφέρεται σε κάτι εξόχως σοβαρό. Το πώς δηλαδή λίγο-λίγο, με πολύ κόπο και πείσμα, οι Πολίτες διεκδικούν συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα. Άλλωστε ο πολίτης, η πολιτική, ο πολιτισμός έχουν να κάνουν με την ΠΟΛΗ!

Αγαπητέ Mike,

Θα ήθελα να σου μεταφέρω την δική μου εμπειρία στο θέμα της αυτό-οργάνωσης μέσω της συμμετοχής μου στην Πρωτοβουλία Πολιτών «Στην Κόρινθο με Ποδήλατο».

Ποιοι είμαστε;

Η Πρωτοβουλία πολιτών «στην Κόρινθο με ποδήλατο δημιουργήθηκε αρχές Οκτωβρίου 2007, όταν οργανώθηκε η πρώτη συνάντηση στο Κέντρο Νέων Κορίνθου, με την συμμετοχή ανθρώπων διαφόρων ηλικιών και ενδιαφερόντων, με κοινή όμως την αγάπη τους για το ποδήλατο.

Στις επόμενες συναντήσεις, καθορίστηκε το όραμα και οι στόχοι της πρωτοβουλίας, οι οποίοι είναι:

* Η επιστροφή του ποδηλάτου στην καθημερινότητα της πόλης, ως εναλλακτικό μέσο μετακίνησης,
* Η αλλαγή νοοτροπίας όλων στη χρήση του αυτοκίνητου στη πόλη και ο σεβασμός των δικαιωμάτων ποδηλατών και πεζών, και
* Η δρομολόγηση και η υλοποίηση έργων που θα διασφαλίσουν τόσο την ασφαλή μετακίνηση των ποδηλατών (δίκτυο ποδηλατοδρόμων), όσο και την ενθάρρυνση χρήσης του (χώροι στάθμευσης για ποδήλατα)

Επίσης, πάρθηκε και η απόφαση για την διοργάνωση τακτικών ποδηλατάδων στην πόλη μας, προκειμένου αυτό να βοηθήσει στην υλοποίηση του οράματός μας. Η πρώτη ποδηλατάδα είναι ήδη γεγονός και πραγματοποιήθηκε αρχές Νοέμβρη με τη συμμετοχή περίπου 50 ποδηλατών.
Πώς λειτουργούμε;

Προκειμένου η οργανωμένη αυτή συλλογικότητα να μπορεί να είναι βιώσιμη και να αναπτυχθεί ως ένα βαθμό, έχει κάποια χαρακτηριστικά:

* Διοργάνωση τακτικών συναντήσεων των μελών της (σχεδόν εβδομαδιαία).
* Συμμετοχικότητα στη λήψη των αποφάσεων με οριζόντια οργάνωση (δεν υπάρχει κάποιος αρχηγός που αποφασίζει για όλα).
* Επιμερισμός των δραστηριοτήτων που πρέπει να γίνουν (σύμφωνα με τις γνώσεις και τις ικανότητες των μελών).

Προς την κατεύθυνση αυτή μας βοηθούν μια σειρά από εργαλεία που χρησιμοποιούμε, όπως:

* Η καθιέρωση follow up μετά τις συναντήσεις της ομάδας (ενημέρωση των μελών μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για το τι συζητήθηκε, τι αποφασίστηκε, τι έχει αναλάβει ο καθένας).
* Η χρησιμοποίηση επικοινωνιακών μέσων δράσης για την ενημέρωση των συμπολιτών μας σχετικά με τη δράση της πρωτοβουλίας (ιστοσελίδα, δελτία τύπου στα τοπικά ΜΜΕ, ηλεκτρονικό δίκτυο ενημέρωσης μέσω email).

Το μέλλον

Θέλουμε να προσελκύσουμε περισσότερους συμπολίτες μας και μέσω μιας συμμετοχικής διαδικασίας, να συμβάλλουμε με διαρκώς ταχύτερο ρυθμό στην υλοποίηση του οράματός μας, ώστε να αποτελέσουμε σαν πόλη της Κορίνθου, μια πόλη πρότυπο όσον αφορά τη χρήση του ποδηλάτου.
Έτσι, προς αυτή την κατεύθυνση θέλουμε να:

* Διοργανώνουμε τακτικές ποδηλατάδες στην πόλη μας.
* Παρεμβαίνουμε στα τοπικά ζητήματα που αφορούν / έχουν σχέση με το ποδήλατο.
* Οργανωθούμε αποτελεσματικότερα κι εμείς σαν ομάδα.

Επίλογος

Αυτο-οργανωθείτε. Συναντηθείτε. Ενωθείτε γύρω από ένα μικρό σκοπό. Για ένα πάρκο. Ένα νεοκλασικό. Ένα δασικό συγκρότημα. Ένα ποτάμι, ένα ρέμα. Τη γειτονιά σας. Και άλλων περιοχών, μαζί με άλλους.

Δε χρειάζεται χρόνος πολύς. Θετική διάθεση και επιθυμία χρειάζεται γύρω απ’ τον κάθε κοινό μικρό σκοπό. Και η θυσία του «εγώ» μπροστά στο «εμείς», χωρίς να γίνουμε αγέλη.
Σας περιμένουμε σε κάποια από τις συναντήσεις της ομάδας μας, οι οποίες είναι ανοιχτές σε όλους τους συμπολίτες μας, για να συναποφασίσουμε για τις μελλοντικές δράσεις της πρωτοβουλίας «Στην Κόρινθο με Ποδήλατο».

Με εκτίμηση,

Κεφάλας Σταύρος

Υ.Γ. . Περισσότερες πληροφορίες: www.podilatada.gr

ΥΓ από Mike: Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω τα posts σε αυτό το ιστολόγιο που αναφέρονται στο θέμα της προώθησης του ποδήλατου ως μέσου μετακίνησης στην πόλη. Είναι το ‘Δημοτικά Ποδήλατα‘ και το ‘Πόλη και Ποδήλατο‘.

Αγαπητέ Mike,

Διαβάζοντας το κείμενό σου για το «Σώμα Πολιτών», πρέπει να ομολογήσω, μου ήρθε στο μυαλό η συγκρότηση και λειτουργία της Κίνησης Πολιτών στην πόλη της Κορίνθου και θα ήθελα, για την ίδια την ουσία του διαλόγου να μεταφέρω σε σένα και τους αναγνώστες του blog σου την εμπειρία αυτή ακολουθώντας κατά βάση τη δομή του σημειώματός σου (ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη αν τα παρακάτω δημιουργούν εικόνα ενός αφελούς ναρκισσισμού).

Βρεθήκαμε από την ανησυχία μας για την πορεία της πόλης μας πριν δυο περίπου χρόνια. Αρχίσαμε να συζητάμε. Συζητώντας διαπιστώσαμε πόσο λίγα γνωρίζαμε για την πόλη και για τους εαυτούς μας. Αποφασίσαμε ότι πρέπει να ‘εκπαιδευτούμε’ και μάλιστα με όσο περισσότερο επιστημονικό τρόπο ήταν δυνατόν. Φτιάξαμε μικρές ομάδες για τα επιμέρους θέματα. Τα συζητήσαμε ξανά και ξανά. Διαφωνήσαμε, συμφωνήσαμε μέσα από διάλογο που κράτησε πολύ. Σφυρηλατήσαμε τη συνοχή μας κρατώντας έξω από την προσπάθειά μας τα κόμματα και την κομματική λογική. Κατακτήσαμε την αυτονομία μας στην πράξη. Η τεχνολογία ήταν μέσο διαρκούς ροής του διαλόγου.

Νιώσαμε ότι θα έπρεπε να βγούμε στην κοινωνία. Αργά αλλά σταθερά το πράξαμε. Εκθέσαμε τους προβληματισμούς και τις απόψεις μας. Πρώτος κύκλος, δεύτερος κύκλος και η διεύρυνση συνεχίστηκε. Μακριά τα κόμματα, μακριά και οι αρχηγοί. Στόχος η συλλογικότητα, η συμμετοχή και η διαβούλευση.

Αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε στις εκλογές. Βαδίσαμε για καιρό χωρίς υποψήφιο δήμαρχο. Επιλέξαμε τον υποψήφιο ανάμεσα σε τρεις υποψηφιότητες που κατατέθηκαν και παρουσιάστηκαν σε ανοιχτή εκδήλωση με τη συμμετοχή των πολιτών. Οι εκλογές στα γραφεία της Κίνησης 4 μήνες πριν τις εκλογές μετατράπηκαν σε μια ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία συμμετοχής των πολιτών. Επιλέξαμε υποψήφιο και οι συνυποψήφιοι ήταν οι πρώτοι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι.

Η Κίνηση Πολιτών συμμετείχε στις εκλογές χωρίς προσωπικές δαπάνες των υποψηφίων, χωρίς προσωπικά φυλλάδια, χωρίς προσωπική προβολή. Με συλλογική ‘ηγεσία’ και αυτοοργάνωση σε ομάδες δουλειάς, χωρίς αξιωματούχους, διαμόρφωσε θέσεις, έβγαλε εφημερίδα, έφτιαξε ιστολόγιο, συγκέντρωσε δυνάμεις και αγωνίζεται καθημερινά για να αλλάξει η πολιτική ατζέντα στο Δήμο μας και η ποιότητα της τοπικής εξουσίας.

Οι ομάδες δουλειάς και η συλλογικότητα είναι και σήμερα τα βασικά στοιχεία της αυτοοργάνωσής μας.

Είναι τόσο απλά και ρομαντικά τα πράγματα; Ασφαλώς ΟΧΙ.

Η αυτοοργάνωση είναι μια αργόσυρτη, επίμονη και επίπονη υπόθεση. Καλύτερα όμως αργή παρά αντιδημοκρατική. Με κόστος, πάνω απ’ όλα, προσωπικό, που χάνεται όμως μέσα σε αυτό που ‘κάνουμε με τους άλλους και για το δικό μας συμφέρον’, όπως γράφει ο ‘Ούτις’.

Ξέραμε πως θα πορευτούμε οργανωτικά; ΟΧΙ. Και ούτε ξέρουμε. Ξέρουμε μόνο ότι θέλουμε να ‘κατακτήσουμε την πολιτική μας συνείδηση’ μέσα από συλλογικές, συμμετοχικές διαδικασίες.

Χρειαζόμαστε νέες μορφές οργάνωσης, νέες δομές, νέες λειτουργίες, νέους θεσμούς, μα πάνω απ’ όλα, νέες ιδέες και νέο λόγο. Χρειαζόμαστε μια νέα ‘εκκλησία του δήμου’ και μια νέα συλλογική συνείδηση. Χρειαζόμαστε μια κοινωνική και πολιτική υπέρβαση. Εμείς στην Κίνηση την ‘παλεύουμε’. Δεν επαρκούμε όμως μόνο εμείς.

———————————————————————————————————
Το κείμενο αυτό είναι του δημοτικού συμβούλου της μειοψηφίας και επικεφαλής της Κίνησης Πολιτών για το Δήμο Κορινθίων, αλλά και καθηγητή Αγροτικής Κοινωνιολογίας στο τμήμα Αγροτικής Οικονομίας & Ανάπτυξης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, κυρίου Κασίμη Χαράλαμπου. Ελπίζω πως όσοι έχουν απορίες για το τι σημαίνει αυτο-οργάνωση, να βρήκαν σ’ αυτό ένα χρήσιμο παράδειγμα.

Σε προηγούμενο άρθρο μας παρουσιάσαμε την ιδέα των ‘Συνεδρίων Πολιτών’ ως ένα ενδιαφέρον εργαλείο συμμετοχικής δημοκρατίας. Σήμερα, θα αναφερθούμε σε ένα ακόμη παρόμοιο εργαλείο, αυτό του ‘Σώματος Πολιτών’ (Citizen Assembly). Αποφεύγω τη χρήση του όρου ‘Επιτροπές Πολιτών’ όχι μόνο γιατί τη λέξη ‘επιτροπή’ τη βρίσκω αρνητικά φορτισμένη, αλλά και γιατί η αντίστοιχή της στα αγγλικά και τα γαλλικά (jury) παραπέμπει μερικούς στην εσφαλμένη μετάφρασή της ως ‘δικαστήριο’, πράγμα που όταν δεν είναι ηθελημένα παραπλανητικό, είναι αφελές.
Τι είναι όμως ένα ‘Σώμα Πολιτών’; Είναι μία ‘συνάθροιση’ πολιτών για ένα σαφώς ορισμένο και συγκεκριμένο σκοπό (functionality specific), σε αντίθεση με τα σώματα που γνωρίζουμε από τους τρέχοντες δημοκρατικούς θεσμούς (πχ δημοτικά συμβούλια) τα οποία αναφέρονται σε μεγάλο εύρος αρμοδιοτήτων και γενικών σκοπών.
Ένα από τα γνωστότερα παγκοσμίως παραδείγματα Σώματος Πολιτών είναι το ‘Ontario Citizen’s Assembly on Electoral Reform’, δηλαδή το ‘Σώμα Πολιτών του Οντάριο για την Εκλογική Μεταρρύθμιση’. Παρατηρούμε ότι δηλώνεται ευθύς εξαρχής ο σκοπός για τον οποίο το σώμα αυτό συστάθηκε. Είναι η πιθανή μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος. Παρότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον το περιεχόμενο αυτής της μεταρρύθμισης, δεν θα μας απασχολήσει επί του παρόντος.
Το σώμα αυτό συστάθηκε ως εξής: αρχικά υπέβαλλε αίτηση συμμετοχής όποιος πολίτης επιθυμούσε να συμμετέχει. Κατόπιν, κληρώθηκαν τυχαία 103 από τους ενδιαφερόμενους, ένας από κάθε εκλογική περιφέρεια του Οντάριο, συν τον πρόεδρο του σώματος ο οποίος ορίστηκε από την κυβέρνηση. Αυτά τα 104 μέλη (52 άνδρες και 52 γυναίκες) ολοκλήρωσαν τρείς κύκλους εργασιών. Ο πρώτος κύκλος ήταν εκπαιδευτικός. Εκεί οι συμμετέχοντες εκπαιδεύτηκαν πάνω στα διάφορα εκλογικά συστήματα, τις αρχές που αυτά οφείλουν να υπηρετούν, τις υφιστάμενες προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις κοκ. Στο δεύτερο κύκλο, οι πολίτες συμμετείχαν σε 41 συνολικά συσκέψεις που έγιναν σε 35 διαφορετικές πόλεις, όπου οι πολίτες-μέλη του σώματος συμμετείχαν ανάλογα με την εντοπιότητα και την εγγύτητα στις συσκέψεις (και όχι όλοι σε όλες τις συσκέψεις που θα σήμαινε γι αυτούς ότι θα γίνονταν περιοδεύων θίασος). Εκεί τέθηκαν οι προτεραιότητες του ίδιου του Σώματος των Πολιτών σε αντίθεση με την προηγούμενη φάση που περιείχε μόνο θεωρία. Ο δεύτερος αυτός κύκλος ακολουθήθηκε από έναν τρίτο, αυτόν της Διαβούλευσης, όπου το Σώμα συζήτησε μεταξύ του αυτά που άκουσε και έμαθε για να καταλήξει να αποφασίσει τι να συστήσει στην κυβέρνηση του Οντάριο σχετικά με το εκλογικό σύστημα.
Από το Νοέμβριο του 2006 μέχρι τον Οκτώβριο του 2007, το εκπληκτικό αυτό δημοκρατικό πείραμα πήρε σάρκα και οστά. Κατέληξε να προτείνει αλλαγή του εκλογικού συστήματος, προτείνοντας άλλο, συγκεκριμένο σύστημα ως καλύτερο. Η κυβέρνηση διεξήγαγε δημοψήφισμα σχετικά με το θέμα, του οποίου το αποτέλεσμα δεν επικύρωσε τις απόψεις του Σώματος (με βάση τον καναδικό νόμο, το δημοψήφισμα για να έχει δεσμευτική ισχύ για την κυβέρνηση θα έπρεπε να δίνει στην επικρατούσα άποψη ποσοστό μεγαλύτερο ή ίσο του 60%).
Ασχέτως του συγκεκριμένου αποτελέσματος, θεωρώ το πείραμα αυτό εξαιρετικά σημαντικό. Ο λόγος είναι ο εξής: είναι σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ βεβαιωμένο ότι το κράτος (και άρα και η κρατικιστική λογική), δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στα κοινωνικά του καθήκοντα. Ό,τι ήταν εφικτό με όρους κοινωνικού κράτους τις δεκαετίες του ’50, του ’60, του ’70 δεν είναι πια. Ο σημαντικότερος λόγος είναι η μεγέθυνση της οικονομίας μαζί με μια ταυτόχρονη μεγέθυνση της πολυπλοκότητας που αποστέρησαν από το κράτος την ευελιξία, τη ζωτικότητα και τα κοινωνικά του αντανακλαστικά. Η πρόταση που ήρθε στο τραπέζι, απλή: μικρότερο και πιο ευέλικτο κράτος. Ιδιωτικοποιήσεις, μείωση των κοινωνικών δαπανών και απορρύθμιση (deregulation) των αγορών ήταν τα ‘θαυματουργά’ μέτρα που κλήθηκαν να διορθώσουν το πρόβλημα. Το κράτος αντικαταστάθηκε εν μέρει από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Η προστασία κάποιων κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών ανατέθηκε στις δυνάμεις της αγοράς. Δηλαδή, μια συλλογική μορφή εξουσίας όπως είναι το κράτος, που μάλιστα διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση μέσω της εκλογής της κυβέρνησης, αντικαθίσταται από ιδιώτες, από το κεφάλαιο, από τις αγορές. Κι αν το κράτος φτιάχτηκε -στα χαρτιά έστω- για να υπερασπίζεται τους πολίτες και την κοινωνία, το κεφάλαιο άραγε τι υπερασπίζεται; Προκύπτει λοιπόν ένα ηθικό κενό και ένα αναπόδραστο ερώτημα: ποιος υπερασπίζεται και υπεραμύνεται της κοινωνικής συνοχής, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του κοινωνικού ελέγχου επί των συλλογικών αποφάσεων;
Νομίζω, πως όχι η αγορά, όχι το κεφάλαιο. Η υποκατάσταση του κράτους από αυτές τις δυνάμεις, οδηγεί στην αποδυνάμωση της ίδιας της δημοκρατίας. Γιατί στον πυρήνα της έννοιας της δημοκρατίας, εδράζονται οι συλλογικές -και όχι μόνο οι ατομικές- ελευθερίες και δικαιώματα. Αν τα συλλογικά δικαιώματα απομειώνονται, τότε το ίδιο συμβαίνει και στη δημοκρατία.
Από τι λοιπόν θα υποκατασταθεί το κράτος κατά τρόπον ώστε και αυτό να γίνει περισσότερο αποτελεσματικό και ευέλικτο, αλλά και να προστατευθούν οι έννοιες που αναφέραμε και που εμπνέουν κάθε προοδευτικό πολίτη, οργάνωση, κίνημα, κόμμα; Θεωρώ, και δεν κομίζω γλαύκα, αφού οι θέσεις αυτές έχουν επανειλημμένα διατυπωθεί από μεγάλους σύγχρονους κοινωνιολόγους και στοχαστές, όπως ο Joshua Cohen, ο James Fishkin, ο Archon Fung και άλλοι, ότι η σύγχρονη αριστερά πρέπει να μεταρρυθμίσει ριζικά τους δημοκρατικούς θεσμούς στην κατεύθυνση της υποκατάστασης των παρωχημένων κρατικών μεγα-δομών και υπηρεσιών από καινοτόμες λύσεις και παραδείγματα συμμετοχικής δημοκρατίας όπως αυτό στο οποίο αναφερθήκαμε σήμερα. Αντί για το κράτος, οι Πολίτες. Όχι αντί για το κράτος, οι αγορές. Αυτή είναι η σύγχρονη πολιτική αντίστιξη. Αυτή είναι η νέα διαχωριστική γραμμή.

Γι αυτό θα αφιερώσουμε μερικά άρθρα σε παραδείγματα αντίστοιχα με το σημερινό. Παραδείγματα επίκαιρα τώρα που συζητιέται η έννοια της επανίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, της αυτο-οργάνωσης κτλ. Παραδείγματα χρήσιμα για να καταλάβουμε ποια και πώς μπορεί να είναι η νέα οργάνωση του Κινήματος (που μέχρι σήμερα είχε αντιγράψει πιστά το κράτος άρα και τα αδιέξοδά του). Παραδείγματα πειστικά για μια οργάνωση χωρίς αξιωματούχους και μηχανισμούς, στοχευμένη στις κοινωνικές διεργασίες και προβληματισμούς. Παραδείγματα επίσης σημαντικά για τις τοπικές κοινωνίες που βιώνουν τα αδιέξοδα μιας τοπικής αυτοδιοίκησης που δεν σκέφτεται, δεν πράττει, δε λογαριάζει, δεν διεκδικεί, μόνο ψευδο-διαχειρίζεται πενιχρά κονδύλια και -προπάντων- μίζες.