MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Ο σύγχρονος Γάλλος κοινωνιολόγος Vincent de Gaulejac, ένας από τους θεμελιωτές της λεγόμενης ‘κλινικής κοινωνιολογίας’, ισχυρίζεται πως “είμαστε όλοι προϊόντα της ιστορίας της οποίας προσπαθούμε να γίνουμε υποκείμενα”.

Έτσι, θα έλεγε κανείς πως αφού ζούμε στην ίδια πόλη είμαστε όλοι προϊόντα του περιορισμένου αυτού δημόσιου χώρου μας (η έννοια του χώρου εδώ συμπεριλαμβάνει και το χρόνο, την ιστορία). Κι αν αυτός ο χώρος έχει προβλήματα, τότε αναπόφευκτα, τέτοια θα έχουν και τα προϊόντα του. Αν υιοθετεί κανείς αυτή τη συλλογιστική, είναι λογικό να ενδιαφέρεται για την πόλη του. Είναι και αναμενόμενο αφού έτσι καθορίζεται και ο ίδιος. Αυτή η διαδρομή από το άτομο στον δήμο, εμπεριέχει τη μετατροπή της ατομικής δυναμικής σε συλλογική, διεργασία που κορυφώνεται κλασικά με τις δημοτικές εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια.

Ιδανικά, θα έλεγε κανείς πως αυτές οι εκλογές αντιπροσωπεύουν δύο πράγματα: την πίστη και την ελπίδα. Την πίστη ότι όλοι οι δημότες μοιράζονται το ίδιο ενδιαφέρον για τον τόπο που ζουν, ενδιαφέρον που δεν καθορίζεται αποκλειστικά από το ατομικό συμφέρον ή τις ιδεολογικές αποχρώσεις. Και την ελπίδα ότι παρά το εύρος του ιδεολογικού φάσματος, κοινός τόπος μπορεί να ανευρεθεί για τα ζητήματα που αφορούν τον δήμο και, τότε, οι λύσεις δεν είναι ανέφικτες.

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Οι δημότες σε μεγάλο βαθμό, μάλλον δεν ενδιαφέρονται για θέματα που δεν άπτονται του προσωπικού τους συμφέροντος, αδυνατώντας να καταλάβουν με ποιό τρόπο τα φαινομενικά ξένα προς αυτούς ζητήματα, τους καθορίζουν. Ακόμη χειρότερα, χειραγωγούνται σε μεγάλο βαθμό από τις ιδεολογικές -κομματικές για την ακρίβεια- επιλογές τους.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε από τη χρονιότητα του προβλήματος. Σαν ιός που δε νοιάζεται για το σωστό ή το λάθος, εξαπλώθηκε και με την πάροδο του χρόνου, έγινε συνήθεια, καθεστώς. Να μη νοιάζεσαι για το τι γίνεται στην άλλη άκρη της πόλης. Να μην αντιλαμβάνεσαι τη δική σου συμμετοχή στη διαμόρφωση των προβλημάτων. Να εθίζεσαι στην αδιαφορία. Επίσης, να μεταφράζεις την αντιπάθεια που νιώθεις για τη δημοτική αρχή επειδή αυτή ανήκει σε άλλο κόμμα από το δικό σου, σε απάθεια. Κατόπιν, τα κόμματα θα μοιράσουν ‘χρίσματα’ και οι πολίτες θα ψηφίσουν κομματικά ψηφοδέλτια.

Βέβαια, την επόμενη μέρα, ξυπνάς και ανακαλύπτεις ότι τον δήμο δεν τον διοικεί …η ιδεολογία, αλλά άνθρωποι. Άνθρωποι που πολλοί δεν μπήκαν στον κόπο να αξιολογήσουν, ούτε να συγκρίνουν αλλά τους ψήφισαν γιατί ανήκουν στο ίδιο κόμμα, γιατί …δεν τους πάει το χέρι να κάνουν κάτι διαφορετικό. Πολλοί θα συμφωνήσουν ότι το χρίσμα ενός κόμματος εξουσίας αντιστοιχεί αβασάνιστα σε ένα 20% αν δεν προϋπάρχουν έριδες και διασπάσεις. Έτσι, το κεχρισμένο ψηφοδέλτιο ξεκινά από ένα διόλου ασήμαντο εφαλτήριο.

Αντίθετα, ένα ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο πρέπει να ξεκινήσει από το μηδέν. Να διεκδικήσει το δικαίωμά του να απευθυνθεί σε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Να το κάνει, στους λίγους που θα θελήσουν ν’ακούσουν. Να πείσει, αρχικά, ακόμη λιγότερους απ’ αυτούς που θ’ ακούσουν. Να το επαναλάβει πεισματικά, μέχρι να εδραιώσει με πολύ κόπο μια ισχνή βάση. Και, αργά ή γρήγορα, να έρθει αντιμέτωπο με όλους τους μηχανισμούς που συντηρούν το καθεστώς στην εξουσία. Μηχανισμούς συμφερόντων, ατομικών ή συλλογικών, που καθορίζουν την πορεία της πόλης ερήμην αυτής. Που συγκροτούν ένα παρασκήνιο που το βιώνει κανείς μασκαρεμένο σε ψιθύρους πίσω από κουρτίνες ή το υποπτεύεται στις μεγαλόστομες δηλώσεις που περνούν μπροστά από τις οθόνες μας όπως ο άνεμος, δίχως να σταματήσουν.

Απέναντι στις δυσκολίες αυτές δεν υπάρχει παρά μόνο μία επιλογή. Η επίμονη προσήλωση στην ανάδειξη των χαμένων σταθερών της συλλογικότητας, δηλαδή την έμφαση στον κοινό σκοπό και το σεβασμό της δυνατότητας των άλλων να συνεισφέρουν. Στην υπενθύμιση των ξεχασμένων αξιών της δημοκρατικότητας, δηλαδή την ισότητα των πολιτών στα δικαιώματα και την πρόσβαση στην εξουσία. Στην πρόταση νέων, καινοτόμων εργαλείων για τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Στην οικοδόμηση μέτρων σύγκρισης με το καλύτερο. Γιατί όταν υπάρχει μέτρο, τότε οι ενδεχόμενες ‘αδεξιότητες’ των χειριστών -και όχι πρωταγωνιστών- της δημοτικής ζωής, αναδεικνύονται. Γιατί η εξαφάνιση του μέτρου βολεύει μόνον όσους μετρώνται κάτω από αυτό.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 13ης Μαρτίου 2009 της εφημερίδας της ‘Κίνησης Πολιτών για το δήμο Κορινθίων’.

Ο γνωστός δημοσιογράφος Αντώνης Καρακούσης, περιγράφει με σημερινό άρθρο του στο ΒΗΜΑ, την ωμή αλήθεια στο χώρο της υγείας. Αν κάποιος έχει άλλη αντίληψη για το κυβερνητικό έργο στην υγεία την τελευταία πενταετία, ευχαρίστως να το συζητήσουμε.

Τώρα που λύθηκε το πρόβλημα Παυλίδη και η κυβέρνηση κατήγαγε νίκη μεγάλη, σώζοντας το υπερήφανο στέλεχός της, ας επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Το 2004, λοιπόν, η επελαύνουσα νέα εξουσία μετέδιδε διάφορα ενθουσιώδη. Μεταξύ άλλων υποσχόταν εξυγίανση του πολύπαθου τομέα της Υγείας και ιδιαιτέρως των προμηθειών των νοσοκομείων.

Ο πρώτος υπουργός Υγείας της «νέας διακυβέρνησης» κ. Νικήτας Κακλαμάνης περιέγραφε μεταρρυθμιστικά κύματα, υποσχόταν επεμβάσεις και κατήγγελλε τα «πιράνχας» της Υγείας, δανειζόμενος τον όρο από τον επιχειρήσαντα αλλά ατυχήσαντα στη μεταρρύθμιση κ. Αλέκο Παπαδόπουλο.

Στην αρχή λοιπόν όλα φάνταζαν δυναμικά και ωραία. Καθώς κυλούσε ο χρόνος ουδέν νεώτερον έφθανε από το μέτωπο. Ούτε μεταρρύθμιση ούτε εξυγίανση φαινόταν στον ορίζοντα.

Αντιθέτως μάλιστα τα χρέη των νοσοκομείων συνέχιζαν να αυξάνονται και μάλιστα ταχύτερα της προηγουμένης περιόδου, οι δε υπηρεσίες τους υποχωρούσαν αισθητά. Τον πρώτο καιρό υπήρχε ανοχή και οι περισσότεροι έκαναν τα στραβά μάτια. Αρχή είναι, κάτι θα κάνουν, έλεγαν οι περισσότεροι.

Κάπως έτσι πέρασαν δύο χρόνια, αλλά μόνο όταν ο κ. Κακλαμάνης άρχισε να μεταδίδει την πρόθεσή του να μεταπηδήσει στον Δήμο Αθηναίων άρχισαν να ψυλλιάζονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μόλις ο κ. Κακλαμάνης «έδεσε» την υποψηφιότητά του για τη διεκδίκηση του πρώτου δήμου της χώρας άρχισε να επεξεργάζεται έναν νόμο για την Υγεία, ώστε να αφήσει κάτι πίσω του.

Πώς αλήθεια θα έφευγε από την Υγεία χωρίς παρακαταθήκη; Μόνο που ήταν σίγουρος ότι αφήνει το σαπάκι στον επόμενο.

Κάτι που κατάλαβε αμέσως ο διάδοχός του κ. Δημ. Αβραμόπουλος, ο οποίος έσπευσε να αποδώσει ευθύνες για το χάος που παρέλαβε. Αλλά και εκείνος ακολούθησε την πεπατημένη. Αφησε τα πράγματα να κινούνται όπως να ΄ναι και μόνο την άνοιξη του 2007, όταν επείσθη ότι η χώρα οδεύει σε πρόωρες εκλογές, ανακοίνωσε πομπωδώς την κατάθεση στη Βουλή μεταρρυθμιστικού νόμου για τις προμήθειες. Και όντως πριν από το θέρος το έφερε στη Βουλή και επέτυχε την ψήφισή του.

Εσπευσε μάλιστα να δηλώσει ότι ολοκλήρωσε το έργο του στην Υγεία. Ενιωθε σίγουρος ότι θα ακολουθούσαν εκλογές και υπολόγιζε σε νέο, πιο ευγενές χαρτοφυλάκιο, καθώς ήταν βέβαιος ότι είχε προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο κόμμα και στην κυβέρνησή του.

Και όντως οι εκλογές έγιναν, το κόμμα του κέρδισε, αλλά εκείνος ξέμεινε στο υπουργείο Υγείας. Με τη διαφορά ότι τού έμεινε και ο απίθανος νόμος αναφορικά με τις προμήθειες που είχε συντάξει για τον υποτιθέμενο διάδοχό του.

Κοντεύουν δύο χρόνια από την ψήφισή του και ο νόμος παραμένει ανενεργός, οι φαρμακευτικές και οι γιατροί κάνουν πάρτι στα νοσοκομεία, τα χρέη και τα ελλείμματα αυξάνονται με ρυθμούς τρελούς, προμήθειες με διαγωνισμούς δεν μπορούν να γίνουν και μόλις προχθές ο μέγας υπουργός έφερε νέο νόμο στο Κοινοβούλιο προς νομιμοποίηση αγνώστου αριθμού και ύψους παράνομων προμηθειών.

Τι να πει κανείς και τι να ομολογήσει; Το μόνο σίγουρο είναι ότι έτσι δεν κυβερνώνται οι χώρες.

Αποκαλυπτήρια – TO BHMA,  Αντώνης Καρακούσης, Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Διαβάζω στο Health Affairs Blog:

As the first H1N1 or so-called swine flu cases were diagnosed in Mexico, health officials all over the United States leapt into action. This is the test that they have been preparing for.

As the disease spread, public health professionals have been actively tracking the cases, working around the clock to analyze lab specimens and offering treatment to those with confirmed cases, dispensing antiviral medications from the Strategic National Stockpile, and letting the public know how to protect themselves and when to seek treatment.

Η έμφαση είναι δική μου. “Αυτή είναι η δοκιμή για την οποία προετοιμάζονταν” (οι υπεύθυνοι για τη δημόσια υγεία στις ΗΠΑ). Είναι πάντα σημαντικό να αντιδρά κανείς με συγκεκριμένο, μαθημένο τρόπο σε παρόμοια επεισόδια. Γι αυτό και πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ) για τη δουλειά που έκανε μέχρι τώρα, που ασφαλώς είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που αφορούσε την εμφάνιση της γρίπης των πτηνών. Αναρωτιέμαι όμως, είναι άραγε αρκετή η αποστολή ενημερωτικού υλικού στα κρατικά νοσοκομεία στην περίπτωση που εμφανιστούν και στη χώρα μας κρούσματα της νέας γρίπης; Δεν θα έπρεπε κάτι τέτοιο να επεκταθεί σε ΟΛΟΥΣ τους επαγγελματίες υγείας (εννοώ ιατρούς, οδοντίατρους, φαρμακοποιούς, νοσηλευτές και παραϊατρικό προσωπικό) της χώρας ασχέτως της εργασιακής τους σχέσης, ή μη-σχέσης με το κράτος;

Γιατί, ναι μεν καλή η ως τώρα αντίδραση του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ αλλά –ευτυχώς- χωρίς κρούσματα της νόσου. Είναι γνωστό ότι στην περίπτωση εμφάνισης της νόσου, είναι πολύ σημαντικό να απομονωθούν και να αντιμετωπιστούν με επιτυχία τα πρώτα κρούσματα. Αλλά αν αυτά επιλέξουν –όπως κάνουν οι περισσότεροι έλληνες άλλωστε- να μην απευθυνθούν απευθείας σε κρατικό νοσοκομείο, δεδομένης και της αρχικά ήπιας και οικείας κλινικής εικόνας της νόσου, με ποιό τρόπο εξασφαλίζεται η σωστή αντίδραση των επαγγελματιών υγείας; (ο πιό πιθανός επαγγελματίας υγείας που θα έρθει σε επαφή με ένα τέτοιο κρούσμα είναι κατά τη γνώμη μου ο φαρμακοποιός).

Πρέπει άραγε να εμφανιστεί ένα νέο στέλεχος του ιού της γρίπης για να τεθούν αυτά τα ερωτήματα; Ή μήπως θα έπρεπε το υπουργείο Υγείας και το ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ να είχαν εκπονήσει εκ των προτέρων σχέδια δράσης για υγειονομικές απειλές που να είναι πολύ πιό εκτενή στο εύρος και πιό συνεκτικά στον τρόπο δράσης από αυτό που εισπράττουμε σήμερα;

Ζούμε σε μια εποχή που είτε πρόκειται για μια νέα μορφή γρίπης είτε πρόκειται για βιο-τρομοκρατία (θυμηθείτε το αέριο sarin στο μετρό του Τόκυο ή τον άνθρακα μετά την 11η Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ), το μοτίβο είναι κοινό: ύπουλη έναρξη, ταχεία εξάπλωση. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν έχουμε την πολυτέλεια να προσκολληθούμε στις παλιές συνήθειες των εγκυκλίων προς τις υπηρεσίες, που όλοι έχουμε μια αντίληψη για το πόσο κινητοποιητικές είναι, ή αν πρέπει να εκπαιδευόμαστε όλοι (οι επαγγελματίες υγείας εννοώ) ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ για τον τρόπο αντίδρασής μας σε κάθε νέα απειλή. Και για αρχή, καλό θα ήταν να εδραιωθεί μια μέθοδος επικοινωνίας του υπουργείου και του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ με τους επαγγελματίες υγείας, που σήμερα, απλά,  δεν υπάρχει.

Χαμένος καθώς ήμουν σε διάφορες υποχρεώσεις εκτός Κορίνθου, προσπάθησα με την επιστροφή μου να ξαναπιάσω τον παλμό της επικαιρότητας, τουλάχιστον της κορινθιακής μπλογκόσφαιρας. Κι έτσι, έπεσα πάνω σε μια πολύ διασκεδαστική ιστορία. Ένα ιστολόγιο ανέβασε ένα μονταρισμένο ηχητικό, μια δημοτική παράταξη θεώρησε καθήκον της να τοποθετηθεί επ’αυτού προκαλώντας την αντίδραση του δημάρχου, του ιστολογίου και -επιλεκτικά- ενός δημοσιογράφου. Δεν πρόκειται να πάρω άμεσα θέση, αλλά έμμεσα. Γιατί νομίζω πως οι πράξεις και οι παραλείψεις ενός εκάστου ερμηνεύουν την ταυτότητά του. Και στο θέμα αυτό τα στοιχεία ερμηνείας της ταυτότητας των εμπλεκομένων είναι άφθονα.

Υπάρχουν άραγε κοινωνικές διαστάσεις στη διαφορετική εκτίμηση της ποιότητας του χιούμορ; Νομίζω πως ναι! Το πώς κανείς αντιλαμβάνεται την έννοια του καλού χιούμορ, σηματοδοτεί και αναπαράγει κοινωνικές διαφορές και διακρίσεις. Ο Pierre Bourdieu περιέγραψε τις γευστικές διαφορές, σαν συμβολικές αναπαραστάσεις πραγματικών διαφορών. Νομίζω πως το ίδιο συμβαίνει και με το χιούμορ. Η ικανότητα να διηγηθείς το κατάλληλο αστείο, στον κατάλληλο χρόνο για να εισπράξει το αυθόρμητο γέλιο, είναι μια από τις πιό ηχηρές ποιότητες του ‘ανήκειν’.

Ο ιστολόγος, μοντάροντας αυτό το ηχητικό, μας διηγείται στην ουσία ποιός είναι. Αυτό που εγώ βρίσκω ενδιαφέρον και διασκεδαστικό, αλλά όχι και μη αναμενόμενο, είναι ότι ο δήμαρχος σπεύδει να ταυτιστεί μαζί του. Ασμένως προσετέθη και ο δημοσιογράφος, βρίσκοντας ότι η ‘σάτυρα’ ήταν τέλεια και έξυπνη και ότι ο δήμαρχος έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας!! (αυτό θα πεί παντελής έλλειψη μέτρου).

Στην πολιτική αφέλεια της δημοτικής παράταξης να νομίσει ότι ο δήμαρχος δεν θα έβρισκε τη ‘σάτυρα’ του ιστολόγου του γούστου του, επιχειρήθηκε να πιστωθεί πολιτική ιδιοτέλεια. Για μένα, το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο ιστολόγος, ο δήμαρχος και ο δημοσιογράφος, έχουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους και κοινές διαφορές με τη δημοτική παράταξη. Πράγμα που, όπως και να το κάνουμε, έχει ένα πολιτικό ενδιαφέρον. Από πλευράς γούστου όμως, το όλο θέμα δεν το βρίσκω καθόλου gourmet…

————————————————————————————-
“Taste classifies, and it classifies the classifier. Social subjects, classified by their classifications, distinguish themselves by the distinctions they make, between the beautiful and the ugly, the distinguished and the vulgar, in which their position in the objective classifications is expressed or betrayed.”

Pierre Bourdieu, from ‘Distinction’ (τα bold, δικά μου).

Μερικές φορές βρίσκομαι στη θέση να εκφέρω κάτι που εγώ θεωρώ αυτονόητο, ή εύληπτο και κοινό ως συμπέρασμα, για να αντιμετωπίσω κατόπιν μια αντίδραση που -το λιγότερο- με κάνει να λάβω αμυντική θέση. Άλλοτε αποδεικνύεται ότι μου είχε διαφύγει ένας κρίσιμος παράγοντας με αποτέλεσμα να καταφύγω στην απλούστευση, και άλλοτε ότι αυτός ο παράγοντας έλειπε από τον συνομιλητή μου. Το ίδιο συνέβη σε πρόσφατη συνομιλία μου με μέλος του ΔΣ ενός πολιτικού ινστιτούτου. Στο ινστιτούτο αυτό γίνεται (ή δεν γίνεται, όπως το δει κανείς), διάλογος για μείζονα πολιτικά θέματα. Είχα την ευκαιρία (και την τιμή) να προσκληθώ κι εγώ. Διαπίστωσα ότι και εγώ και οι υπόλοιποι είχαμε στη διάθεσή μας ένα τρίλεπτο για να καταθέσουμε τις απόψεις μας. Προσπάθησα, ξεχειλώνοντας όσο μπορούσα το τρίλεπτό μου να ψελίσω δυό λόγια, χωρίς τελικά να τα καταφέρω. Αναφέρθηκα σε κάποια θέματα (πχ στο παράδειγμα του ολλανδικού intramural care, ή την έννοια του Patient Centered Medical Home – ο διάλογος ήταν για την υγεία) που είμαι βέβαιος ότι δεν συγκράτησε και δεν θυμάται κανείς. Σε συνομιλία μου αργότερα λοιπόν με το μέλος του ΔΣ, σχολίασα ότι “διάλογος δεν γίνεται με τρίλεπτα” για να υποστώ μια ‘επίθεση’ με το επιχείρημα ότι αφού είχα και εγώ το τρίλεπτό μου, δεν δικαιούμουν να ασκώ κριτική.
Τι έγινε; Διέλαθε πάλι κάτι σημαντικό του αντιληπτικού μου πεδίου; Ή μήπως διέλαθε του πεδίου του συνομιλητή μου; Ανέτρεξα για βοήθεια στους αγαπημένους μου συγγραφείς και ξαναβρήκα αυτό το απόσπασμα από μια πρόσφατη εργασία του καθηγητή Κοινωνιολογίας του Harvard, Archon Fung με τίτλο “Varieties of Participation in Complex Governance”:

“Out of these many ways in which people come together to discuss public matters, three questions of institutional design are particularly important for understanding the potential and limits of various participatory forms: Who participates? How do they communicate and make decisions? What is the connection between their conclusions and opinions on one hand and public policy and action on the other?”

Ξεπερνώ το πρώτο ερώτημα και εστιάζω στο δεύτερο. Πώς επικοινωνείς με ένα συνομιλητή σου, που τον συναντάς μία και μόνη φορά (ή και δύο) και διαλέγεσαι μαζί του για τρία (ολόκληρα) λεπτά; Αν οι συνομιλητές, μάλιστα, είναι σαράντα και όχι δύο, κι έχει ο καθένας το τρίλεπτό του, αυτό δεν σημαίνει απλά τρείς ώρες συνάθροισης χωρίς αληθινή δυνατότητα συζήτησης; Πώς μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα από μια τέτοια διαδικασία; Πώς μπορεί να απαντηθεί η κρίσιμη τελευταία ερώτηση; Εκτός αν -όπως λέει ένας φίλος μου- όλα αυτά δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τα προβλήματα και τις λύσεις τους, αλλά με τους Καταλόγους της Εξουσίας και μόνο, ειδικά τώρα που η τελευταία φαίνεται να πλησιάζει.
Ίσως, τελικά, το δυσκολότερο να είναι να πείσεις κάποιους ότι σε ενδιαφέρουν αυτά καθεαυτά τα προς συζήτησιν προβλήματα και όχι η ατομική σου ανταμοιβή. Ίσως τελικά, το δυσκολότερο να είναι να καταλάβουν οι συνομιλητές σου ότι δεν έχεις ανάγκη από κανενός είδους καριέρα γιατί έχεις ήδη, από κανενός είδους μισθό γιατί βγάζεις ήδη πολλά, από κανενός είδους αξίωμα γιατί νιώθεις ήδη άξιος!

Το απόσπασμα αυτό είναι -όσο κι αν φαίνεται απίστευτο- από ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής 8 Μαρτίου. Και μάλιστα όχι από οποιονδήποτε αρθρογράφο αλλά από τον Σταύρο Ψυχάρη. Έτσι, φαίνεται σαν μια προσπάθεια να ξεχαστούν τα ‘πρώτα’ χάριν των ‘στερνών’. Αλλά σε ποιά γεγονότα αναφέρεται; Στα πρώτα και τα στερνά του ΠΑΣΟΚ όπως τους άρεσε τόσα χρόνια να τα προσεγγίζουν και δίνουν ‘άφεση’ στο ΠΑΣΟΚ αρκεί τα ‘στερνά’ να είναι αυτά που πρέπει (;) ή μήπως στα ‘πρώτα’ και τα ‘στερνά’ του συγκροτήματος του, που τώρα που η άμπωτη δίνει τη θέση της στην πλημμυρίδα, σηκώνει ξανά την ασφαλή ρομφαία του φιλο-πασοκισμού;

“Η βεβαιότητα ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου θα κερδίσει τις εκλογές έχει μεταβάλει ριζικά την κατάσταση στο ΠαΣοΚ. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την κατάσταση πολιτικού λήθαργου στην οποία είχε περιπέσει τα τελευταία χρόνια μοιάζει να ανακτά το ηθικό του και ετοιμάζεται να επιστρέψει στην εξουσία.

Είναι τέτοιο το κλίμα νίκης ώστε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας κορυφαίοι όσον και απολύτως έμπιστοι συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου ετοιμάζουν τους νέους Καταλόγους της Εξουσίας. Εχει αρχίσει δηλαδή η αναζήτηση και επιλογή, από τώρα, των προσώπων εκείνων που θα κληθούν να στελεχώσουν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ θέλει να είναι έτοιμος να τοποθετήσει επιλεγμένα πρόσωπα στις κρίσιμες θέσεις, μέσα στα δύο πρώτα 24ωρα μετά τον σχηματισμό κυβερνήσεως.

Μια νέα μεγάλη ευκαιρία δίδεται στο ΠαΣοΚ. Ας ελπίσομε ότι Τα στερνά τιμούν τα πρώτα- είναι μια φράση του Γεωργίου Παπανδρέου (τον περασμένο αιώνα).“

Το Yelp είναι ένας ιστοτόπος που αυτοπροσδιορίζεται λακωνικά με την παρακάτω φράση: “Yelp is the fun and easy way to find, review and talk about what’s great – and not so great – in your area”. Ειναι δηλαδή, ένα μέρος όπου μπορεί κανείς να καταγράψει τις εμπειρίες του από οργανισμούς, εταιρείες, καταστήματα, επαγγελματίες κοκ. Ήδη υπάρχουν καταγεγραμμένες τουλάχιστον 26.000 προσωπικές καταθέσεις μόνο για την περιοχή του Σικάγο, περισσότερες από 30.000 για την περιοχή της Νέας Υόρκης κοκ. Οι πολίτες αξιολογούν και βαθμολογούν από τον περιπτερά της γειτονιάς και το φυσιοθεραπευτή ή το γιατρό τους, μέχρι τις δημόσιες υπηρεσίες, τις τράπεζες και τις … εκκλησίες! Παρά τις προφανείς – αλλά και λιγότερο προφανείς – δυσκολίες του εγχειρήματος, το κύρος του Yelp είναι αυτή τη στιγμή ιδιαίτερα σημαντικό και γιγαντώνεται μέρα με την ημέρα!
Βλέποντας αυτά, δεν μπορώ να μη θυμηθώ τα χάλια των ελλήνων δημόσιων υπαλλήλων (και μη) που εξορκίζουν κάθε έννοια αξιολόγησης, με κάθε δυνατή φαιδρή δικαιολογία. Το σύνηθες moto τους: “και ποιός θα με αξιολογήσει;”
Οι πολίτες οι ίδιοι, ανόητοι!

Αυτό είναι πράγματι δείγμα πολιτικής. Όχι απλής επίκλησης θέσεων αλλά εφαρμογής τους στην πράξη. Ασφαλώς η κλίμακα είναι μικρή, αλλά η ανάγκη να επιτύχουν παρόμοια case studies, τεράστια!

Διαβάστε στην ιστοσελίδα του Αλέκου Παπαδόπουλου την ομιλία του κατά την παρουσίαση του βιβλίου του “Τα Βήματα του Έστερναχ – Η Ελλάδα μετά το 2010”, η οποία έλαβε χώρα στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου. Βρίσκω την ομιλία του Αλέκου Παπαδόπουλου εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και σας προσκαλώ όλους να τη διαβάσετε. Και μια και βρισκόμουν και εγώ εκεί, μια θλιβερή διαπίστωση: ο μέσος όρος ηλικίας του ακροατηρίου ήταν, ως συνήθως για εκδήλωση ΠΑΣΟΚ, περίπου 65 χρόνια. Αναρωτιέμαι τι σημασία έχει να επιδοκιμάζουν τα λόγια σου συνταξιούχες καθωσπρέπει κυρίες και οι κύριοί τους; Πάντως, πλάτη για το μέλλον δεν μπορούν να βάλουν. Η λογική συνεπαγωγή λέει κάτι πολύ απλό και πολύ ενδιαφέρον για το ΠΑΣΟΚ το ίδιο…

Άρα, όσοι ενδιαφερόμαστε για ένα ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό ΠΑΣΟΚ, έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε!