MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Παρότι δεν είναι τοπικού ενδιαφέροντος, δεν αντέχω να μην κάνω ένα σχόλιο (μάλλον μου χρειάζεται ένα δεύτερο ιστολόγιο). Διάβασα μόλις ένα άρθρο με τίτλο “Το μεγάλο πείραμα των Ρεπουμπλικανών” του Sidney Blumenthal στο opendemocracy. Το πρόσθεσα μάλιστα και στο widget “Διαβάσαμε…” αυτού του blog. Το άρθρο περιγράφει μιά πολύ καλά ενορχηστρωμένη προσπάθεια της κυβέρνησης Bush να ελέγξει την αμερικανική γραφειοκρατία, το κράτος. Τα εργαλεία γνωστά σ’εμάς τους έλληνες: τοποθέτηση ‘δικών’ μας ανθρώπων σε καίρια πόστα, αλλοίωση των μηχανισμών αξιολόγησης για κατάληψη θέσεων και εισαγωγή της νοοτροπίας ‘σεμνά και ταπεινά’ στην αμερικανική της εκδοχή όπου σωστό είναι ό,τι είναι δεξιό και χριστιανικό (the Flag and the Cross). Δύο είναι τα καίρια αποσπάσματα:

“To the victor belong the spoils has been the rule since Andrew Jackson. And every administration has displayed cases of abuse. But the Bush administration’s practices are more than common and predictable problems with patronage. Bush has not simply filled jobs with favourites, oblivious to their underhanded dealings, as though he were a blithering latter-day version of Warren Harding. Bush has been determined to turn the entire federal government, every department and agency, into an instrument of a one-party state. From the GSA scandal to the purging of US attorneys, Bush has engaged in a conscious, planned and systematic assault on the professional standards of career staff, either subordinating them or replacing them with ideologues.”

και,

“…Monica Goodling (η κυρία είναι το νο3 του υπουργείου δικαιοσύνης) is a cadre. Within the Bush administration, there are hundreds of Monica Goodlings, and she was their ideal. A zealot for the cause, she apparently divides the world into good and evil, sacred and profane. She interprets criticism and debate as a mortal threat to all that is good and holy. She sees any institution of American life that is not devoted to the flag and cross to which she pledges and worships as twisted, biased and infernal. (To Goodling, CNN is “a force of the left.”) She cannot distinguish between her absolute beliefs and their political instrumentality. She considers objective and professional analysis a ruse, an ideology in itself, a false faith. She sees those who adhere to standards of professionalism as cadres of deception, hiding their real agendas. She was enthusiastic in weeding out justice-department employees and replacing them with true believers like herself.”

Χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά σε αυτό το ιστολόγιο, παραδείγματα από τις ΗΠΑ προς μίμηση. Αλλά κανένα από αυτά δεν έχει σχέση με την αμερικανική κυβέρνηση. Όλα έχουν σχέση με την αμερικανική κοινωνία. Αυτή τη στιγμή το χάσμα μεταξύ τους είναι βαθύ και αυτό με τρομάζει. Ο Bush σαφώς και δεν εκπροσωπεί την αμερικανική κοινωνία και τις αξίες της. Και μάλλον η παράταξή του θα χάσει στις επόμενες εκλογές. Το δραματικό είναι πως μέχρι τώρα λέγαμε ότι αυτά γίνονται μόνο στην Ελλάδα, στην εσπερία βασιλεύουν άλλες αξίες στο κράτος… Να, που κι εκεί, το ίδιο έργο παίζεται, έστω και αν ο αρθρογράφος το χαρακτηρίζει ‘πείραμα’. Ένα έργο που όλο και περισσότερο θυμίζει το 1984 του George Orwell. Ένα έργο όπου η πολιτική ως χειρισμός θριαμβεύει έναντι των πολιτικών ως πράξεις (politics vs policy). Γιατί άλλο είναι να διαφωνείς με μια πολιτική που είναι μέρος μιας δημόσιας ατζέντας και άλλο να ‘επινοείς’ πολιτικές (δήθεν μεταρρυθμίσεις) για να συγκαλύψεις ένα μέρος της ατζέντας που κρατάς επιμελώς κρυφό και το οποίο έχει τόση σχέση με τη δημοκρατία όσο τα ψάρια με τη στεριά.
Υπ’ αυτήν την έννοια, οι πολιτικές της κυβέρνησης Καραμανλή και τα σκάνδαλά της, τόσο κομψά ευθυγραμμισμένα με αυτά των Ρεπουμπλικανών, φωτίζονται κάτω από ένα νέο φως: αυτό του νεο-συντηρητισμού. Αυτής της καινούργιας και συνάμα τόσο παλιάς συνταγής, με μπόλικο εθνικισμό και θρησκευτικό φανατισμό, ολίγη από μισαλλοδοξία, έλεγχο, πολύ έλεγχο των πάντων και πολίτες δύο κατηγοριών: ζηλωτές ή εχθρούς. Τα παραμύθια περί “κοινωνικού κέντρου” και “μεσαίου χώρου” αποκαλύπτονται πλέον ως εργαλεία πολιτικής εξαπάτησης και μόνον.
Εμείς, ως πολίτες, πώς αντιπαρατιθέμεθα σε αυτόν τον νεοσυντηρητισμό; Πρέπει νομίζω να βρούμε τον τρόπο να επανιδρύσουμε και να επανακαθορίσουμε τον πολιτικό χώρο. Στην προσπάθεια αυτή, οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις παίζουν επί του παρόντος το ρόλο της οπισθέλκουσας (με κάποιες μεμονωμένες εξαιρέσεις που Κύριος οίδε πώς βρήκαν το δρόμο μέσα σ’αυτόν τον κυκεώνα). Το σύνθημα που ακούστηκε πριν από τρία χρόνια “Γιώργο προχώρα, άλλαξέ τα όλα”, μπορεί να μην εισακούστηκε από το Γιώργο, αλλά δεν παύει να είναι ένα πραγματικό, γνήσιο, αληθινό και υπαρκτό αίτημα που αναζητά παραλήπτη.

Το παρακάτω κείμενο διάβασα στο ιστολόγιο “Περίεργοι Ξανθιώτες” και κατόπιν συνεννοήσεως μαζί τους, το αναδημοσιεύω, γιατί το βρήκα ενδιαφέρον.

————————————————————————————

Ένας οπαδός χάθηκε χτες. Ξαφνικά όλα σταμάτησαν και οι πολιτικοί θέλουνε να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο για να σταματήσουν τα επεισόδια. Κάτι μου θυμίζει..

21 παιδιά χάθηκαν στα Τέμπη. Ξαφνικά όλα σταμάτησαν και οι πολιτικοί θέλουνε να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο για να σταματήσουν οι παραβάσεις και οι θάνατοι στους δρόμους της Ελλάδας. Βρε κάτι μου θυμίζει…!

1999. Μεγάλος σεισμός στην Αθήνα. Στο εργοστάσιο της Ρικομέξ πεθαίνουν πολλοί άνθρωποι… κτλ κτλ κτλ

Τελικά χρειάζεται αίμα και θάνατοι για να αντιμετωπίσουμε ένα υπάρχον πρόβλημα; Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Ένας άνθρωπος, κυρίως αυτοί που μένουν στην Ελλάδα, κάνει υποθετικά μια νορμάλ ζωή. Δεν βλέπει ότι απειλείται, οπότε θεωρεί ότι όλα είναι μια χαρά. Εφόσον κανένας δε διαμαρτύρεται, κανένας δεν αναλαμβάνει δράση για τη βελτίωση της κατάστασης. Όμως κάποια μέρα, ξυπνάει και όλα δεν είναι ίδια με πριν. Ένα γεγονός του έχει διαταράξει την ησυχία, την ηρεμία. Ξαφνικά η δημοσιότητα πέφτει πάνω σε ειδικούς, πέφτει πάνω στους υπεύθυνους. Πέφτει επάνω σε αυτόν. Ξαφνικά μέσα του αντιλαμβάνεται ότι δε μπορεί στην πραγματικότητα να χειριστεί το θέμα ώστε να βελτιώσει το πρόβλημα. Τότε τι πρέπει να κάνει; Είναι απλό…
Πρέπει να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού. Πρέπει να δείξει ότι κινεί ουρανό και θάλασσα για να αλλάξει τα πάντα, πρέπει να δείξει ότι θα τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, πρέπει να δείξει ότι όλα είναι εντάξει… Θα καθησυχαστούν οι υπόλοιποι και θα ξεχάσουν ότι υπήρξε ποτέ πρόβλημα. Θα ξαναγυρίσουν στην καθημερινότητα. Φυσικά, λόγω της ανικανότητας του αρμόδιου, τίποτα δεν θα αλλάξει… Καλώς ήρθαμε στον κόσμο της επικοινωνιακής πολιτικής!

Θάνος

Τις τελευταίες ημέρες έπεσα θύμα μιας από τις αναπόφευκτες σχεδόν ιώσεις. Ξέμεινα από δυνάμεις, ξέμεινα και από διάθεση. Όταν μετά από μέρες επισκέφτηκα και πάλι το blog ετούτο, είδα πως κι αυτό είχε την ίδια μοίρα. Κάποιος ιός είχε χτυπήσει το μετρητή του (sitemeter), που μένει εδώ και 5 ημέρες κολλημένος στο 5.696. Λες και κανείς δεν το επισκέφθηκε αυτές τις ημέρες. Βέβαια, το εναλλακτικό watchdog, το google analytics, μένει σε φόρμα και δείχνει ότι η επισκεψιμότητα κυμαίνεται στα συνήθη, τον τελευταίο καιρό, επίπεδα των 30-35 ‘μοναδικών’ επισκέψεων ημερησίως. Το sitemeter υπόσχεται ότι όλα θα επανέλθουν σωστά σε λίγες ημέρες. Για να δούμε. Αλλά όπως κι αν έχει, αυτά είναι δευτερεύοντα. Με τη μόνιμη ίωση που έχει χτυπήσει την κοινωνία μας και κρατά τον πολίτη αμέτοχο και παθητικό θεατή να δούμε τι θα κάνουμε. Βέβαια γίνονται κάποια βήματα. Μικρά, αβέβαια, αδέξια, σαν του μωρού που πρωτοστέκεται όρθιο. Ένα ίσον κανένα. Αλλά είναι καιρός που δεν είναι μόνο ένα. Τουλάχιστον στον τομέα των αυτοδιοικητικών blogs, όπως αυτό εδώ. Ξεπετάγονται συνέχεια νέες προσπάθειες σε διάφορα μέρη της χώρας. Είτε στα πλαίσια κάποιου δημοτικού συνδυασμού είτε όχι, οι άνθρωποι με τις πληγωμένες για τον τόπο τους καρδιές, διεκδικούν βήμα, αρθρώνουν πολιτικό λόγο, ψηλώνουν τους πύχεις των προσδοκιών, διαμορφώνουν τις συνθήκες μιας νέας μορφής, ‘ψηφιακής’, δημοκρατίας, διαχέουν νέες απαιτήσεις για κοινωνικό έλεγχο και κάνουν τη ζωή δύσκολη στους δήθεν επαγγελματίες και επαΐοντες που όλοι γνωρίζαμε από καιρό τα κίνητρά τους, αλλά η ίωση μας είχε παραλύσει.
Σήμερα ανακάλυψα το ιστολόγιο “Πολίτες για την Αλλαγή” από την Ξάνθη. Να ευχηθώ από αυτή τη θέση στους πολίτες της Ξάνθης, κάθε επιτυχία στην προσπάθειά τους. Σημαντικό που χρήζει υπόμνησης είναι ότι φιλοξενούν σε video τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, καθώς και ενδιαφέρουσες ραδιοφωνικές εκπομπές. Είναι πολύ σημαντική η δυνατότητα των πολιτών να παρακολουθούν όποτε αυτοί θέλουν και μπορούν μια συνεδρίαση ή να ακούν μια ραδιοφωνική εκπομπή, να τη συνιστούν μετά σε φίλους, να την ξανακούν κοκ. Παρά το ότι οι αντοχές μου (άσχετα από την ίωση) δεν είναι ανεξάντλητες, θα προσπαθήσω να διερευνήσω τη δυνατότητα να κάνω κι εγώ το ίδιο στο ιστολόγιο αυτό.
Λίγο καιρό πριν, μέσω ενός άρθρου στο diablogXpress είχα πληροφορηθεί για τις δράσεις πολιτών στη Σαμοθράκη, μιάς ακόμα πρωτοβουλίας πολιτών έξω από τους κομματικούς ορίζοντες και τις συμπλεγματικές μιζέριες κάποιων -κυρίως αριστερών- γκρουπούσκουλων. Επίσης πριν λίγο καιρό, είχα αναδημοσιεύσει το άρθρο ενός δημοτικού συμβούλου του Ναυπλίου, που ανήκει στο συνδυασμό ‘Ναύπλιο, η άλλη πρόταση‘ που διατηρεί ενδιαφέροντα ιστοτόπο.
Η λογική της πολιτικής των πολιτών (grassroots) και ο κοινωνικός ακτιβισμός με καταλύτη το διαδίκτυο (netroots), είναι κάτι νέο και πρωτοπόρο για τις προηγμένες χώρες, πόσο μάλλον για την Ελλάδα. Αλλά είναι το μέλλον. Γι αυτό είμαι πεπεισμένος, κι αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίζω (παρά τις ιώσεις). Όποιος επιθυμεί, ας ρίξει μια ματιά στο διαδίκτυο γι αυτές τις δύο έννοιες, αξίζει τον κόπο!

Ο βασιλιάς της Ήλιδος Αυγείας, δεν είχε πάθος με την καθαριότητα. Οι στάβλοι του είχαν κατά το μύθο, πάνω από 30 χρόνια να καθαριστούν. Αυτό δεν ήταν το μόνο ελάττωμά του. Ο τύπος ήταν και απατεώνας. Παρότι ο Ηρακλής τήρησε τα υπεσχημένα και καθάρισε τους στάβλους του από την κοπριά σε μία και μόνο ημέρα, αυτός αρνήθηκε να τηρήσει το δικό του μέρος, που συνίστατο στο να δώσει το 1/10 του κοπαδιού του (300 γελάδια) ως αμοιβή. Ακόμα και όταν ενόψει δίκης, έμαθε πως ο γιος του Φυλέας θα κατέθετε εναντίον του, εκδίωξε το γιο του και τον Ηρακλή από την Ήλιδα. Ο τελευταίος που δεν σήκωνε και πολλά-πολλά, επέστρεψε μετά από χρόνια και θανάτωσε τον βρωμύλο Αυγεία.
Όταν αναπολεί κανείς το μύθο, δεν πάει ο νους του στις ευθύνες του κοπαδιού. Όλοι τα βάζουν με τον Αυγεία. Ίσως γιατί από τότε που υπάρχουν κοπάδια, αυτά βρωμίζουν τους χώρους συγχρωτισμού τους. Να αλλάξει το κοπάδι συνήθειες, δε γίνεται. Να γίνει πιο επιμελής ο Αυγείας όμως, γίνεται.
Στη σημερινή εποχή, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το κοπάδι βρωμίζει πολύ την πόλη (και όχι μόνο). Αλλά τώρα η ευθύνη είναι και δική του. Ο σημερινός ‘βασιλιάς’ δεν έχει πολλές επιλογές. Οι πολίτες όμως έχουν. Ο καθένας για τον εαυτό του. Η μη επίδειξη σωφροσύνης από τους πολίτες στην παραγωγή και διαχείριση των οικιακών απορριμμάτων, δεν μπορεί να καταλήγει στο πρόσωπο του δημάρχου. Δεν υπάρχουν πια Αυγείες. Μόνο γελάδια.
Δεν αμφισβητώ ότι η ενδελεχής μελέτη του ζητήματος είναι περισσότερο από απαραίτητη. Αυτό όμως δεν είναι και τόσο δύσκολο γιατί υπάρχουν άλλοι δήμοι, εδώ και στο εξωτερικό που έχουν κάνει πολύ δρόμο (πχ Ελευσίνα) και μπορούν να μας παραδειγματίσουν. Στις 12 Ιουλίου 2007 θα γίνει στο Manchester στην Αγγλία, μια ημερίδα σχετική με τη διαχείριση απορριμμάτων από την τοπική αυτοδιοίκηση. Μία από τις πολλές που γίνονται συνέχεια, σε όλον τον κόσμο. Βάλτε “local government waste management” στο google και θα δείτε πόσο πλούσιο υλικό θα βρείτε. Το μόνο που δεν μπορεί να επικαλεστεί λοιπόν ο δήμος μας είναι η άγνοια. Και απ’ όσο καταλαβαίνω, δεν την επικαλείται. Αλλά αν πιστεύει ότι έχει να κάνει με πολίτες και όχι με γελάδια, τότε πρέπει και να συνομιλήσει μαζί τους, να ταυτοποιήσει τις κακές πρακτικές τους, να ενδυναμώσει τις καλές, να τους εκπαιδεύσει σε νέες. Γιατί ακόμα κι αν υιοθετήσει τις βέλτιστες τεχνικές παγκοσμίως, αν δεν κερδίσει τη συνεργασία των πολιτών, δεν θα έχει καταφέρει τίποτα. Να γιατί τα απορρίμματα δεν μπαίνουν ποτέ μέσα σε ένα φάκελλο, όσο παχύς κι αν είναι.
Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική μέθοδος: να βγάζει με αυταρχισμό τους υπαλλήλους καθαριότητας στο δρόμο ο αντιδήμαρχος καθαριότητας, και μετά να καλεί τις κάμερες για να καταγράψουν πόσο επαρκής είναι. Προς το παρόν, βλέπουμε αυτό το δεύτερο (και ΣΥΣΣΩΜΟΣ ο τοπικός τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός, να επαινεί τον φον βλακουλάκη! γι αυτό και φυτοζωεί, γιατί απευθύνεται σε γελάδια). Εμείς όμως επιθυμούμε το πρώτο, και θα επαναλαμβάνουμε μονότονα αλλά σταθερά ότι χωρίς τον πολίτη συμμέτοχο (και όχι χειροκροτητή, θεατή, ακροατή ή αναγνώστη μόνο) δεν θα κάνουμε τίποτα!

Την Παρασκευή, 1η Δεκεμβρίου, με την ευκαιρία της πρόσφατης ενθρόνισης του νέου μητροπολίτη Διονύσιου του Γ’, κοινοποιήθηκε μέσω του τοπικού τύπου αλλά και στο fax της μητρόπολης Κορίνθου, η επιστολή που συνέταξε η Κίνηση Πολιτών για Διαφάνεια στην Ιερά Μητρόπολη Κορίνθου προς το νέο μητροπολίτη.
Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως ο μητροπολίτης εγνώριζε τόσο το περιεχόμενο, όσο και το ποιοί την υπέγραψαν, πολύ νωρίτερα, τόσο από τον τοπικό τύπο που την είχε ήδη δημοσιεύσει (χωρίς τις υπογραφές), όσο και από την ιστοσελίδα που στήθηκε γι αυτό το σκοπό, ήδη από την 20η Σεπτεμβρίου 2006.
Εντούτοις, 40 ημέρες και πλέον αργότερα, η μόνη απάντηση που λάβαμε ήταν η σιωπή. Αφήσαμε σκόπιμα να παρέλθουν οι ημέρες των εορτών, που για το νέο μητροπολίτη σίγουρα μεταφράστηκαν και σε κόπο, και επανερχόμαστε για να υπενθυμίσουμε στη μητρόπολη ότι δεν έχουμε ξεχάσει την επιστολή που αποστείλαμε, ότι παρακολουθούμε την ετοιμότητα του γραφείου τύπου της μητρόπολης να εκδίδει ανακοινώσεις για άλλα, ενδεχομένως όχι τόσο σημαντικά θέματα, και ότι μας στενοχωρεί η απαξία της απαντήσεως. Γιατί αν το θέμα χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να μελετηθεί, τότε και αυτό μόνο το αίτημα της πίστωσης χρόνου θα γινόταν με χαρά δεκτό.
Επαναλαμβάνουμε από αυτήν τη θέση ότι θα επιμείνουμε να λάβουμε απάντηση και αν αυτή είναι η …σιωπή, τότε έχει καλώς! Η στάση μας προφανώς θα καθοριστεί και από αυτό. Εν πάσει περιπτώσει, σε 7-10 ημέρες, στην ιστοσελίδα www.diafani-mitropoli.gr και στη σελίδα που προορίζεται να υποδεχθεί την απάντηση του μητροπολίτη, θα προστεθεί ένας μετρητής ημερών του τύπου « χ ημέρες χωρίς απάντηση». Αυτή δεν είναι η ειλικρινής μας επιθυμία. Αλλά αν και οι επόμενες ημέρες παρέλθουν χωρίς να λάβουμε κάποια απάντηση, ή έστω την αίτηση πίστωσης χρόνου, δεν θα μας μένει τίποτε άλλο πιά, από αυτό το ‘μνημείο’ άρνησης του διαλόγου που θα βρίσκεται μόνιμα στον αέρα του διαδικτύου.

Συνεχίζοντας το άρθρο σχετικά με το πρόγραμμα της Στοκχόλμης θα παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας αλλά και μερικές απόψεις σχετικά με την πολιτική πίσω από όλη αυτή τη προσπάθεια.
Η ψηφοφορία έγινε μαζί με τις εκλογές για την ανάδειξη κυβέρνησης στη Σουηδία και είχε τα εξής αποτελέσματα:
Οι κάτοικοι του Δήμου Στοκχόλμης ψήφισαν ως εξής:
Εγγεγραμμένοι: 620.915, Ψήφισαν: 474.146, Ποσοστό συμμετοχής: 76,4%
Ναι: 51,3%
Όχι: 45,5%
Λευκό: 2%
Άκυρα: 1,2%
Κατά την ίδια ψηφοφορία ψήφισαν για το μέτρο και κάτοικοι από περιφερικούς Δήμους γύρω από την Στοκχόλμη. Σε αυτούς το ερώτημα ήταν κάπως διαφορετικό από τους κατοίκους της πόλης. Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα έδειξαν ότι από 324.786 έγκυρες ψήφους ψήφισαν υπέρ του μέτρου 39,8% και κατά 60,2.
Τα αποτελέσματα δείχνουν καθαρά ότι οι κάτοικοι του κέντρου της πόλης θέλουν τη συνέχιση του μέτρου όμως οι κάτοικοι που μένουν στα προάστια είναι αντίθετοι στη συνέχισή του. Αυτό είναι ένα μάλλον αναμενόμενο αποτέλεσμα. Το τι θα γίνει είναι λίγο περίπλοκο αυτή τη στιγμή διότι εξαρτάται κυρίως από την κυβέρνηση. Προς το παρόν η λειτουργία του προγράμματος έχει ανασταλεί.
Την τελική απόφαση θα την πάρει το Σουηδικό κοινοβούλιο. Η νέα Σουηδική κυβέρνηση που προήλθε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου θα ορίσει έναν ειδικό που θα κάνει τις διαπραγματεύσεις με τους 26 δήμους γύρω από τη Στοκχόλμη με στόχο να προσδιορίσουν τα έργα υποδομής που χρειάζονται ώστε να βελτιωθεί το κυκλοφοριακό πρόβλημα στη πόλη. Οι ηγέτες της σημερινής κυβέρνησης έχουν αναφέρει ότι σχεδιάζουν τα έσοδα από τα διόδια να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή ενός ακόμα περιφερειακού δρόμου ο οποίος θα μειώσει το κυκλοφοριακό πρόβλημα. Η αντίθεση των οικολογικών οργανώσεων στηρίζεται στο γεγονός ότι πρέπει να παρέμβουν σε πολλές περιοχές που τώρα είναι πράσινες. Προς το παρόν δεν υπάρχει δεσμευτική ημερομηνία για τη λήψη της τελικής απόφασης και όλα δείχνουν ρευστά.
Εδώ νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον να δούμε μερικά στοιχεία από το κλίμα που υπάρχει στη Σουηδία σχετικά με το πρόγραμμα αυτό. Όταν άρχισε η λειτουργία του οι συζητήσεις στην πόλη ήταν πολύ έντονες και οι υπέρμαχοι του προγράμματος είχαν έντονες αντιδικίες με αυτούς που ήταν αντίθετοι και μη ξεχνάμε όλα αυτά σε μια χώρα και μια κουλτούρα που δεν οικειοποιείται υψηλούς τόνους. Το πόσο πολύ είχαν θερμανθεί τα πνεύματα φαίνεται από το γεγονός ότι υπήρχαν δημόσιες προτροπές στον κόσμο να μην συνεργαστεί και κυρίως να μην υπακούει. Εμφανίστηκαν κάποια ειδικά καλύμματα για τις πινακίδες που θα δυσκόλευαν την αναγνώριση των πινακίδων από το σύστημα κτλ. Γενικά υπήρχε μια έντονη αντίσταση από τον κόσμο. Ακόμα υπήρχαν συζητήσεις ότι το αριστερής απόχρωσης δημοτικό συμβούλιο θα είχε προβλήματα επανεκλογής. Τελικά στις γενικές εκλογές επικράτησε ο κεντροδεξιός συνασπισμός του οποίου ο αρχηγός Fredrik Reinfeldt είχε δηλώσει προεκλογικά ότι τα διόδια θα έπλητταν την Σουηδική οικονομία και ότι εκείνος θα ψήφιζε να μη συνεχιστεί το πρόγραμμα. Μάλλον λοιπόν αφού τώρα εκείνος είναι στην εξουσία το πρόγραμμα δείχνει καταδικασμένο παρά τις θετικές επιπτώσεις που είχε στη λειτουργία της πόλης και το περιβάλλον αλλά και στην επιθυμία των κάτοικων του κέντρου να παραμείνει το σύστημα. Τελικά φαίνεται ότι η πολιτική απόφαση είναι να εγκαταλειφθεί το πρόγραμμα. Βέβαια θα παραμείνει το όφελος της βελτίωσης της δημόσιας συγκοινωνίας αλλά και η εμπειρία από την εφαρμογή ενός τόσο τεχνολογικά σύνθετου προγράμματος.
Υπάρχουν και απόψεις που βλέπουν τη δημοσιότητα οι οποίες υποστηρίζουν ότι η τύχη του προγράμματος όπως έχει εξελιχθεί ως τώρα ήταν προδιαγεγραμμένη από την αρχή. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό το πρόγραμμα είναι απόρροια της πίεσης των οικολόγων στην κυβέρνηση και στη συνέχεια η κυβέρνηση το επέβαλλε στον δήμο της Στοκχόλμης. Οι οικολόγοι είναι, σύμφωνα με αυτή την άποψη, «αναγκαίο κακό» για τα μεγάλα κόμματα ώστε να κάνουν κυβέρνηση. Για να δώσουν την στήριξή τους οι οικολόγοι πίεσαν για την υλοποίηση του προγράμματος το οποίο δεν υποστήριξε ουσιαστικά κανένα μεγάλο κόμμα στη χώρα. Τώρα με την επικράτηση της κεντροδεξιάς το πρόγραμμα μάλλον θα αλλάξει χαρακτήρα και στόχο όπως είδαμε και πιο πριν.
Νομίζω ότι αυτή η στάση απέναντι στα πολιτικά πράγματα αναδεικνύει μια πρακτική καθόλου άγνωστη στην ελληνική πραγματικότητα. Πολλές φορές η πολιτική μας θέση απέναντι σε κάποια άποψη δεν προσδιορίζεται με βάση αρχές που υποστηρίζουμε αλλά με βάση ποιός είναι αυτός που την εκφράζει. Πολλές φορές δηλαδή θέσεις κατά βάση σωστές επειδή εκφράστηκαν από κάποιον όχι του συρμού αλλά του περιθωρίου της πολιτικής θάβονται χωρίς να συζητηθούν για την ουσία τους. Αυτή η πρακτική μας έχει οδηγήσει σε «παράθυρα» αντιπαράθεσης και όχι ουσιαστικής συζήτησης και σύνθεσης. Αλλά όπως βλέπουμε αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά την Ελλάδα μόνο αλλά και άλλες κοινωνίες οι οποίες έχουν προχωρήσει περισσότερο στο δρόμο που οδηγεί αυτό που ονομάζουμε δυτικός πολιτισμός.
Φαίνεται λοιπόν ότι και αλλού τα πάντα δεν είναι αγγελικά πλασμένα και η πολιτική και οι πολιτικοί είναι σε μια συνεχή μάχη όμως τουλάχιστον γίνεται με κάποιους όρους και σε ένα πλαίσιο. Το ζητούμενο και εκεί όπως και αλλού είναι η συνειδητή συμμετοχή του ενημερωμένου πολίτη.

Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας «Πολίτης» (01/12/2006) τη συνέντευξη του κου Αντωνίου, διδάκτορα πυρηνικής φυσικής του πανεπιστημίου του Birmingham. Ομολογώ όμως ότι με εξέπληξε ο τίτλος: ‘Με τη σύντηξη δημιουργούνται ραδιενεργά κατάλοιπα’. Γιατί μπορεί να οδηγήσει τους μη ειδικούς σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Οτι δηλαδή, πρόκειται για μιά τεχνολογία που ίσως να μην αξίζει και τόσο τον κόπο. Ίσως να αξίζει περισσότερο μάλιστα να επενδύσουμε, όπως γράφεται, σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Δεν καταλαβαίνω καλά τι εννοούμε όταν λέμε εναλλακτικές, γιατί κατά τη λογική μου και η σύντηξη εναλλακτική είναι προς το πετρέλαιο ή το κάρβουνο. Αν με τον όρο ‘εναλλακτικές’ εννοούμε πχ την αιολική ενέργεια ή την ηλιακή, είναι τόσο μικρό το ποσοστό της εκμεταλλεύσιμης ενέργειας που ακόμα και η σημαντική αύξησή του να μη φαντάζει ιδιαίτερα ελκυστική. Χώρια που δεν μπορείς να είσαι βέβαιος ότι εκεί που φυσάει σήμερα θα φυσάει και αύριο κοκ. Από την άλλη μεριά, κι εγώ θα ήθελα να είχε παραλειφθεί αυτό το άθλιο επεισόδιο των πρωτόπλαστων με το μήλο κτλ από την ιστορία της ανθρωπότητας και τώρα να ζούσα στον (ενεργειακό) παράδεισο, αλλά εδώ που τα λέμε, δεν είμαι τόσο μικρός για να πιστεύω σε παραμύθια. Τι θεωρώ παραμύθι; Οτιδήποτε κάνει εκπτώσεις στην αλήθεια. Έτσι, ενώ όσα αναφέρονται στη συνέντευξη είναι αληθή, και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, ο κος Αντωνίου βρίσκεται εντός του γνωστικού του πεδίου, εντούτοις παραλείπονται κάποιες κρίσιμες αλήθειες που αν είχαν ειπωθεί, θα είχε ενδεχομένως τεθεί άλλος τίτλος που να μη προδιαθέτει τόσο αρνητικά το κοινό. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό είναι ευθύνη του συνεντευξιαζόμενου ή του δημοσιογράφου, αλλά προς αποκατάστασιν της αλήθειας θα ήθελα να αναφέρω δύο-τρία στοιχεία (μαζί με τις πηγές απ’όπου τα άντλησα, γιατί αφού εγώ βρίσκομαι εκτός του γνωστικού μου πεδίου, είναι η αξιοπιστία των πηγών μου που δίνει αξιοπιστία στα λεγόμενά μου).
Πρώτον, η σύντηξη δεν χρησιμοποιεί ραδιενεργά υλικά ούτε παράγει ευθέως ραδιενεργά κατάλοιπα (όπως η σχάση). Η ραδιενέργεια είναι παρούσα με τη μορφή του ενδιάμεσου καυσίμου Τρίτιου (το οποίο κάνει β-διάσπαση και όχι την ιδιαίτερα βλαπτική γ) καθώς και λόγω της αλληλεπίδρασης των παραγόμενων νετρονίων με τα δομικά υλικά του αντιδραστήρα. Είναι γνωστό ότι η δεύτερη μπορεί με τη χρήση κατάλληλων υλικών να μειωθεί σημαντικά (United Kingdom Atomic Energy Authority). Έχει ήδη τεθεί ο στόχος, τα κατάλοιπα της σύντηξης να είναι ανακυκλώσιμα σε 50 έως 100 χρόνια (review prepared for the European Commission by the Fusion Programme Evaluation Board), ενώ μπορούν και να επαναχρησιμοποιηθούν. Επίσης, οι δεύτερης γενιάς αντιδραστήρες σύντηξης, πιθανόν θα χρησιμοποιούν μόνο δευτέριο που δεν είναι ραδιενεργό, και όχι τρίτιο (σημειώσεις του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του MIT, Ron Parker). Βέβαια, χρήσιμο θα ήταν κανείς να μας εξηγήσει αναλυτικά τι πάει να πει β-διάσπαση, για να κατανοήσουμε πλήρως την επικινδυνότητα του τρίτιου. Επιγραμματικά θα αναφέρω πως β-διάσπαση γίνεται φυσιολογικά, εντός του οργανισμού μας (!!) από το ιώδιο και τον άνθρακα 14.
Δεύτερον, αν και ο όγκος των αποβλήτων της σύντηξης είναι παρόμοιος με εκείνων της σχάσης, από τη στιγμή που τα πρώτα δεν περιέχουν actinides και είναι βραχύβια, οι βιολογικοί κίνδυνοι από τα απόβλητα της σύντηξης είναι, μετά 10 έτη, 1000 φορές μικρότεροι από αυτούς των αποβλήτων της σχάσης (European Fusion Network Information της ΕΕ).
Εδώ λοιπόν έχουμε την περίπτωση μιάς τεχνολογίας με τρομακτικά πλεονεκτήματα που αν εφαρμοστεί, η εποχή των ατμοηλεκτρικών σταθμών ή ακόμα και των πυρηνικών εργοστασίων σχάσεως θα θεωρείται λίθινη. Σήμερα, για να παράξουμε 1000MW σε μία ημέρα, απαιτούνται 9.000 τόνοι κάρβουνο και παράγονται 30.000 τόνοι CO2 (και άλλα δηλητηριώδη αέρια όπως οξείδια του αζώτου, του θείου κτλ). Για να παραχθεί η ίδια ενέργεια σε έναν αντιδραστήρα σύντηξης απαιτούνται κάτι παραπάνω από 1 κιλό δευτέριο και τρίτιο και παράγεται λιγότερο από 1 κιλό μη τοξικού, μη ραδιενεργού Ηλίου. Τέλος στο φαινόμενο του θερμοκηπίου λοιπόν. Επίσης, τέλος στα επεισόδια τύπου Czernobyl ή Three Mile Island, τέλος στο νέφος, τέλος στο άγχος της επάρκειας των παγκόσμιων καυσίμων, σημαντικά ασφαλέστερα και ίσως ανακυκλώσιμα κατάλοιπα κτλ. Δηλαδή, τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα έχουν να κάνουν με την επάρκεια, την ασφάλεια και το περιβάλλον. Αλλά εμείς, προτιμούμε τον παράδεισο! Κι εγώ, παιδιά, κι εγώ! Για να μην πω ότι θα επιθυμούσα και την ανατροπή του δεύτερου θερμοδυναμικού αξιώματος, περί αύξησης της εντροπίας.

Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο είναι η φιλολογία που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες μέρες σχετικά με τα μέτρα που αποφάσισε και διέταξε ο Δήμος Αθηναίων ώστε να ανακουφιστεί το κέντρο της πόλης από το κυκλοφοριακό πρόβλημα αλλά και το πρόβλημα της στάθμευσης. Ψάχνοντας να δω πώς έχουν απαντήσει σε αυτό το ερώτημα άλλες πόλεις του κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης εντυπωσιάστηκα με τη λύση που έχει υλοποιηθεί στη Στοκχόλμη. Το εντυπωσιακό αυτής της προσπάθειας και ο ουσιαστικός λόγος που αναφέρομαι σ’ αυτήν δεν είναι μόνο η σύλληψη και τεχνολογική υλοποίηση της ιδέας αλλά πολύ περισσότερο πώς ενημερώθηκε αλλά κυρίως πώς τελικά ερωτήθηκε ο πολίτης που χρησιμοποιεί αυτή την υπηρεσία αν την αποδέχεται ή θα πρέπει να καταργηθεί και να βρεθεί μια άλλη λύση. Δεν ξύπνησαν δηλαδή οι πολίτες μια μέρα για να μάθουν ότι οι φωστήρες που έχουν σχεδιάσει!! και εφαρμόσει κατά καιρούς λύσεις υψηλής έμπνευσης και αποτελεσματικότητας (μονόζυγα, μικρομέγαλα και πάλι μονόζυγα διότι είχαν μεγαλύτερη επιτυχία!!, διαμόρφωση του «τρίγωνου του διαβόλου» Μεσογείων – Αλεξάνδρας – Φειδιππίδου κτλ) αποφάσισαν ότι το νέο μέτρο που θα τους σώσει είναι η ελεγχόμενη στάθμευση και πρέπει να την υποστούν μέχρι νεωτέρας. Προσεγγίζοντας τη λύση της Στοκχόλμης δεν υπονοώ ότι αυτούσια μπορεί ή πρέπει να υλοποιηθεί στην Αθήνα, στη Κόρινθο ή αλλού, αλλά δείχνει τις λύσεις που μπορεί να μας δώσει η τεχνολογία για να αντιμετωπίσουμε διάφορα καθημερινά ζητήματα. Ουσιαστικά το πρόγραμμα αυτό είναι ένα γιγαντιαίο πείραμα ελέγχου της συμπεριφοράς των οδηγών με στόχο να μοιράσει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα κατά τη διάρκεια της μέρας και να οδηγήσει περισσότερους ανθρώπους να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η προσέγγιση του ζητήματος έγινε με βάση τη θεωρία του “congestion pricing” (σε ελεύθερη μετάφραση, χρέωση με βάση τις ώρες αιχμής). Αυτή η θεωρία άρχισε να τραβά την προσοχή των ερευνητών τη δεκαετία του 1950 με κύριο εκπρόσωπο τον Νομπελίστα οικονομολόγο William Vickery. Υποστήριξε ότι αν οι οδηγοί είχαν διαφορετική χρέωση ανάλογα με το αν οδηγούν τις ώρες αιχμής ή όχι τότε αυτό θα τους έδινε ένα κίνητρο να αλλάξουν τις συνήθειές τους. Ακόμα και αν η αλλαγή των συνηθειών αφορούσε σχετικά μικρό ποσοστό οδηγών αυτό μπορούσε να έχει μεγάλη επίδραση στη ροή της κυκλοφορίας. Η Στοκχόλμη εκτός των άλλων χρησιμοποιεί αυτό το πρόγραμμα και σαν ένα πείραμα δημοκρατίας. Μετά την ολοκλήρωση της εξάμηνης δοκιμαστικής φάσης πλήρους λειτουργίας του προγράμματος η συνέχιση της λειτουργίας του θα μπει σε ψηφοφορία και αν δεν πάρει την πλειοψηφία των πολιτών θα καταργηθεί. Βέβαια πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν και πολιτικές και κομματικές επιλογές όπως θα συζητήσουμε παρακάτω καθώς και οπτικές που μεταφράζεις αποτελέσματα ψηφοφορίας αλλά όλα αυτά θα τα δούμε παρακάτω. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τι έγινε στη Στοκχόλμη. Η ευρύτερη περιοχή της πόλης αριθμεί 1.700.000 περίπου κατοίκους. Αποτελείται από πολλά μικρά νησιά που ενώνονται με γέφυρες και μια αρτηρία που περιβάλλει το κέντρο της πόλης, μια εικόνα που εξηγεί τις δυσκολίες στη ροή της κυκλοφορίας ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής.
Το χρονικό του εγχειρήματος ξεκινάει τον Ιούλιο του 2003 με το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης να ζητάει από την κυβέρνηση της Σουηδίας την άδεια να υλοποιήσει δοκιμαστικά ένα πρόγραμμα διοδίων το ύψος των οποίων θα είναι ανάλογο με την ώρα που θα γίνονται οι διελεύσεις από και προς το κέντρο της πόλης.
Η χρηματοδότηση γίνεται από την κυβέρνηση, η διεύθυνση Εθνικών Οδών ήταν υπεύθυνη για το τεχνικό μέρος του προγράμματος ενώ ο Δήμος είναι υπεύθυνος για την επικοινωνία και την αξιολόγηση του προγράμματος. Η δοκιμαστική φάση του προγράμματος ξεκίνησε στις 22 Αυγούστου του 2005, η επιβολή διοδίων ξεκίνησε στις 3 Ιανουαρίου του 2006 και ολοκληρώθηκε στις 31 Ιουλίου. Στις 17 Σεπτεμβρίου το κοινό θα ψήφισε για το αν το πρόγραμμα θα μείνει ή θα εγκαταλειφθεί.
Οι κύριοι στόχοι του προγράμματος ήταν να μειωθεί το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης, να βελτιωθεί η προσβασιμότητα του κέντρου της πόλης στα μέσα μεταφοράς και τα δίκυκλα και να βελτιωθεί το περιβάλλον.
Πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα η Σουηδική κυβέρνηση μαζί με τις αρχές της πόλης βελτίωσαν τα μέσα μαζικής μεταφοράς σε μια πρώτη προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος. Σε αυτό το πλαίσιο αγοράστηκαν 197 νέα λεωφορεία, δρομολογήθηκαν περισσότερα τραίνα τις ώρες αιχμής, σχεδιάστηκαν 12 νέες express γραμμές λεωφορείων, 18 γραμμές που ήταν σε λειτουργία επέκτειναν το ωράριό τους και δημιουργήθηκαν 1800 νέες θέσεις για στάθμευση στην περιφέρεια και μετεπιβίβαση σε κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς. Η βελτίωση που παρατηρήθηκε ήταν αύξηση των επιβατών των μέσων μαζικής μεταφοράς κατά 0,8%. Επειδή η ολοκλήρωση αυτής της φάσης μικρή μόνο βελτίωση έφερε στην εικόνα της πόλης, προχώρησαν στη επόμενη φάση του προγράμματος την οποία όπως αναφέρθηκε και πιο πριν, οι υπεύθυνοι δεσμεύτηκαν να εγκαταλείψουν σε περίπτωση που οι πολίτες μετά τη λήξη του προγράμματος ψήφιζαν ενάντια στη λειτουργία του προγράμματος. Στην υλοποίηση του προγράμματος βασική συμμετοχή είχαν η Swedish Road Administration και η ΙΒΜ αλλά και πολλές άλλες εταιρείες που βοήθησαν στην υλοποίηση του. Εγκαταστάθηκαν 18 σημεία στην περίμετρο της πόλης όπου ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΣΗ γίνεται αναγνώριση του αυτοκινήτου. Αυτό πραγματοποιείται με την χρήση ειδικών συσκευών (όπως αυτές που χρησιμοποιούμε για τις Εθνικές οδούς ή την Αττική οδό) και η πληρωμή γίνεται από κάποιο πόσο που είχε προπληρώσει ο κάτοχος. Αν το αυτοκίνητο δεν είχε τέτοια συσκευή τότε γινόταν αναγνώριση του αυτοκινήτου με χρήση ενός δικτύου ειδικών καμερών καθώς επίσης και με τη χρήση ανιχνευτών. Υπενθυμίζω χωρίς να σταματήσει το αυτοκίνητο και μάλιστα σε αντίξοες συνθήκες με χιόνι, αλάτι, λάσπη, ομίχλη κτλ. Τεχνικά αυτή η αξιόπιστη αναγνώριση μέσα σε millisecond σε αντίξοες συνθήκες ήταν μια τεράστια τεχνολογική πρόκληση για την IBM που απαντήθηκε με επιτυχία. Είχαν υπολογίσει να λάβουν περίπου 30.000 τηλεφωνικές κλήσεις την ημέρα για διάφορες ερωτήσεις ή ανακρίβειες την ημέρα και τελικά έλαβαν περίπου 2.000.
Στη συνέχεια γινόταν αποστολή του λογαριασμού στον ιδιοκτήτη που μπορούσε να πληρώσει στο internet, σε συγκεκριμένα μαγαζιά κτλ. Το ύψος του τέλους ήταν ανάλογο με τη χρονική στιγμή που γινόταν η διέλευση. Για παράδειγμα αν κάποιος έβγαινε από το κέντρο της πόλης τις απογευματινές ώρες αιχμής 4:00-5:29 μμ έπρεπε να πληρώσει περίπου 2,2€ ενώ αν έφευγε μετά τις 6:30 τότε η διέλευση ήταν δωρεάν. Είναι ενδιαφέρον να δούμε πως γινόταν η χρέωση ανάλογα με την χρονική στιγμή διέλευσης μέσα στη μέρα. Η μέρα χωρίστηκε σε 4 ζώνες από τις α) τις ώρες αιχμής 07:30-08:29 & 16:00-17:29 με κόστος διέλευσης 2,20€, β) την επόμενη κατηγορία που περιελάμβανε τις ώρες 07:00-07:29, 15:30-15:59 & 17:30-17:59 με κόστος διέλευσης 1,65€, γ) τις ώρες χαμηλού κυκλοφοριακού φόρτου 06:30-06:59, 09:00-15:29 & 18:00-18:29 με κόστος διέλευσης 1,10€ και δ) τις ώρες όπου η πρόσβαση στο κέντρο ήταν χωρίς χρέωση 18:30-06:29. Η μέγιστη χρέωση ανά ημέρα ανεξάρτητα από τις διελεύσεις ήταν περίπου 7€. Γενικά τα ποσά είναι προσεγγιστικά διότι έχει γίνει μετατροπή τους από σουηδικές κορώνες σε ευρώ. Από την υποχρέωση πληρωμής εξαιρούνταν τα παρακάτω οχήματα: Οχήματα έκτακτης ανάγκης, λεωφορεία με ολικό βάρος περισσότερα από 14 τόνους, αυτοκίνητα διπλωματικού σώματος, ταξί, μοτοσικλέτες, αυτοκίνητα με πινακίδες εξωτερικού, στρατιωτικά οχήματα, οχήματα που κινούνται με εναλλακτικά καύσιμα. Υπάρχουν και μερικές ακόμα κατηγορίες που δεν έχουν σημασία για τις ανάγκες αυτού του άρθρου. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος ο δήμος συγκέντρωνε συνεχώς στοιχεία που παρουσιάζονται παρακάτω.

• Η κυκλοφορία προς και από το κέντρο της πόλης μειώθηκε 22% μια μέτρηση που οι ειδικοί είχαν προβλέψει στο 10-15% κατά τον σχεδιασμό της μελέτης. Η μείωση αυτή αντιστοιχεί σε 100.000 λιγότερες διαβάσεις την ημέρα.
• Παρατηρήθηκε μικρή μείωση και στις περιοχές γύρω από την πόλη σε αντίθεση με το γεγονός ότι κατά τον σχεδιασμό πίστευαν ότι η κίνηση στην περιφέρεια θα παρουσίαζε αύξηση. Η διάρκεια της μετακίνησης στο κέντρο της μειώθηκε κατά 1/3 σε σχέση με το χρόνο πριν την έναρξη του προγράμματος.
• Στη διάρκεια του προγράμματος εμφανίστηκε 6% μεγαλύτερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς (με το 1,5% να αποδίδεται σε υψηλότερες τιμές καυσίμων).
• Τα ατυχήματα με τραυματισμό μειώθηκαν από 5% έως 10%.
• Το διοξείδιο του άνθρακα παρουσίασε μείωση 14% στο κέντρο της πόλης και 2% έως 3% στην ευρύτερη περιοχή της Στοκχόλμης.
• Τα σωματίδια μειώθηκαν κατά 13% στο κέντρο της πόλης και κατά 1,5% στην ευρύτερη περιοχή.
• Τα οξείδια του αζώτου παρουσίασαν μείωση κατά 8,5% στο κέντρο της πόλης και κατά 81,3% στην ευρύτερη περιοχή.
• Παρατηρήθηκε μεγάλη βελτίωση στην ασφάλεια και ευκολία στην χρήση ποδήλατου στο κέντρο της πόλης.
• Κατά την έναρξη του προγράμματος 55% του πληθυσμού πίστευαν ότι η προσπάθεια ήταν “λάθος απόφαση”. Το ποσοστό αυτό έπεσε στο 41% μετά από μερικούς μήνες.

Εδώ θα σταματήσουμε την παρουσίαση αυτή και θα συνεχίσουμε με επόμενο άρθρο σχετικά με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των πολιτών καθώς και με μερικές πολιτικές απόψεις για τους λόγους εκκίνησης και πορείας του έργου. Νομίζω πως ήδη ο σχεδιασμός και η υλοποίηση του έργου έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, η δε συνέχεια ακόμα μεγαλύτερο.

Εδώ και λίγες ημέρες έλαβα την παρακάτω επιστολή:

«Αγαπητοί φίλοι του Πολιτισμού,
Την Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2006, ο Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ (ΟΠΕΠ) και το Υπουργείο Πολιτισμού διέκοψαν βίαια και απροειδοποίητα τη λειτουργία του cultureguide, του μοναδικού δίγλωσσου πολιτιστικού πόρταλ της χώρας, που επί τεσσεράμισι χρόνια ενημέρωνε καθημερινά τους ανθρώπους που αγαπούν τις Τέχνες και τον Πολιτισμό για τις πολιτιστικές δραστηριότητες στην Ελλάδα. Ποτέ δεν δόθηκαν εξηγήσεις για τους λόγους της πράξης αυτής. Διέδωσαν όμως ότι το cultureguide είχε υψηλό κόστος λειτουργίας, χαμηλή επισκεψιμότητα και κακή ποιότητα.
Και τα τρία επιχειρήματα είναι ψευδή. Το κόστος λειτουργίας του cultureguide ήταν ελάχιστο, η επισκεψιμότητά του η υψηλότερη στην Ελλάδα για πολιτιστικό site (10.000 επισκέπτες ημερησίως), και η ποιότητα των κειμένων είχε αποσπάσει πολλαπλά βραβεία σε Ελλάδα και εξωτερικό. Οι λόγοι ήταν άλλοι που ποτέ δεν εξηγήθηκαν. Καλούμε εσάς, τους ανθρώπους που αγαπούν τις Τέχνες και τον Πολιτισμό, να διαμαρτυρηθείτε.
Στείλετε τώρα από ένα email προς τον ΟΠΕΠ και το ΥΠΠΟ και εκφράστε την αντίθεσή σας. Κάντε τους να καταλάβουν ότι υπάρχει αντίδραση.
Αντιγράψετε τις παρακάτω διευθύνσεις … »
Ακολουθούσαν αρκετές διευθύνσεις email όπου θα μπορούσε κανείς να αποστείλει μηνύματα διαμαρτυρίας. Έστειλα κι εγώ το ακόλουθο μήνυμα:

Αγαπητοί κύριοι,
Θα ήθελα να εκφράσω την απογοήτευσή μου αλλά και τη διαφωνία μου με τη διακοπή λειτουργίας του ιστοτόπου cultureguide.gr. Η αποδόμηση δεν μπορεί να λογίζεται ως έργο, όποια και αν είναι τα επιχειρήματα υπέρ αυτής. Στη χειρότερη περίπτωση θα έπρεπε από την ίδια διεύθυνση να προβάλλεται η προοπτική βελτίωσης του έργου ή αντικατάστασής του με κάποιο καλύτερο, και όχι η άκομψη προβολή ‘internal server error’. Eπιτέλους, οφείλετε να σέβεστε την εικόνα της χώρας, η οποία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ βιλαέτι σας.

Σήμερα λοιπόν, έλαβα το εξής εξωφρενικό:

Agapitoi filoi,
Mathame mia eidisi simera pou mas sokare! O OPEP ebale eidika filtra ston kentriko server tou oste na blokarontai ola ta email pou apostellontai se auton kai ta opoia periexoun ti leksi cultureguide. Simera 7 Noembriou oli mera, kaneis ston OPEP den elabe minima diamartyrias, para to gegonos oti apostalisan pano apo 40. An auto isxyei opos mas lene oi piges mas entos tou OPEP prokeitai gia praksi algini. Praksi logokrisias kai perifronisis olon sas. Den theloun oute kan na sas akousoun. Den tous aforoun osa tous lete. Den epitrepoun oute kan stous ypallilous tous na diabasoun tis diamartyries sas. Epipleon, ektos apo tis parakolouthiseis sta email olou tou prosopikou, parakolouthountai pleon KAI ta tilefona. Dystyxos, den mporoume na apodeiksoume osa leme kai se auto akribos basizontai.
Eytyxos omos yparxei to blog http://culturedied.blogspot.com/ ki etsi oi diamartyries sas yparxoun ekei. Den mporoume na skeftoume allou eidous tropo gia na diamarturithei kaneis se osa kanoun autoi oi anthropoi tou xthes. Isos, to fax tha mporouse na einai mia lysi. Sas parathetoume merika numera fax pou tha mporousate isos na steilete ti diamartyria sas.

Γραφείο Προέδρου: 210-8894995
Γραφείο Διευθύνουσας Συμβούλου: 210-8894955
Γραφείο Εντεταλμένου Συμβούλου: 210-8894905 & 210-8894958
Διεύθυνση Προβολής κ Επικοινωνίας: 210-8894865
Διεύθυνση Ψηφιακών Εφαρμογών: 210-8894885
Γραμματεία Δ.Σ.: 210-8894925

Στο χωριό μου λένε ‘στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα’. Η κυβέρνηση αυτή και ο περήφανος υπουργός πολιτισμού της Βουλγαράκης, είναι σίγουρα (και το λιγότερο) κουφοί. Διαφωνεί κανείς;

Είπα κι εγώ να κάνω ένα ταξιδάκι και έγινε χαμός. Από το Κυότο της Ιαπωνίας που βρίσκομαι και μόλις έλαβα τη σχετική πληροφόρηση, νιώθω την υποχρέωση να δηλώσω πως συμπαρίσταμαι ολόψυχα στην ΗΛΙΘΙΑ αντιμετώπιση (στολισμένη με μπόλικη νομική επιστήμη βεβαίως, βεβαίως) του διαχειριστή του ιστοτόπου blogme.gr από κάποιον ολότελα εμπαθή και οπωσδήποτε άσχετο περί την έννοια της δημοκρατίας ‘ενοχλημένο’ πολίτη. Μιάς και συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο στο ιστολόγιο ‘Λαπούτα’ το οποίο επιδεικνύει για άλλη μιά φορά ορθά αντανακλαστικά και ευθυκρισία, δεν θα πω τίποτε περισσότερο από το να σας παραπέμψω σ’αυτό. Μπορείτε επίσης να βρείτε ανάλογα κείμενα σε πολλά blogs:
http://www.agitprop.gr/article/111/blogme
http://e-roosters.blogspot.com/2006/10/blogme.html
http://locandiera.blogspot.com/2006/10/blogmegr.html
http://raresteak.wordpress.com/2006/10/26/blogme/
http://afmarx.blogspot.com/2006/10/delivery-boy.html
http://old-boy.blogspot.com/2006/10/blog-post_116187810249534670.html
http://histologion-gr.blogspot.com/2006/10/blogmegr.html
http://theseis.blogspot.com/2006/10/bloggers.html