MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Δείτε αυτό το βίντεο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Από τους κουμπάρους στα ομόλογα των ταμείων και από τον Ζαχόπουλο στον Παυλίδη, η παρουσία της ΝΔ στη διακυβέρνηση της χώρας θα μπορούσε κάλλιστα να αφηγηθεί ως μια αλυσίδα σκανδάλων. Αλλά, ανατρέχοντας τη νεοελληνική ιστορία, δηλαδή από συστάσεως του ελληνικού κράτους, ποιά περίοδος ήταν άραγε ελεύθερη σκανδάλων; Αυτό που για μένα έχει αξία είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση ανήλθε στην εξουσία με το πρόταγμα της σεμνότητας και της ηθικής. Δεν ήμουν από αυτούς που τσίμπησαν αυτό το δόλωμα. Γιατί γνωρίζω πως η δεξιά παράταξη σε όλο τον κόσμο, πάντα προέτασσε παρόμοια προτάγματα. Είναι άραγε επειδή όντως τους ενδιαφέρει η επικράτηση μιας ηθικής τάξης; Νομίζω πως όχι. Πιστεύω ότι η επίκληση της ηθικής έχει να κάνει με την επικράτηση στην κοινωνία μιας ατμόσφαιρας ηθικής σήψης που είναι αναγκαία ώστε μέσω της κοινωνικής ανασφάλειας που αυτή θα παράξει, να προαχθεί περισσότερη αστυνόμευση, περισσότερη καταστολή, μεγαλύτερη ανατροπή των κοινωνικών κεκτημένων και εν τέλει, μια αντιλαϊκή πολιτική. Άρα, η ΝΔ χρειάζεται τα σκάνδαλα.
Σε μια χώρα που όπως πολύ ορθά επεσήμανε ο Ευγένιος Αρανίτσης, συμπεριφέρεται στο θέμα των σκανδάλων σα ναρκομανής, έχοντας δηλαδή την ανάγκη να καταναλώνει (μέσω των ΜΜΕ) όλο και περισσότερα σκάνδαλα, σκανδαλιζόμενη ταυτόχρονα όλο και λιγότερο, η απουσία ενόχων και ποινών λειτουργεί ως αντίστροφη κάθαρση για την εκάστοτε κυβέρνηση: αφού δεν προκύπτουν ένοχοι, που θα έπαιζαν το ρόλο της ορθής καθάρσεως, δεν υπήρχε σκάνδαλο, άρα όλα είναι συνομωσίες της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ. Το μόνο που μένει έτσι είναι η διάχυτη ατμόσφαιρα σήψης, που, όπως ανέφερα παραπάνω, είναι βούτυρο στο ψωμί της συντηρητικής κυβέρνησης.
Εξ’ αυτών συνάγω ότι η λειτουργία της αντιπολίτευσης κατά τον καρχιμάκειο τρόπο, μάλλον εξυπηρετεί παρά βλάπτει την κυβέρνηση, από τη στιγμή μάλιστα που η μείζων αντιπολίτευση δεν μπορεί να επικαλεστεί με τρόπο αδιαμφισβήτητο, την ηθική καθαρότητα. Από μια άλλη σκοπιά, φαίνεται πως δε ζούμε σε καμία εποχή επαναστατική, ή εν πάσει περιπτώσει, σε μια εποχή μείζονος αναταραχής της ιστορίας, τέτοιας που να λειτουργούσε ως καταλύτης για την εμφάνιση μιας ηγετικής προσωπικότητας που θα σάρωνε με το εκτόπισμά της το πολιτικό πεδίο, όπως το έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974. Η εμμονή στην αναζήτηση μιας τέτοιας προσωπικότητας δεν είναι μόνο αφέλεια, είναι και βλαπτική για τα συμφέροντα της αντιπολίτευσης. Πολλώ δε μάλλον, όταν αυτή προσδιορίζεται και πάλι αποκλειστικά με όρους ηθικής καθαρότητας.
Η θέση μου είναι πως η πολιτική ατζέντα της αντιπολίτευσης πρέπει να δραπετεύσει από την ηθικολογία και την αναζήτηση ηγετικών φυσιογνωμιών και να προσγειωθεί σε ένα σοφά επιλεγμένο πολιτικό ημερολόγιο 2-3 θεμάτων. Πχ παιδεία, υγεία, φτώχεια. Εκεί, πρέπει να αναζητηθούν όχι οι δαιδαλώδεις και ναρκισσιστικές 638, ή και 1638 θέσεις για τα προβλήματα, αλλά και πάλι, 2-3 το πολύ προτάγματα που με την εμμονή της παρουσίασης και της ανάλυσης τους στο κοινό θα καταστούν κτήμα των πολιτών και επ’ αυτών θα δομηθούν όλες οι συγκρίσεις με τα τρέχοντα.

Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ‘ΤΟ ΒΗΜΑ’ δημοσιεύεται ένα καταπληκτικό άρθρο του Αλέκου Παπαδόπουλου με τίτλο “Η ‘Αναγέννηση’ δεν είναι σύνθημα”.

Αρχικά σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω κάποιες κομβικές φράσεις. Αδυνατώ να το κάνω γιατί δεν βρίσκω κάποια λιγότερο αξιόλογη από κάποια άλλη εκ του συνόλου των εκτιθέμενων απόψεων. Ταυτίζομαι απόλυτα και χαίρομαι γι αυτό. Χαίρομαι γιατί η έκφραση τέτοιων απόψεων από ένα στέλεχος με την ιστορία και τις πολιτικές περιπέτειες του Αλέκου Παπαδόπουλου, αποδεικνύει το αυτονόητο: πως οι προοδευτικές απόψεις δεν είναι copyright κανενός και κάποτε τις συναντάς εκεί που δεν το περιμένεις, γι αυτό πρέπει κανείς να κρατά τα μάτια και τ’ αυτιά του ανοιχτά.
Το ‘εκεί που δεν το περιμένεις’ απευθύνεται σε αυτούς που υπερασπίζονται τυφλά και άκριτα, τα εσωκομματικά τείχη που βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια. Η προσωπική μου γνώμη είναι πως ο Αλέκος Παπαδόπουλος υπήρξε ο μόνος υπουργός υγείας που κατανόησε βαθιά τα αδιέξοδα και τις μεταρρυθμιστικές ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας κι αυτό σηματοδοτεί μια τόσο σπάνια όσο και δακτυλοδεικτούμενη, πρωτογενή ποιότητα. Το ότι απέτυχε να προχωρήσει όλες τις μεταρρυθμίσεις που ήταν πεπεισμένος -και ορθά- ότι χρειάζονταν, οφείλεται και σε δική του -κατά το μάλλον ή ήττον- πολιτική ανεπάρκεια, γεγονός που του πιστώνεται, αλλά ακόμα κι έτσι, είναι μακράν ο καλύτερος την τελευταία εικοσαετία.
Με το σημερινό του άρθρο, επαναβεβαιώνει τις σημαντικές αναλυτικές του ικανότητες που τόσο πολύ έχει ανάγκη η παράταξη στην παρούσα συγκυρία. Ικανότητα που δυσκολεύομαι αφάνταστα να πιστώσω σε πολλούς εκπρόσωπους της κομματικής ορθοδοξίας!

Οι επιστολές που εστάλησαν από τον Κώστα Σημίτη στο Γιώργο Παπανδρέου και αντιστρόφως, μονοπωλούν την επικαιρότητα. Προσπάθησα σήμερα να μιλήσω με όσο το δυνατόν περισσότερους γνωστούς και φίλους για να δω πώς τοποθετούνται και να ακούσω κρίσεις. Το αποτέλεσμα των συζητήσεων με μελαγχόλησε και συνοψίζεται στις κάτωθι διαπιστώσεις:
1) Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ είναι ακόμη βαθιά διχασμένος (σε αναλογία περίπου 2/3-1/3) και λειτουργεί ακόμη με όρους της 11ης Νοεμβρίου. Σε γενικές γραμμές όσοι στήριξαν το Γιώργο, με λίγες αλλά σημαντικές διαρροές, επικρότησαν την τωρινή του στάση και επέκριναν τον Σημίτη. Οι υπόλοιποι κράτησαν στην επιεικέστερη περίπτωση μια στάση του τύπου ‘ε, όχι τον Σημίτη’!
2) Κανείς δεν διατύπωσε, ίσως γιατί το γεγονός είναι ακόμη φρέσκο, μια κρίση που να δείχνει να ξεφεύγει από την επιφανειακή ανάλυση και να καταδύεται βαθύτερα στα σημαινόμενα.
Αυτό θα επιχειρήσω να κάνω εγώ και ας το συζητήσουμε.
Ο Σημίτης είναι ένας άνθρωπος που δεν απευθύνθηκε ποτέ στο θυμικό του έλληνα πολίτη. Είναι ένας σοβαρός, συγκροτημένος ακαδημαϊκός με γερμανική παιδεία και ισχυρή λογική. Τόσο, που είναι απορίας άξιον πώς κατάφερε να κάνει τόσο επιτυχημένη πολιτική καριέρα στη χώρα μας. Πιστεύω πως σαν χθεσινός πρωθυπουργός, έχει κατακτήσει το δικαίωμα να εκφέρει ελεύθερα τη γνώμη του, ακόμα κι αν αυτή υπερβαίνει αυτήν της παράταξης. Νομίζω πως αυτό θέλησε να κάνει με την επιστολή του. Η πλάνη των περισσοτέρων -κατά τη γνώμη μου- είναι πως στέκονται στην αφορμή και όχι στην ουσία. Αφορμή πήρε ο Σημίτης από την υπόθεση της ευρωπαϊκής συνθήκης αλλά αυτό που ήθελε να πει ήταν γενικότερο. Πως δηλαδή, η παράταξη αυτή, είτε με τον Ανδρέα, είτε με τον ίδιο, στάθηκε σε ένα επίπεδο που δεν φαίνεται να το αναγνωρίζει στο σημερινό ΠΑΣΟΚ του 28-29% στις δημοσκοπήσεις.
Αν δεχθούμε πως αυτό ήταν το νόημα της επιστολής Σημίτη που με την έμμεση λογική της μπέρδεψε τον μέσο πολίτη (αν υπάρχει τέτοιο ον), τότε η απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου απέφυγε επιμελώς να τοποθετηθεί επί της ουσίας. Μια τέτοια απάντηση θα έπρεπε να εμπεριείχε την άποψή του για το δημοσκοπικό και όχι μόνο κατάντημα του ΠΑΣΟΚ (γνωρίζετε ότι 20 και πλέον ημέρες μετά τις εσωκομματικές εκλογές δεν έχουν ακόμα ανακοινωθεί αποτελέσματα για την περιφέρεια Πελοποννήσου;). Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει ασφαλώς το δικαίωμα να απαντήσει όποτε νομίζει και όπως νομίζει, χώρια που μπορεί την απάντηση να τη δώσουν τα ίδια τα γεγονότα. Αλλά μισο-διαγράφοντας τον Κώστα Σημίτη, ίσως δίνει μια ολότελα λάθος απάντηση. Γιατί ο Σημίτης είναι καλώς ή κακώς, όπως και αν το δει κανείς, ιστορία για το ΠΑΣΟΚ, και η ιστορία δεν διαγράφεται. Αν θέλεις μπορείς να τον ακυρώσεις πολιτικά κάνοντάς τον ‘επίτιμο’, οπότε δεν έχεις χρεία σχολιασμού των τοποθετήσεών του, αλλά δεν τον διαγράφεις! Κι αυτή η διαγραφή-μαϊμού είναι ενδεικτική μεγάλου διλήματος και για άλλη μια φορά, δεν συνιστά ΚΑΘΑΡΗ ΘΕΣΗ αλλά δείχνει να είναι προϊόν συμψηφισμού.

Με βάση τις κυβερνητικές δηλώσεις, μέχρι του χρόνου τέτοιον καιρό θα έχει καταρτιστεί το νομοσχέδιο που είναι γνωστό ως ‘Καποδίστριας ΙΙ’ και θα αφορά περαιτέρω συνενώσεις δήμων και μείωση των περιφερειών με ταυτόχρονη εισαγωγή του θεσμού της περιφερειακής αυτοδιοίκησης.
Για τους δήμους οι συνενώσεις θα ισχύσουν από 01-01-2011 (ενώ στις περιφέρειες μετά το 2013), άρα στις εκλογές του Οκτωβρίου 2010 θα ψηφίσουμε δημάρχους και δημοτικά συμβούλια για τους νέους διευρυμένους δήμους.
Η εμπειρία από τη διεύρυνση του δικού μας δήμου πριν από περίπου 10 χρόνια, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί θετική. Στην πόλη δεν υπάρχει καμία διαφορά, ενώ σε όσα χωριά του δήμου επιχειρήθηκαν παρεμβάσεις, αυτές δημιούργησαν πολλά προβλήματα. Τρανό παράδειγμα η ‘ανάπλαση’ της πλατείας της Αρχαίας Κορίνθου που συνιστά σκάνδαλο ολκής για το δήμο και πλήττει ευθέως τα συμφέροντα της κοινότητας.
Ο Καποδίστριας Ι νομοθετήθηκε για να παραχθούν ισχυροί δήμοι που θα είχαν μεταξύ άλλων και την ικανότητα να συμπεριλαμβάνονται και να επιλέγονται στα κοινοτικά προγράμματα χρηματοδότησης. Όσο τα είδατε εσείς, άλλο τόσο και εμείς. Τώρα προχωράμε σε μια ακόμα γιγάντωση για την οποία θέλω να κάνω δύο σχόλια:
1) Προβλέπεται ότι οι εθελούσιες συνενώσεις θα ενισχυθούν οικονομικά κατά γενναίο τρόπο. Δεν γνωρίζω βέβαια πώς ακριβώς θα μεταφραστεί αυτό στην πράξη, αλλά όποιος δεν επιθυμεί τη γιγάντωση του δήμου μήπως και χάσει την καρεκλίτσα του, καλά θα κάνει να μας αδειάσει τη γωνιά εγκαίρως γιατί δεν αντέχουμε να χάσουμε κι άλλα κονδύλια, πέραν των κοινοτικών που δεν διεκδικήθηκαν. Ο δήμος οφείλει να διευρυνθεί συναινετικά και η διαβουλευτική οδός είναι η μόνη πρόσφορη!
2) Όσοι αποτυχημένοι ή συνταξιοδοτημένοι πολιτικοί ορέγονται τους διευρυμένους δήμους για να αναπαύσουν τις ταλαιπωρημένες καριέρες τους, καλά θα κάνουν να αναστοχαστούν πρόσφατη περίπτωση άλλου αποτυχόντα βουλευτή και να το πάρουν απόφαση πως η κοινωνία μπορεί και χωρίς αυτούς!
Η έλευση του Καποδίστρια ΙΙ θα πρέπει να σημάνει μια θεσμική, οικονομική και λειτουργική αναβάθμιση που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από φθαρμένα πρόσωπα και νοοτροπίες, αλλά οφείλει να είναι μια ευκαιρία ανανέωσης σε όλα τα επίπεδα!

Τον τελευταίο καιρό, η δημοσκοπική απομείωση των ποσοστών των δύο μεγάλων κομμάτων (31%+28% = 61%) και η ταυτόχρονη -δημοσκοπική, το ξαναλέω- άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, έχει φέρει στο τραπέζι των συζητήσεων, την πιθανότητα κυβερνήσεων συνεργασίας. Ένα από τα σενάρια που επιχειρείται να διαρευνηθεί είναι και αυτό μιας κυβέρνησης μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια συζήτηση που είχα αυτές τις μέρες με φίλο που εκτιμώ τις πολιτικές του αναλύσεις, μου ανέφερε κάτι τόσο σωστό όσο και προφανές. Ότι ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει ή θελήσει να συγκροτήσει μια κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να απαντήσει τρία βασικά ερωτήματα: ποιός, τι, πώς. Δηλαδή, ποιό στέλεχός του θα αναλάβει ποιόν τομέα, τι θα κάνει στον τομέα αυτόν και πώς θα το υλοποιήσει.
Δεν είναι νομίζω το πιό εύκολο πράγμα για ένα συνασπισμό μικρο-συνιστωσών όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι εθισμένο σε ατάκες κριτικής (η πρόσφατη του Αλαβάνου στη Βουλή όπου πρότεινε την τοποθέτηση Γερμανού υπουργού επικοινωνιών ήταν χάρμα) και όχι σε υλοποιήσιμες προτάσεις, να κάνει τη μετάβαση σε κυβερνητικό λόγο που να πείθει και να ταυτοποιήσει αυτόν το λόγο σε συγκεκριμένα πρόσωπα.
Λέγοντας αυτά, δεν επιθυμώ να απομειώσω την αξία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, μέχρι σήμερα δεν ήταν λίγα τα παραδείγματα ανίκανων υπουργών, αλλά να υπογραμμίσω τις δυσκολίες. Για τα δύο μεγάλα κόμματα, αυτό είναι καθημερινότητα, όπως κι αν τη βαθμολογεί κανείς, για τον ΣΥΡΙΖΑ όμως είναι terra incognita. Θα μπορέσει να το κάνει χωρίς να χάσει τα τωρινά ποσοστά του;
Η γνώμη μου είναι όχι.

Οι μέχρι τώρα προσπάθειες ανασυγκρότησης του ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου του συνεδρίου και των πρόσφατων εσωκομματικών εκλογών, μου θυμίζουν έντονα τον Τιτανικό. Ενώ το πρόβλημα είναι να οδηγηθεί με ασφάλεια στα αβέβαια νερά μιας νέας εποχής, οι αξιωματικοί του επιδίδονται με ζήλο στην αναδιοργάνωση των καθισμάτων στα πολυάριθμα καταστρώματά του.

Αφορμή γι αυτό το άρθρο στάθηκε ένα άλλο άρθρο. Αυτό του Νίκου Κοτζιά που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ‘Αξία’ την 3η Μαΐου 2008, με τίτλο ‘πού είναι οι δεξαμενές ψήφων;’ και αναδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της φίλης Ελένης Γουρνέλου.

Εκεί, ο κύριος Κοτζιάς αναζητώντας το περιεχόμενο του τίτλου του άρθρου του και αφού αναφερθεί στη γνωστή διάκριση ‘σύγκλιση προς το κέντρο’ ή ‘μετακίνηση προς τα άκρα’, αναστοχάζεται τη δυνατότητα να στραφεί ένα κόμμα σε δύο ακόμα πιθανές δεξαμενές, αυτές της νεολαίας και των λευκών-άκυρων ψηφοδελτίων.
Η γνώμη μου είναι πως πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αλλά ατελή ανάλυση και αυτό επιθυμώ να φωτίσω. Το κύριο επιχείρημά μου είναι ότι ο αρθρογράφος προτιμά να βασίζει την ανάλυσή του πάνω στον γνωστό άξονα ‘αριστερά-δεξιά’ ακόμα και όταν, ορθώς, επισημαίνει πως οι ‘εναλλακτικές’ δεξαμενές στις οποίες αναφέρεται βρίσκονται εκτός της γνωστής πολιτικής γεωγραφίας, και αυτό τον οδηγεί σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Είναι εσφαλμένα γιατί από τη στιγμή που δεχόμαστε πως η τρέχουσα πολιτική γεωγραφία (ο άξονας αριστερά-δεξιά δηλαδή) δεν καλύπτει το σύνολο των κοινωνικών δυνάμεων, θα πρέπει να αναζητήσουμε μια άλλη αναπαράσταση αυτής, πιό ολοκληρωμένη και περισσότερο έγκυρη. Η νέα αυτή αναπαράσταση υπάρχει και δεν είναι άλλη από το political compass, το συνδυασμό δηλαδή του οριζόντιου άξονα των οικονομικών ελευθεριών που είναι γνωστός ως άξονας ‘αριστερά-δεξιά’ με τον κρατισμό στο αριστερό άκρο και την ελεύθερη ή κατά κάποιους ασύδοτη, οικονομία της αγοράς στο δεξιό, με έναν κάθετο άξονα στον οποίο αναπαρίστανται οι ατομικές ελευθερίες με τους ελευθεριακούς ή αναρχικούς στο κάτω άκρο και τους αυταρχικούς ή φασίστες στο πάνω. Αν υιοθετήσει κανείς αυτή την αναπαράσταση, θα δεί ότι δεν υπάρχουν πλέον ‘αταξινόμητες’ ομάδες πολιτών και θα κατανοήσει ίσως ευκολότερα τις πολιτικές τους επιλογές και στάσεις.
Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ μια γνωστή σε πολλούς έρευνα που διεξήγαγε το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) το 2003 και η οποία κατέδειξε αυτό που πολλοί αντιλαμβάνονταν και αντιλαμβάνονται από την καθημερινότητά τους, ότι δηλαδή η ελληνική κοινωνία συντηρητικοποιείται. Πολυάριθμοι καθηγητές και αναλυτές έσπευσαν να συμφωνήσουν τότε και να επιχειρήσουν να ερμηνεύσουν αυτή τη στροφή. Δυστυχώς, αυτοί που δεν ασχολήθηκαν επιμελώς με το φαινόμενο ήταν οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας. Κι αν αυτό είναι φυσικό για τους συντηρητικούς πολιτικούς για προφανείς λόγους, για αυτούς του ΠΑΣΟΚ ισοδυναμεί με ομολογία αποτυχίας. Αν επιχειρήσουμε να απαραστήσουμε αυτό το γεγονός στο γράφημα του political compass, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ισοδυναμεί με μετατόπιση ολόκληρου του οριζόντιου άξονα προς τα πάνω. Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι το μόνο γεγονός που οφείλει να κατανοήσει ένα προοδευτικό κόμμα εξουσίας που έδειξε και μάλλον συνεχίζει να δείχνει, μεγάλη δυσκολία να αντιληφθεί τους λόγους που οδηγήθηκε εκτός αυτής. Η εμμονή σε οικονομικά επιτεύγματα, πραγματικά ή αμφισβητούμενα, όπως η είσοδος στην ΟΝΕ, η κατασκευή υποδομών, οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης σε συνάρτηση όμως με την υπερχρέωση κοκ, και ο ταυτόχρονος στρουθοκαμηλισμός στην ορατή συντηρητικοποίηση της κοινωνίας έστρωσαν το χαλί για την επικράτηση της δεξιάς.
Αν αποδεχθούμε πως υπάρχει πράγματι μια μετατόπιση του οριζόντιου άξονα προς τα πάνω, τότε ποιά μπορεί και πρέπει να είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να εκφράσει μεγαλύτερες δεξαμενές προοδευτικών ψηφοφόρων και να επιστρέψει έτσι στην πιθανότητα διεκδίκησης της εξουσίας από την οποία έχει προς το παρόν πάρει διαζύγιο;
Το πρόβλημα είναι πολύπλοκο και δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα μας. Η αναπαράσταση που ανέφερα δεν έχει υιοθετηθεί από τη σύγχρονη παγκόσμια προοδευτική ελίτ (ποιά είναι αυτή άραγε;) και γι αυτό απουσιάζουν και οι αφηγήσεις που θα την κάνουν κατανοητή στον απλό πολίτη. Στον ίδιο πολίτη που κουράστηκε από την άλλοτε μαγική αφήγηση των σοσιαλιστικών ιδανικών, που όμως τελικά συνοψίζονταν μόνο σε οικονομικές πολιτικές, τις περισσότερες φορές διαχειριστικού χαρακτήρα. Έτσι γίνεται περισσότερο κατανοητός και ο συνωστισμός προοδευτικών και συντηρητικών πολιτικών προσώπων στο άνω δεξιό τεταρτημόριο του political compass, γεγονός που εκφράζεται στο επίπεδο του απλού πολίτη με τον αφορισμό ‘όλοι ίδιοι είναι’. Αυτό που υπάρχει, είναι μόνο μια ολοένα και μεγαλύτερη υιοθέτηση συμβολισμών σε επίπεδο πολιτικής επικοινωνίας, που στερούνται όμως πραγματικού περιεχομένου. Η τοποθέτηση πχ από τον Zapatero, μιας άσχετης ως τώρα με τα στρατιωτικά, εγκύου μάλιστα, γυναίκας στη θέση του υπουργού Αμύνης, μπορεί επικοινωνιακά να ενισχύει την εικόνα του προοδευτικού-φεμινιστή για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, διακυβεύει όμως τη σοβαρότητα της πραγματικής δουλειάς στο εν λόγω υπουργείο. Να υποθέσω ότι αφού μόλις γέννησε δηλαδή, θα λάβει πολύμηνη άδεια μητρότητας από τη θέση της; Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Είναι άραγε τυχαίο που αντίστοιχες πρακτικές έχουν υιοθετήσει ο Sarkozy και ο Berlusconi;
Αν οι συμβολισμοί και τα επικοινωνιακά τρυκ δεν αντικατασταθούν από νέες αφηγήσεις που να στηρίζονται σε μια έγκυρη ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας από την προοδευτική σκοπιά, θα διολισθήσουμε, αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, σε μια άνευ όρων διαδικασία συναλλαγής με πελατειακές ομάδες και κέντρα πίεσης όπως πχ το καθηγητικό κατεστημένο στα πανεπιστήμια και οι εργατοπατέρες, με στόχο την επάνοδο στην εξουσία άνευ όρων και προϋποθέσεων. Η οποία μπορεί και να έρθει, αλλά θα είναι για το χειρότερο!

Βαρέθηκα τις επαναλήψεις. Γι αυτό παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα από το ιστολόγιο του Παντελή Μήτσιου. Επειδή όμως δεν υπάρχει -ευτυχώς ή δυστυχώς- ομοφωνία για το ποιός είναι μέτριος και ποιός όχι, επειδή όλοι ημιμαθείς είμαστε, καταλαβαίνω μεν τη σκοπιά του αλλά στέκομαι κυρίως στις δυο τελευταίες φράσεις που με πρωτοβουλία μου τόνισα με έντονα γράμματα.

Ο θεός να σε φυλάει από μαθητευόμενους μάγους.
Από ημιμαθείς που θαρρούν ότι τα ξέρουν όλα.
Από μετριότητες που κόβουν κάθε τι που εξέχει πάνω από το μέσο όρο και περιγελούν ό,τι βρίσκεται κάτω απ’ αυτόν.
Ο θεός να σε φυλάει απ’ αυτούς που μπερ­δεύουν την ισότητα με την ταύτιση και τη δημοκρατία με την πλειοψηφία.
Ο θεός να σε φυ­λάει από όσους προασπίζουν κεκτημένα αντί να φυλάττουν Θερμοπύλες.
Ο θεός να σε φυλάει απ΄ τους ανθρώπους χωρίς έμπνευση.
Από όσους θεωρούν ότι το μεράκι είναι υποκοριστικό της Μαίρης και το όραμα σύμπτωμα ψυχικής νόσου.
Ο θεός να σε φυλάει από οργανωμένες μειοψηφίες και πλειοψηφίες.
Από τη δύναμη που πηγάζει από τη μαζικότητα και όχι από τη γνώση.
Ο θεός να σε φυλάει από όσους προτιμούν να ψηφίζουν αντί να διαλέγονται.

Στους σοβαρούς οργανισμούς αυτού του πλανήτη, όταν συμβεί ένα ατύχημα, μια καταστροφή ή εν πάσει περιπτώσει κάτι αναπάντεχο, ξεκινά μια μελέτη που σκοπό έχει να ταυτοποιήσει τις γενεσιουργές αιτίες του προβλήματος, να διερευνήσει τις πιθανές διαθέσιμες λύσεις και να καταστρώσει σχέδια αντιμετώπισης παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον. Αν μάλιστα τύχει να χρειαστεί η εφαρμογή αυτών των σχεδίων, τότε επανεξετάζεται η επάρκειά τους και διορθώνονται τυχόν ελλείψεις και σφάλματα.
Φαίνεται όμως, ότι οι ΟΤΑ της χώρας μας δεν συγκαταλέγονται στους σοβαρούς οργανισμούς. Ασφαλώς αυτή η διαπίστωση δεν εκπλήσει κανέναν. Καλό είναι όμως να τη θυμόμαστε όταν έχει έρθει η ώρα της οιμωγής. Τότε που όλοι δακτυλοδείχνουν το ‘κράτος’, ακόμα και οι παράγοντες των ΟΤΑ.
Πέρασαν ήδη εννέα μήνες από τις φονικές πυρκαγιές του περασμένου Αυγούστου. Ο δήμος μας κατέβαλλε κι αυτός το φόρο του στο θεό της φωτιάς. Το κάψιμο μάλιστα τμήματος του Ακροκορίνθου πλήγωσε βαθιά όσους ταυτίζονται με τον υπέροχο αυτό βράχο, το κάστρο του και την ιστορία του. Και λοιπόν; Τα καμένα ψιλοπρασίνισαν και κανείς δεν φαίνεται να θυμάται την περσινή τραγωδία. Η νέα αντιπυρική περίοδος έφτασε αλλά ως προς τι είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι από πέρυσι; Οι κλιματικές αλλαγές με την άνοδο της θερμοκρασίας στήνουν το σκηνικό για περισσότερες φωτιές. Η όρεξη των καταπατητών δεν δείχνει σημεία κάμψης, το αντίθετο θα έλεγα (γαμώτο, ζούμε σε μια χώρα που μισεί κυριολεκτικά οποιαδήποτε μορφή παραγωγικής επένδυσης, πχ έμαθα πρόσφατα πως το 80% των ανεμογεννητριών στη χώρα δεν λειτουργούν γιατί τις σαμποτάρουν συστηματικά οι κτηνοτρόφοι επειδή θεωρούν ότι βλάπτουν τα ζωντανά τους, και λατρεύει κάθε μορφή λαφυραγώγησης των δημόσιων αγαθών).
Εμείς, ως δήμος, τι κάνουμε; Υπάρχει κάποιο σχέδιο κινητοποίησης των εγγενών δυνάμεων; Υπάρχει πχ κάποιο μητρώο βυτιοφορούχων, ή αγροτών με βυτία ραντίσματος, εκσκαφέων και άλλων μηχανημάτων χρήσιμων σε πυρκαγιές; Υπάρχουν μητρώα εθελοντών; Έχει εκπονηθεί κάποιο πλάνο κινητοποίησης και συντονισμού των; Ζητήθηκε άραγε η συνδρομή της πυροσβεστικής στην εκπόνησή του; Αν υπάρχει, ποιοί το γνωρίζουν; Αν δεν υπάρχει, τι περιμένουμε; Την επόμενη καταστροφή;