MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Διάβασα με προσοχή την παράγραφο του κειμένου με τίτλο ‘70+1 θέσεις για την επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ’ που είναι αφιερωμένη στην Υγεία και για λόγους ευκολίας την αντιγράφω παρακάτω:

«Δεύτερη προτεραιότητα: ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και φροντίδας για όλους και για τον καθένα χωριστά. Ολοκλήρωση και Μεταρρύθμιση του ΕΣΥ. Η αντιστροφή της σημερινής πορείας του ΕΣΥ προς την παρακμή και απαξίωση και η μείωση των δαπανών των νοικοκυριών για την υγεία αποτελεί θέμα τιμής για το ΠΑΣΟΚ, ένα λαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα, παράγοντα κρίσης της σοσιαλιστικής μας συνείδησης. Συγκεντρώνουμε, ιδιαίτερα την προσοχή μας στην Πρόληψη, τη λειτουργία ολοκληρωμένου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και τις ριζικές αλλαγές στην οργάνωση και τη Διοίκηση του ΕΣΥ, στο μετασχηματισμό του δημόσιου μάνατζμεντ της Υγείας. Θα πρέπει από σήμερα να καθοριστούν, οι προδιαγραφές ποιότητας και οι δείκτες αξιολόγησης των Νοσοκομείων, τα οποία θα αναδειχθούν σε αυτόνομες λειτουργικές παραγωγικές – διοικητικές μονάδες, με σύγχρονη επαγγελματική διεύθυνση, διπλογραφικό σύστημα και νέες μορφές χρηματοδότησης ανάλογα με τη διάγνωση. Να συγκεκριμενοποιηθεί η λειτουργία του Φορέα Πιστοποίησης Υπηρεσιών Υγείας που προτείνουμε για την εξασφάλιση της υψηλής ποιότητας των υπηρεσιών υγείας του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Να ελεγχθεί το ανεξέλεγκτο κόστος της πολυφαρμακίας και η κερδοσκοπία στο χώρο της υγείας.»

Απογοητεύτηκα σφοδρά! Όχι γιατί αυτά που λέει είναι εσφαλμένα, αλλά γιατί είναι τετριμμένα. Γιατί ξόδεψε χωρίς απ’ ότι φαίνεται πολλή περίσκεψη, την ευκαιρία να εκφράσει κάτι πραγματικά νέο, κάτι επαναστατικό και δυνατό.
Ολοκλήρωση λέει, του ΕΣΥ. Αυτό δηλαδή που έλεγε και ο Σκανδαλίδης στο συνέδριο του 2005 και πάλεψα μαζί με λίγους συντρόφους να το ανατρέψουμε. Ολοκλήρωση επικαλείσαι όταν πχ το ΕΣΥ αρθρώνεται από -έστω- πέντε κομάτια, εσύ έχεις φτιάξει τα τέσσερα και σου λείπει το πέμπτο. Αλλά, ας μου πει κάποιος, ποιο κομάτι του ΕΣΥ μπορεί να μείνει ανέγγιχτο; Η νοσοκομειακή φροντίδα που βαρύνεται με την αναξιοκρατία, το φακελάκι, τα γιγαντιαία ελλείμματα τόσο σε προσωπικό όσο και σε πόρους και τη διαφθορά; Ο έλεγχος της συνταγογράφησης και των πράξεων; Οι σχέσεις ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα; Η ταύτιση παραγωγού και αγοραστή υπηρεσιών υγείας; Η αποκέντρωση του συστήματος που οφείλει να είναι ταυτόχρονα διοικητική και λειτουργική;
Δεν αναφέρθηκα ως τώρα στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, σκόπιμα. Γιατί αυτήν υπονοεί ο Μίμης Ανδρουλάκης (και όχι μόνο) ως το στοιχείο που λείπει. Και με βάση μια παρωχημένη αντίληψη, έχει δίκιο. Την αντίληψη που θεωρεί ότι η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας περίπου ταυτίζεται με την εξωνοσοκομειακή φροντίδα. Αλλά, σύντροφε Μίμη, το κομάτι αυτό δεν είναι απλά τεράστιο, είναι πια γιγαντιαίο. Η δαπάνη μόνο για τα χρόνια νοσήματα όπως πχ η αρτηριακή υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η αποφρακτική πνευμονοπάθεια, οι άνοιες κτλ (που ως χρόνια δεν υπάγονται στη νοσοκομειακή φροντίδα), ανέρχεται σε ποσοστό ίσο η μεγαλύτερο του 70% του συνόλου των δαπανών. Δεν των αξίζει ιδιαίτερος σχεδιασμός; Από την άλλη μεριά, σε όλο τον κόσμο, γίνεται σήμερα αποδεκτή η τεράστια σημασία της αγωγής υγείας και της πρόληψης που πρέπει να γιγαντωθούν ως έργα. Δεν της αξίζει και αυτής της κατηγορίας κάποιος ιδιαίτερος σχεδιασμός; Ακόμη, η φροντίδα του τέλους της ζωής, είναι σαφώς εξωνοσοκομειακή και παντελώς ανανάπτυκτη στη χώρα μας. Ανήκει στην πρωτοβάθμια; Η αποκατάσταση αλήθεια σε ποια βαθμίδα της περίθαλψης ανήκει; Πρέπει κι αυτή να ριχτεί στο μεγάλο ντορβά της πρωτοβάθμιας;
Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι μπορούμε σήμερα να μιλάμε για πρωτοβάθμια φροντίδα, αυτό το κτηνώδες επιχειρησιακά κομάτι υπηρεσιών υγείας που προκύπτει, θα το εκχωρήσουμε σε γενικούς γιατρούς και παθολόγους, όπως αφελώς ισχυριζόταν το πρόγραμμά μας για την υγεία στις τελευταίες εκλογές; Και μάλιστα σε γενικούς γιατρούς που ΔΕΝ έχουμε;
Εδώ και χρόνια, με επιμονή και συνέπεια, από κοινού με λίγους φίλους, υποστηρίζω το άκυρον της έννοιας της ΠΦΥ, άρα και οποιουδήποτε σχεδίου λειτουργίας ‘ολοκληρωμένου συστήματος ΠΦΥ’. Πιστεύω ότι έχουμε ανάγκη από ξεχωριστά δίκτυα. Ένα σπουδαίο δίκτυο, αφιερωμένο στην αγωγή υγείας, την πρόληψη και την πλοήγηση των ασθενών στο σύστημα, στο οποίο θα μπορούν οι γενικοί ιατροί να έχουν την πρωτεύουσα θέση (αν πειστούν ποτέ να εγκαταλείψουν τον μικρομεγαλισμό τους). Ένα ακόμη, αφιερωμένο στα χρόνια νοσήματα. Τέλος ένα αφιερωμένο στην αποκατάσταση και την φροντίδα του τέλους της ζωής.
Η τρέχουσα διάκριση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας αριθμεί ήδη 30 χρόνια (Alma-Ata, 1978) και θυμίζω πως ό,τι θεωρείτο προοδευτικό τότε, δεν είναι βέβαιο ότι παραμένει τέτοιο σήμερα.
Αλλά και για τα νοσοκομεία το κείμενο λέει δειλά, μια μισή αλήθεια. Που κανείς δεν θα καταλάβει. Τα νοσοκομεία λέει, πρέπει να γίνουν αυτόνομες λειτουργικές παραγωγικές – διοικητικές μονάδες. Η αλήθεια είναι πως θέλουμε νοσοκομεία δημόσια αλλά όχι κρατικά. Άρα χωρίς τα βαρίδια της κρατικής γραφειοκρατίας και των γνωστών σχέσεων μονιμότητας και εξευτελιστικών πληρωμών. Πόσο πρέπει ακόμα να ντρεπόμαστε να λέμε την αλήθεια; Πως αν οι γιατροί επιμείνουν στη μονιμότητα και τη μη αξιολόγηση, δεν θα πληρωθούν ΠΟΤΕ αυτά που αξίζουν; Και χωρίς εργαζόμενους που να εργάζονται και να πληρώνονται με αξιοπρέπεια, το φακελάκι θα θριαμβεύει και οι ασθενείς δεν θα απολαμβάνουν την ποιότητα υπηρεσιών που δικαιούνται. Τα μη κερδοσκοπικά ΝΠΙΔ, το γαλλικό μοντέλο των νοσοκομείων των mutuelles κτλ είναι παραδείγματα που πρέπει να γίνουν αντικείμενο επεξεργασίας. Αλλά αυτό προς το παρόν δεν ενδιαφέρει. Θα βρούμε τον τρόπο να πάμε, αν ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε.
Χωρίς αμφιβολία, ο τίτλος του σημερινού άρθρου είναι υπερβολικά σκληρός για το απόσπασμα του κειμένου του Μίμη. Υποχρεώθηκα όμως να τον χρησιμοποιήσω για να τραβήξω την προσοχή. Γιατί στελέχη σαν και μένα, δεν έχουν την πολυτέλεια της μιντιακής προβολής των θέσεών τους, ούτε και της εσωκομματικής διάχυσής τους και γιατί αυτά τα στελέχη που την έχουν, δεν σπαταλούν το χρόνο τους να μας ακούσουν. Αυτό καθόλου δε σημαίνει πως έχω οπωσδήποτε δίκιο, αλλά και η εμμονή, επί σειρά ετών και με ενδιάμεση αποδοκιμασία σε εθνικές εκλογές, στην ανοησία περί δήθεν ολοκλήρωσης του ΕΣΥ μέσω ολοκληρωμένης λειτουργίας της ΠΦΥ, υπάρχει μόνο για να δοξάζει τους ως το 2004 συντελεστές του. Το ΠΑΣΟΚ, νομίζω, έχει ανάγκη σήμερα από μια ισχυρή δόση δημιουργικής ασέβειας. Ασέβειας όχι απέναντι σε πρόσωπα αλλά σε αντιλήψεις και αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουν καλά τα παλιότερα στελέχη. Ότι δηλαδή η φυγή από θέσεις που υποστήριξαν επί δεκαετίες, δεν προσβάλλει τους ίδιους, είναι η φυσική εξέλιξη για ένα κόμμα που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικό.

Ακούγοντας πριν από λίγο καιρό το podcast μιας ομιλίας ενός αμερικανού καθηγητή για το περιβάλλον, συγκράτησα μια φράση του: “We need some Green Jazz”. Η jazz μουσική διαθέτει πολλά και πλούσια χαρακτηριστικά. Μεταξύ αυτών ο αυτοσχεδιασμός και η ‘συνομιλία’ των μουσικών και των οργάνων (αυτό που περιγράφεται συχνά ως call-response και συνιστά ένα είδος ‘δράσης-αντίδρασης’).
Πράγματι, νομίζω πως ο καθηγητής το έθεσε εύστοχα. Αλλά θα έλεγα πως ως κοινωνία δεν πάσχουμε τόσο πολύ από αυτοσχεδιασμό, όσο από τη δυνατότητα οι όποιες δράσεις μας να τύχουν αντίδρασης. Με αυτό δεν θέλω να πω πως οι οικολογικές οργανώσεις και ομάδες, οι περιβαλλοντικοί σύλλογοι αλλά και οι μεμονωμένοι ευαισθητοποιημένοι ως προς το περιβάλλον πολίτες, είναι επαρκείς. Το αποτέλεσμα της δράσης τους όμως δεν είναι αυτό που θα επιθυμούσαμε. Το θέμα αυτό με έχει απασχολήσει και παλιότερα, στο άρθρο ‘Το Πράσινο Κίνημα και οι Δυσκολίες του’. Αλλά αυτό που με απασχολεί τώρα, είναι και πώς θα εμπλέξουμε περισσότερους πολίτες στην υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος και -κυρίως- πώς θα εξασφαλίσουμε ότι η δράση τους θα φέρει αντίδραση και αποτελέσματα.
Το πρόβλημα αυτό δεν έχει βέβαια μία λύση για όλα, αλλά πολλές μικρές. Μία από αυτές την αντιλήφθηκα μελετώντας το ιστολόγιο ‘Τήλαφος’ και την περιγράφω στην προηγούμενη ανάρτηση. Στο ιστολόγιο ‘Τήλαφος’, ένας ευαισθητοποιημένος πολίτης, χωρίς να φεισθεί προσωπικού κόπου, συλλέγει με τη χρήση μιας φτηνής, εμπορικής τεχνολογίας (GPS), δεδομένα που τον οδηγούν στη λεπτομερή χαρτογράφηση καμένων περιοχών. Τους παραγόμενους χάρτες αναρτεί κατόπιν στο ιστολόγιό του, που δικαιολογημένα φέρει τον υπότιτλο ‘η δημόσια πληροφορία ανήκει στον πολίτη’.
Τη δουλειά αυτή οφείλουν βεβαίως να κάνουν οι κρατικές υπηρεσίες και εν προκειμένω τα δασαρχεία αν πρόκειται για δασικές εκτάσεις, το υπουργείο γεωργίας αν πρόκειται για αγροτικές εκτάσεις και ίσως οι δήμοι αν πρόκειται για αστικές. Είμαι βέβαιος, γιατί το γνωρίζω, πως αρκετές τέτοιες υπηρεσίες κάνουν τη δουλειά τους. Αλλά ποιος μπορεί να με βεβαιώσει, πως αυτό γίνεται πάντα όποτε απαιτείται, ότι γίνεται με την αναγκαία ποιότητα και ότι τα αποτελέσματα αυτών των μελετών αξιοποιούνται στην κατεύθυνση της προστασίας του περιβάλλοντος;
Αντίθετα, οι συνεχείς αποχαρακτηρισμοί εκτάσεων, οι καταπατήσεις και ο ποταμός των αυθαιρέτων με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ακόμα και αν υπάρχουν τα δεδομένα αυτά, παραγκωνίζονται από τους ιερείς της διαφθοράς.
Βεβαίως, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο οποιοσδήποτε πολίτης έχει δικαίωμα να αιτηθεί και να λάβει αυτά τα στοιχεία, αφού τα δικαιούται βάσει του νόμου. Δεν θα επεκταθώ, όποιος επιθυμεί μπορεί να διαβάσει την προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο ‘Η Πρόσβαση στα Δημόσια Έγγραφα’.
Το σημαντικό είναι ότι το κυρίαρχο μοντέλο ζωής στη χώρα μας χαρακτηρίζεται από έναν άπληστο, ευδαιμονικό ατομικισμό που στρέφεται κυρίως ενάντια στα δημόσια αγαθά, με όχημα ένα διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό και οδηγό ένα πολιτικό δυναμικό που θέτει την εκλογή ή επανεκλογή του, ως ύψιστη προτεραιότητα. Αν δεν οπλίσουμε τους πολίτες με τη γνώση που χρειάζονται για να υπερασπιστούν αυτά τα αγαθά, θα έχουμε οριστικά, χάσει το παιχνίδι. Θα έχουμε παραβιάσει έναν εσώτερο πυρήνα αξιών που δεν είναι παρά η ψυχή μας. Πρόκειται στην ουσία για ένα στοίχημα παιδείας, γιατί πριν καούν κάποιες εκτάσεις, πρώτα καίγονται κάποια μυαλά. Μυαλά που στερούνται παιδείας και δεν ακούνε jazz…

Η πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα στη χώρα μας καλύπτεται νομοθετικά από το άρθρο 5 του νόμου 2690/1999 (πρόσβαση σε έγγραφα), ο οποίος αντικατέστησε το άρθρο 16 του νόμου 1599/1986 (δικαίωμα γνώσης των διοικητικών εγγράφων). Επιπρόσθετα, ο νόμος 3448/2006 εναρμονίζει την ελληνική με την κοινοτική νομοθεσία. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφερθεί πως ειδικά για θέματα περιβάλλοντος, υπάρχει η Υπουργική Απόφαση 7792/1440/1995 για την ‘Ελεύθερη πρόσβαση του κοινού στις δημόσιες αρχές για πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον’. Όποιος μπει στον κόπο να διαβάσει όλα αυτά τα νομικά κείμενα, αποκομίζει την αίσθηση πως υπάρχει μεν μια διάθεση του νομοθέτη να διευκολύνει την πρόσβαση των πολιτών στα διοικητικά έγγραφα, αλλά είναι τόσο πολλές οι εξαιρέσεις και τόσο ασαφώς διατυπωμένες οι φράσεις που δίνουν -έστω και πλαγίως- τη δυνατότητα στους δημόσιους λειτουργούς να αρνηθούν να παράσχουν τη σχετική ενημέρωση, που το δικαίωμα του πολίτη στην ουσία ακρωτηριάζεται.
Είναι καθημερινό το φαινόμενο, όταν ζητείται η πρόσβαση σε ένα δημόσιο έγγραφο, να απαιτείται από τον πολίτη να αποδείξει ότι έχει έννομο συμφέρον στη λήψη των πληροφοριών που αναζητεί. Ας λέει ο νομοθέτης πως κάτι τέτοιο απαιτείται μόνο στην περίπτωση ιδιωτικών εγγράφων και όχι διοικητικών (ως διοικητικά έγγραφα νοούνται όσα συντάσσονται από τις δημόσιες υπηρεσίες, όπως εκθέσεις, μελέτες, πρακτικά, στατιστικά στοιχεία, εγκύκλιες οδηγίες, απαντήσεις της διοίκησης, γνωμοδοτήσεις και αποφάσεις).
Αναπαράγεται λοιπόν και σε αυτή την περίπτωση, η γνωστή σε όλους μας ελληνική πατέντα όπου οι νόμοι μας εμφανίζονται προοδευτικοί και εναρμονισμένοι με τα της ΕΕ, αλλά η καθημερινότητα καταδεικνύει έναν αντιδημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
Η συζήτηση επί νομικής βάσεως δεν έχει περιεχόμενο. Όποιος θεωρεί ότι δεν εξυπηρετείται σωστά από την υπηρεσία στην οποία απευθύνεται, μπορεί να καταφύγει στο Συνήγορο του Πολίτη. Και είναι αλήθεια, πως όλο και περισσότεροι το κάνουν. Μεταξύ αυτών και ο γράφων, με πολύ εντυπωσιακά αποτελέσματα. Παρά ταύτα, το βασικό ερώτημα παραμένει: γιατί υπάρχει διάσταση ανάμεσα στη βούληση του νομοθέτη και την πραγματικότητα;
Νομίζω πως αυτό συμβαίνει γιατί σε αυτή τη χαραμάδα φύεται η συναλλαγή, η διαφθορά, η διαπλοκή. Αν για παράδειγμα, η χαρτογράφηση των καμένων περιοχών, με λεπτομερείς συντεταγμένες, ήταν δημόσιο κτήμα, πώς θα μπορούσε αύριο ο καταπατητής να κάνει τη δουλειά του; Πώς θα μπορούσαν κάποιοι να αποχαρακτηρίζουν δασικές, καμένες ή και άλλες εκτάσεις;
Θεωρητικά, ακόμα και σήμερα, μπορεί όποιος το επιθυμεί να αιτηθεί τα σχετικά στοιχεία από το αρμόδιο δασαρχείο και ίσως και να τα λάβει. Αλλά όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί κατά τρόπο καθολικό, ούτε μπορεί να αναζητούνται πάντοτε πολίτες με διάθεση πάλης με τον γραφειοκρατικό γίγαντα.
Η λύση είναι κατά τη γνώμη μου απλή. Πρέπει να καθοριστεί νομοθετικά, ότι κάποια είδη διοικητικών εγγράφων με έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον, όπως είναι πχ αυτά που αφορούν το περιβάλλον, αλλά και άλλα που θα απαρτίσουν μια νέα κατηγορία δημοσίων εγγράφων, να αναρτώνται υποχρεωτικά στο διαδίκτυο, εντός ορισμένης χρονικής προθεσμίας από την παραγωγή τους, από την ίδια την υπηρεσία η οποία τα παρήγαγε, για όποιον ήθελε ενδιαφερθεί. Έτσι δίνεται περιεχόμενο στην έννοια της Κοινωνίας της Πληροφορίας. Έτσι προωθείται η διαφάνεια και η κοινωνική λογοδοσία και όσοι δηλώνουν πιστοί σε αυτές τις έννοιες, ας στηρίξουν αυτή την πρόταση.

Το ΦΟΡΟΥΜ ΔΙΑΛΟΓΟΥ και ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ (eforum.gr), είναι μια πρωτοβουλία ΠΟΛΙΤΩΝ στα πλαίσια του ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ του ΠΑΣΟΚ.

Είναι μια ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ πρωτοβουλία, σε συνέχεια της πρόσκλησης του Πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ για κατάθεση απόψεων, ιδεών, για διάλογο, για ενεργή συμμετοχή.

Το ΦΟΡΟΥΜ είναι ΑΝΟΙΧΤΟ σε όλους όσους συμμερίζονται την πεποίθηση ότι ΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ για μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΔΙΚΑΙΗ, ΑΝΟΙΧΤΗ, για μια ΖΩΗ με ΠΟΙΟΤΗΤΑ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, είναι ΩΡΙΜΕΣ και απαιτούν την συμβολή του καθενός και όλων μαζί σε μια διαδικασία κατάθεσης εμπειριών, προσφοράς ιδεών, και συμμετοχής.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από το διαδίκτυο, από μια ομάδα ενεργών “ακτιβιστών” που σαν φίλοι, μέλη, στελέχη του ΠΑΣΟΚ ή απλά σαν ενεργοί πολίτες, διαθέτουν ατομικά ή ομαδικά “μπλογκ”. Ωστόσο, η πρωτοβουλία ανήκει σε ΟΛΟΥΣ εσάς που θέλετε να “μιλήσετε” και πιστεύετε ότι έχετε να πείτε κάτι χρήσιμο ή σπουδαίο. Τα κείμενα της συζήτησης θα
προωθηθούν με κάθε τρόπο στο ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΠΑΣΟΚ καθώς και σε όσους περισσότερους πολίτες μέσω του διαδικτύου ή άλλων μέσου επικοινωνίας.

Θα χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητες του διαδικτύου για να διευρύνουμε και να εμπλουτίσουμε τον διάλογο, είμαστε όμως ανοιχτοί και σε εσάς που δεν διαθέτετε την πρόσβαση, τις τεχνικές γνώσεις ή τον εξοπλισμό για αυτό.

Συμμετέχετε στον διάλογο και τις συζητήσεις που αφορούν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ, την ΚΟΙΝΩΝΙΑ, τον ΡΟΛΟ των ΠΟΛΙΤΩΝ, τις ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ που φέρνουν την ΑΛΛΑΓΗ.

ΓΙΝΕΤΕ Η ΑΛΛΑΓΗ που θέλετε να δείτε στην Ελλάδα….

Η ΑΛΛΑΓΗ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ!

almalibre13.wordpress.com
chouvi.blogspot.com
dinaynne.wordpress.com
krogias.blogspot.com
notebook84.blogspot.com
okorinthios.blogspot.com
papanotas.wordpress.com
proxeirotetradio.blogspot.com
thelonapo.blogspot.com
www.politis.net
www.221.gr
www.4gap.org

Όλοι έσπευσαν μετά τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών της Iowa να αποθεώσουν τον Obama και τον τρόπο που νίκησε, εκεί, το λογικό φαβορί της διαδικασίας Hillary Clinton.
Ένα επιχείρημα βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον: το ότι όντας μελαμψός, μεγαλωμένος στην Ινδονησία και τη Χαβάη, μαθητής σε σχολείο με πλειοψηφία μουσουλμάνων και με το μεσαίο του όνομα να είναι Χουσεΐν, ο Obama μπορεί χωρίς να σπαταληθεί ούτε μία διπλωματική φράση, να ακυρώσει την εικόνα του πρωτογενούς εχθρού για τους φανατικούς μουσουλμάνους που προσωποποιείται τώρα στο λευκό, ευαγγελικό χριστιανό, νεοσυντηρητικό, Bush.
Από την άλλη μεριά, τον άκουσα να δηλώνει ότι “…together we will heal the nation and repair the world!”
Φρίττω, όταν ακούω ότι κάποιοι επιθυμούν να ‘επισκευάσουν’ τον κόσμο.

Την πρωτοχρονιά του 1988, πριν από ακριβώς 20 χρόνια δηλαδή, στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, επικεφαλής του κράτους και του ΚΚΣΕ ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ο άνθρωπος αυτός έλεγε όλα τα σωστά πράγματα μαζί, αλλά δεν μπορούσε να τα κάνει πράξη. Η κριτική που δεχόταν από τους διανοούμενους ήταν κυρίως για το δεύτερο. Ποιος άλλωστε μπορούσε να διαφωνήσει με την οικονομική μεταρρύθμιση (perestroika) και τη διαφάνεια -ή κοινωνική λογοδοσία κατά μία άλλη έννοια- (glasnost); (στο βάθος και το εύρος της εφαρμογής τους μπορεί να διαφωνούσαν, επί της αρχής, όχι).

Ο Γκορμπατσόφ, θυμωμένος σε μια συνέντευξη με την κριτική που δεχόταν, κάλεσε οποιονδήποτε από αυτούς που τον κριτίκαραν να πάνε εκεί να του πουν τι να κάνει και αυτός θα το έκανε. Κανείς δεν εμφανίστηκε αφού τη διακυβέρνηση πολλοί εμίσησαν, την κριτική όμως ουδείς. Άλλωστε, για να είμαστε δίκαιοι, γιατί να τείνουν χείρα βοήθειας σε ένα καθεστώς που όταν δεν τους ποδοπατούσε και τους φίμωνε, τους αγνοούσε επιδεικτικά; Όχι σίγουρα για τη γοητεία του Μιχαλάκη.

Στους κόλπους του ΚΚΣΕ, υπήρχε τότε μία ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση που αντί για τον Γκορμπατσόφ, επιθυμούσε έναν ηγέτη τύπου Τσερνιένκο, που θα συντηρούσε όσο περισσότερο γινόταν τη νεκρική ακαμψία της σοβιετικής πομφόλυγας, ή για να το πω αλλιώς, τον κυβερνητισμό και τον καθεστωτισμό. Το μόνο τους μέλημα ήταν η νομή της εξουσίας. Το αστείο πραξικόπημα που επιχείρησαν για να σταματήσουν την κατηφόρα και τη μετατροπή της ΕΣΣΔ σε Κούβα (ή μεγάλο Συνασπισμό κατά μία άλλη έννοια), ήταν τόσο αναμενόμενο όσο και η αποτυχία του.

Εδώ όμως αποκαλύπτεται η αλήθεια σε όλο της το μεγαλείο. Μόλις κάποιος μπεκρής ονόματι Γιέλτσιν, ανεβασμένος σε ένα τανκ, άρχισε να συντονίζει τον κόσμο που αυθόρμητα βγήκε στους δρόμους, το πανίσχυρο καθεστώς που είχε στη διάθεσή του δεκάδες μεραρχίες, εκατομμύρια στρατιώτες, ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, την αστυνομία, την KGB και τα τρίζοντα κόκκαλα των ιερών τεράτων του παρελθόντος, τι έκανε; ΤΙΠΟΤΑ. Μάλλον έμεινε σπίτι και έβλεπε από την τηλεόραση τον αφηνιασμένο Γιέλτσιν να κάνει πάρτι με το μέλλον!

Κατέρρευσαν σαν ένα σακί με πατάτες.

Ο Γιέλτσιν έδωσε στο σοβιετικό οικοδόμημα την κλωτσιά που τόσο ονειρευόταν ο Χίτλερ. ‘Πρέπει να δώσουμε μια κλωτσιά στην πόρτα και όλο το σάπιο οικοδόμημα θα καταρρεύσει’ δήλωνε ο Αδόλφος ναρκισσιστικά λίγο πριν την έναρξη της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Βέβαια, λίγο αργότερα, αναγκάστηκε να δηλώσει επίσης, πως ‘όταν κλωτσάς μια πόρτα, μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που δεν είχες ξαναμπεί ποτέ και δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ τι να περιμένεις’!

Γιατί τα θυμάμαι όμως όλα αυτά, χρονιάρες μέρες; Δεν ξέρω, ίσως το κείμενο αυτό να ταίριαζε καλύτερα στις απόκριες οπότε και θα το έπαιζα διεθνής αναλυτής χωρίς να παρεξηγηθώ. Αλλά επειδή οι απόκριες αργούν ακόμα, δεν θα κάνω καμία αναγωγή. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε!

Η αρχική μου σκέψη ήταν να μην πω τίποτα, να περιμένω. Αλλά δε μπορώ. Αυτή η ανακύκλωση στην ΚΟΕΣ μερικών ανθρώπων που γνωρίσαμε μέσα από διακριτούς ρόλους την προηγούμενη τετραετία, και οι οποίοι φέρουν ευκρινώς το στίγμα του αποτυχημένου, είναι απογοητευτική. Προσπάθησα σε προηγούμενα άρθρα όπως το ‘Αυτό το Κάτι που Λείπει’, το ‘Πολιτική και Ρίσκο’, το ‘Η ‘κρίση’ της Κεντροαριστεράς’, το ‘ΠΑΣΟΚ – Εκλογές – Ανανέωση’ και άλλα, να θέσω -μεταξύ άλλων- και το θέμα της ουσιαστικής στελεχιακής ανανέωσης του ΠΑΣΟΚ. Προσπάθησα να ταυτοποιήσω τα λάθη και τις ανεπάρκειες του παρελθόντος, να μιλήσω για νέες ιδέες, να ψηλαφήσω το ιδεολογικό μέλλον, να προσθέσω κι εγώ ένα μικρό λιθάρι στο δημόσιο διάλογο για το αύριο της κοινωνίας μας. Ανέλυσα (βλ. ‘Σώματα Πολιτών’) ακόμα και το πώς παράγονται οι νέες, πρωτοπόρες ιδέες στην πολιτική. Μετά από ένα μικρό διάλογο χθές και σήμερα με 2-3 φίλους, νιώθω την ανάγκη να πω την άποψή μου και για το πώς οργανώνεται ένα κόμμα, πώς στήνεται ένας ιστός παραγωγής πολιτικής.

Ε λοιπόν, στήνεται όπως στήνεται και οποιοδήποτε άλλο σύστημα παραγωγής.

Η γνώμη μου είναι πως είτε θέλεις να παράξεις παπούτσια, είτε πολιτική, οι ίδιοι κανόνες οφείλουν να διέπουν τις διαδικασίες. Εξηγούμαι: το σύγχρονο management χρησιμοποιεί παρόμοια εργαλεία για να στήσει γραμμές παραγωγής, τα οποία όλα περιγράφονται από τον γνωστό ‘κύκλο του Deming’, ή την αλληλουχία ‘Plan à Do à Study à Act à Plan…’.

Στην αρχή σχεδιάζεις ΤΙ θέλεις να φτιάξεις. Αφού επικοινωνήσεις τη στρατηγική σου κατά μήκος της ιεραρχίας και έχεις βεβαιωθεί ότι ο καθένας έχει κατανοήσει το ρόλο του, προχωράς στην υλοποίηση (Do). Έπεται το στάδιο της μελέτης του προϊόντος για να δεις αν ανταποκρίνεται στις αρχικά τεθείσες προδιαγραφές και πώς μπορούν να βελτιωθούν τα ελαττώματά του ή και να ενισχυθούν τα καλά του σημεία (Study). Τέλος, τα συμπεράσματα του προηγούμενου σταδίου ανατροφοδοτούν (Act) το αρχικό Plan ώστε να ξεκινήσει ένας νέος, καλύτερος κύκλος παραγωγής και αυτό είναι μια αέναη διαδικασία.

Περισσότερο δουλεμένα εργαλεία όπως η μέθοδος DMAIC (Define, Measure, Analyze, Improve, Control) ή η μέθοδος POSDCORB του Fayol (Planning, Organizing, Staffing, Directing, Co–Ordinating, Reporting, Budgeting), δεν αναιρούν τον κύκλο του Deming αλλά τον εξειδικεύουν. Δε νομίζω ότι έχει νόημα να επεκταθώ εγώ που δεν έχω κάνει σπουδές management αλλά μόνο μερικά μαθήματα στα πλαίσια ενός master, περισσότερο στα χωράφια αυτά. Μου αρκεί ως συμπέρασμα ότι με την προϋπόθεση πως κάποιος ξέρει ΤΙ θέλει να φτιάξει, είναι ευθύνη του να διαλέξει τους κατάλληλους ανθρώπους για την κορυφή της ιεραρχίας (staffing). Εννοείται ότι δεν προκύπτουν από καμία δήθεν ‘δημοκρατική’ διαδικασία, όπως πχ η εκλογή Πολιτικού Συμβουλίου. Με τέτοιες διαδικασίες θριαμβεύουν αυτοί που έχουν στημένους και ετοιμοπόλεμους μηχανισμούς. Τους διαλέγεις έναν-έναν γιατί σου κάνουν. Στο χώρο της υλικής παραγωγής, δεν χρειάζεται να ξέρεις κανένα, τους βρίσκεις στην αγορά εργασίας. Στο χώρο της κοινωνικής προσφοράς, τα πράγματα είναι σίγουρα πιο ρευστά, αλλά τελικά, η ευθύνη επιλογής βαρύνει τον ηγήτορα. Τι κάνει όμως ο τελευταίος αν δεν ξέρει σχεδόν κανέναν άλλο από αυτούς που χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα και απέτυχαν;

Εδώ σε θέλω. Αναφέρθηκα σε προεκλογικό άρθρο στο θέμα λέγοντας: «Κακά τα ψέματα. Το ΠΑΣΟΚ ούτε πριν αλλά ούτε κατά τη θητεία του στην αντιπολίτευση, δεν προήγαγε την παραγωγή συλλογικής νοημοσύνης, άρα δεν είναι σε θέση να υποδείξει τα νέα εκείνα πολιτικά πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην παραγωγή της. Γιατί, πώς αλλιώς θα προκύψουν αυτά; Ως φοντάν;»

Άρα, πρέπει κατά τη γνώμη μου να στηθεί ένα κόμμα με μια άκρως επαγγελματική κεντρική δομή. Που θα ‘στήνει’ γεγονότα και σενάρια στα οποία θα συμμετέχουν οι πολίτες που το επιθυμούν, η δράση και συνεισφορά των οποίων θα αξιολογείται. Ας ξεκινήσουμε την αξιολόγηση από το κόμμα για να γινόμαστε και πιο πιστευτοί όταν τη ζητάμε από υπαλλήλους, δασκάλους κτλ. Ας ξεκινήσουμε επίσης με τη λογοδοσία αυτών των οργάνων. Το ξαναλέω, θέλω να δω τον απολογισμό του ινστιτούτου επιμόρφωσης (ποιοι στην ΚΟΕΣ είναι ‘προϊόντα’ του;) και του ΙΣΤΑΜΕ.

Ας καταργήσουμε τις τοπικές οργανώσεις. Αυτό που προσφέρουν είναι υποδεέστερο αυτού που κοστίζουν πολιτικά. Απορώ, με τόσες χιλιάδες εθελοντές στην πρόσφατη διαδικασία εκλογής προέδρου, τι τις θέλουμε; Περισσότερα προβλήματα δημιουργούν από όσα λύνουν. Οι υπερασπιστές τους, ας σηκωθούν από τις καρέκλες των ψευδο-αξιωμάτων τους και ας επιδοθούν, επιτέλους, σε επωφελείς κοινωνικά δράσεις. Τότε, θα δούμε ποιος είναι ποιος.

Ας προσφέρουμε πολιτική ομπρέλα σε ad hoc αυτο-οργανώσεις πολιτών, με σεμνότητα και σεβασμό για την ανεξαρτησία τους, χωρίς καπελώματα.

Ας καταργήσουμε τα χρίσματα (τουλάχιστον εκτός των 2-3 μεγαλύτερων δήμων).

Ας οργανώσουμε Συνέδρια και Σώματα Πολιτών.

Αντί γι αυτά και άλλα παρόμοια, ξαναβρίσκω μπροστά μου τις ίδιες φάτσες, ακούω πως η ΚΟΕΣ έχει μόνο οργανωτικό χαρακτήρα και ότι θα πάμε σε ένα συνέδριο χιλιάδων συνέδρων, όπου οι δυνατότητες διαλόγου θα είναι μηδαμινές (διαφωνεί κανείς;) και … αυτάάάά…., επανιδρυθήκαμε…

Αν είναι έτσι, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος!

Άλλο ένα παράδειγμα αυτοοργάνωσης, αυτή τη φορά από ένα πολύ αξιόλογο νέο παιδί που δείχνει να έχει καταλάβει (αυτός και όλοι όσοι μαζί του δημιούργησαν την Πρωτοβουλία Πολιτών “Στην Κόρινθο με Ποδήλατο”), αυτό που άλλοι δυσκολεύονται τόσο πολύ να καταλάβουν: ότι η αυτοοργάνωση ή είναι ad hoc ή δεν υπάρχει. Εμμέσως το είχαμε αναφέρει και παλιότερα όταν στο post περί Σωμάτων Πολιτών γράφαμε ότι τα τελευταία είναι πάντα ‘functionality specific’. Τώρα το πώς αυτοοργανώνεται ένα κόμμα, αυτό πολύ θα ήθελα κάποιος να μου το εξηγήσει. Το δε ανέκδοτο περί αυτοοργάνωσης το 1974, δεν μου φέρνει πια γέλια. Αλλά νομίζω πως αν συνεχίσω θα αδικήσω το κείμενο που αναφέρεται σε κάτι εξόχως σοβαρό. Το πώς δηλαδή λίγο-λίγο, με πολύ κόπο και πείσμα, οι Πολίτες διεκδικούν συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα. Άλλωστε ο πολίτης, η πολιτική, ο πολιτισμός έχουν να κάνουν με την ΠΟΛΗ!

Αγαπητέ Mike,

Θα ήθελα να σου μεταφέρω την δική μου εμπειρία στο θέμα της αυτό-οργάνωσης μέσω της συμμετοχής μου στην Πρωτοβουλία Πολιτών «Στην Κόρινθο με Ποδήλατο».

Ποιοι είμαστε;

Η Πρωτοβουλία πολιτών «στην Κόρινθο με ποδήλατο δημιουργήθηκε αρχές Οκτωβρίου 2007, όταν οργανώθηκε η πρώτη συνάντηση στο Κέντρο Νέων Κορίνθου, με την συμμετοχή ανθρώπων διαφόρων ηλικιών και ενδιαφερόντων, με κοινή όμως την αγάπη τους για το ποδήλατο.

Στις επόμενες συναντήσεις, καθορίστηκε το όραμα και οι στόχοι της πρωτοβουλίας, οι οποίοι είναι:

* Η επιστροφή του ποδηλάτου στην καθημερινότητα της πόλης, ως εναλλακτικό μέσο μετακίνησης,
* Η αλλαγή νοοτροπίας όλων στη χρήση του αυτοκίνητου στη πόλη και ο σεβασμός των δικαιωμάτων ποδηλατών και πεζών, και
* Η δρομολόγηση και η υλοποίηση έργων που θα διασφαλίσουν τόσο την ασφαλή μετακίνηση των ποδηλατών (δίκτυο ποδηλατοδρόμων), όσο και την ενθάρρυνση χρήσης του (χώροι στάθμευσης για ποδήλατα)

Επίσης, πάρθηκε και η απόφαση για την διοργάνωση τακτικών ποδηλατάδων στην πόλη μας, προκειμένου αυτό να βοηθήσει στην υλοποίηση του οράματός μας. Η πρώτη ποδηλατάδα είναι ήδη γεγονός και πραγματοποιήθηκε αρχές Νοέμβρη με τη συμμετοχή περίπου 50 ποδηλατών.
Πώς λειτουργούμε;

Προκειμένου η οργανωμένη αυτή συλλογικότητα να μπορεί να είναι βιώσιμη και να αναπτυχθεί ως ένα βαθμό, έχει κάποια χαρακτηριστικά:

* Διοργάνωση τακτικών συναντήσεων των μελών της (σχεδόν εβδομαδιαία).
* Συμμετοχικότητα στη λήψη των αποφάσεων με οριζόντια οργάνωση (δεν υπάρχει κάποιος αρχηγός που αποφασίζει για όλα).
* Επιμερισμός των δραστηριοτήτων που πρέπει να γίνουν (σύμφωνα με τις γνώσεις και τις ικανότητες των μελών).

Προς την κατεύθυνση αυτή μας βοηθούν μια σειρά από εργαλεία που χρησιμοποιούμε, όπως:

* Η καθιέρωση follow up μετά τις συναντήσεις της ομάδας (ενημέρωση των μελών μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για το τι συζητήθηκε, τι αποφασίστηκε, τι έχει αναλάβει ο καθένας).
* Η χρησιμοποίηση επικοινωνιακών μέσων δράσης για την ενημέρωση των συμπολιτών μας σχετικά με τη δράση της πρωτοβουλίας (ιστοσελίδα, δελτία τύπου στα τοπικά ΜΜΕ, ηλεκτρονικό δίκτυο ενημέρωσης μέσω email).

Το μέλλον

Θέλουμε να προσελκύσουμε περισσότερους συμπολίτες μας και μέσω μιας συμμετοχικής διαδικασίας, να συμβάλλουμε με διαρκώς ταχύτερο ρυθμό στην υλοποίηση του οράματός μας, ώστε να αποτελέσουμε σαν πόλη της Κορίνθου, μια πόλη πρότυπο όσον αφορά τη χρήση του ποδηλάτου.
Έτσι, προς αυτή την κατεύθυνση θέλουμε να:

* Διοργανώνουμε τακτικές ποδηλατάδες στην πόλη μας.
* Παρεμβαίνουμε στα τοπικά ζητήματα που αφορούν / έχουν σχέση με το ποδήλατο.
* Οργανωθούμε αποτελεσματικότερα κι εμείς σαν ομάδα.

Επίλογος

Αυτο-οργανωθείτε. Συναντηθείτε. Ενωθείτε γύρω από ένα μικρό σκοπό. Για ένα πάρκο. Ένα νεοκλασικό. Ένα δασικό συγκρότημα. Ένα ποτάμι, ένα ρέμα. Τη γειτονιά σας. Και άλλων περιοχών, μαζί με άλλους.

Δε χρειάζεται χρόνος πολύς. Θετική διάθεση και επιθυμία χρειάζεται γύρω απ’ τον κάθε κοινό μικρό σκοπό. Και η θυσία του «εγώ» μπροστά στο «εμείς», χωρίς να γίνουμε αγέλη.
Σας περιμένουμε σε κάποια από τις συναντήσεις της ομάδας μας, οι οποίες είναι ανοιχτές σε όλους τους συμπολίτες μας, για να συναποφασίσουμε για τις μελλοντικές δράσεις της πρωτοβουλίας «Στην Κόρινθο με Ποδήλατο».

Με εκτίμηση,

Κεφάλας Σταύρος

Υ.Γ. . Περισσότερες πληροφορίες: www.podilatada.gr

ΥΓ από Mike: Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω τα posts σε αυτό το ιστολόγιο που αναφέρονται στο θέμα της προώθησης του ποδήλατου ως μέσου μετακίνησης στην πόλη. Είναι το ‘Δημοτικά Ποδήλατα‘ και το ‘Πόλη και Ποδήλατο‘.