MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Αναδημοσιεύω μεταφρασμένο, ένα άρθρο από τον σημερινό Economist. Το αφιερώνω σε όσους πιστεύουν ότι η κρίση μπορεί να περιοριστεί μέσα στα χρηματιστήρια και δεν αφορά τις κοινωνίες στο σύνολό τους.

“Ένα από τα πιό παράξενα παράπλευρα επεισόδια της οικονομικής κρίσης της Τετάρτης, ήταν η αποκάλυψη νέων εντάσεων στις σχέσεις μεταξύ της Βρετανίας και της Ισλανδίας. Όπως γράφουν οι Times:

Δεκάδες δημοτικά συμβούλια κινδυνεύουν να χάσουν εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες από τα χρήματα των φορολογουμένων που ήταν κατατεθειμένα στην Ισλανδία σε τράπεζες που επλήγησαν. Δήμοι σε όλη τη χώρα μπορεί να αυξήσουν τη φορολογία και να μειώσουν τις δημοτικές υπηρεσίες καθώς οι επιπτώσεις της κατάρρευσης των ισλανδικών τραπεζών, οδηγούν τη Βρετανία στα διπλωματικά χαρακώματα.

Μια σειρά από συζητήσεις με καταστηματάρχες και ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων του Λονδίνου την Τετάρτη, αποκάλυψαν μια εντυπωσιακή εξοικείωση με την Ισλανδία. Όταν ρωτήθηκαν για την οικονομική κρίση, ο ένας στους τρεις ανθρώπους, αυθόρμητα, αναφέρθηκε στο παγωμένο νησάκι στα βόρεια. Και η Ισλανδία δεν είναι καν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Όλοι αυτοί ακούστηκαν πολύ θυμωμένοι με την επιχείρηση διάσωσης των μεγάλων καρχαριών στο City του Λονδίνου, αλλά όταν η κουβέντα ήρθε στην Ισλανδία, ξερόβηχαν με αμηχανία και φαίνονταν μάλλον δύσπιστοι ότι ένα τέτοιο μικρό μέρος θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο μεγάλη φασαρία. Ο υπουργός Alistair Darling, καθησύχασε τουλάχιστον 300.000 μεμονωμένους επενδυτές με κεφάλαια σε ισλανδικές τράπεζες ότι η Βρετανία θα διασφαλίσει τα χρήματά τους εάν δεν το κάνει η ίδια η Ισλανδία (λέει ότι δεν θα το κάνει), αλλά δεν έδωσε την ίδια διαβεβαίωση προς την τοπική αυτοδιοίκηση.

Ήταν απερίσκεπτο για τα δημοτικά συμβούλια στην Αγγλία (κάποια από αυτά πολύ πλούσια όπως το Westminster) να καταθέσουν δημόσια χρήματα σε ισλανδικές τράπεζες; Το BBC αναφέρει ότι περίπου ένα δισεκατομμύριο λίρες που επενδύθηκαν από τουλάχιστον 20 δήμους θα μπορούσαν να εκτεθούν σε κίνδυνο. Το Υπουργείο Οικονομικών είχε προφανώς παροτρύνει τους τοπικούς παράγοντες να διασπείρουν τα χρήματά τους σε διάφορους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, ώστε να επιτύχουν καλύτερες αποδόσεις. Ωστόσο, ο κ. Darling είπε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι οι θεσμικοί επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων των δήμων, θα πρέπει να είναι καλύτερα ενημερωμένοι από τους ιδιώτες. Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι φορολογούμενοι θα υποστούν (ακόμα περισσότερο) το νομοσχέδιο.

Ποιος φέρει την ευθύνη για αυτό το χάος;”

Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ‘ΤΟ ΒΗΜΑ’ δημοσιεύεται ένα καταπληκτικό άρθρο του Αλέκου Παπαδόπουλου με τίτλο “Η ‘Αναγέννηση’ δεν είναι σύνθημα”.

Αρχικά σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω κάποιες κομβικές φράσεις. Αδυνατώ να το κάνω γιατί δεν βρίσκω κάποια λιγότερο αξιόλογη από κάποια άλλη εκ του συνόλου των εκτιθέμενων απόψεων. Ταυτίζομαι απόλυτα και χαίρομαι γι αυτό. Χαίρομαι γιατί η έκφραση τέτοιων απόψεων από ένα στέλεχος με την ιστορία και τις πολιτικές περιπέτειες του Αλέκου Παπαδόπουλου, αποδεικνύει το αυτονόητο: πως οι προοδευτικές απόψεις δεν είναι copyright κανενός και κάποτε τις συναντάς εκεί που δεν το περιμένεις, γι αυτό πρέπει κανείς να κρατά τα μάτια και τ’ αυτιά του ανοιχτά.
Το ‘εκεί που δεν το περιμένεις’ απευθύνεται σε αυτούς που υπερασπίζονται τυφλά και άκριτα, τα εσωκομματικά τείχη που βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια. Η προσωπική μου γνώμη είναι πως ο Αλέκος Παπαδόπουλος υπήρξε ο μόνος υπουργός υγείας που κατανόησε βαθιά τα αδιέξοδα και τις μεταρρυθμιστικές ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας κι αυτό σηματοδοτεί μια τόσο σπάνια όσο και δακτυλοδεικτούμενη, πρωτογενή ποιότητα. Το ότι απέτυχε να προχωρήσει όλες τις μεταρρυθμίσεις που ήταν πεπεισμένος -και ορθά- ότι χρειάζονταν, οφείλεται και σε δική του -κατά το μάλλον ή ήττον- πολιτική ανεπάρκεια, γεγονός που του πιστώνεται, αλλά ακόμα κι έτσι, είναι μακράν ο καλύτερος την τελευταία εικοσαετία.
Με το σημερινό του άρθρο, επαναβεβαιώνει τις σημαντικές αναλυτικές του ικανότητες που τόσο πολύ έχει ανάγκη η παράταξη στην παρούσα συγκυρία. Ικανότητα που δυσκολεύομαι αφάνταστα να πιστώσω σε πολλούς εκπρόσωπους της κομματικής ορθοδοξίας!

Αφορμή γι αυτό το άρθρο στάθηκε ένα άλλο άρθρο. Αυτό του Νίκου Κοτζιά που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ‘Αξία’ την 3η Μαΐου 2008, με τίτλο ‘πού είναι οι δεξαμενές ψήφων;’ και αναδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της φίλης Ελένης Γουρνέλου.

Εκεί, ο κύριος Κοτζιάς αναζητώντας το περιεχόμενο του τίτλου του άρθρου του και αφού αναφερθεί στη γνωστή διάκριση ‘σύγκλιση προς το κέντρο’ ή ‘μετακίνηση προς τα άκρα’, αναστοχάζεται τη δυνατότητα να στραφεί ένα κόμμα σε δύο ακόμα πιθανές δεξαμενές, αυτές της νεολαίας και των λευκών-άκυρων ψηφοδελτίων.
Η γνώμη μου είναι πως πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αλλά ατελή ανάλυση και αυτό επιθυμώ να φωτίσω. Το κύριο επιχείρημά μου είναι ότι ο αρθρογράφος προτιμά να βασίζει την ανάλυσή του πάνω στον γνωστό άξονα ‘αριστερά-δεξιά’ ακόμα και όταν, ορθώς, επισημαίνει πως οι ‘εναλλακτικές’ δεξαμενές στις οποίες αναφέρεται βρίσκονται εκτός της γνωστής πολιτικής γεωγραφίας, και αυτό τον οδηγεί σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Είναι εσφαλμένα γιατί από τη στιγμή που δεχόμαστε πως η τρέχουσα πολιτική γεωγραφία (ο άξονας αριστερά-δεξιά δηλαδή) δεν καλύπτει το σύνολο των κοινωνικών δυνάμεων, θα πρέπει να αναζητήσουμε μια άλλη αναπαράσταση αυτής, πιό ολοκληρωμένη και περισσότερο έγκυρη. Η νέα αυτή αναπαράσταση υπάρχει και δεν είναι άλλη από το political compass, το συνδυασμό δηλαδή του οριζόντιου άξονα των οικονομικών ελευθεριών που είναι γνωστός ως άξονας ‘αριστερά-δεξιά’ με τον κρατισμό στο αριστερό άκρο και την ελεύθερη ή κατά κάποιους ασύδοτη, οικονομία της αγοράς στο δεξιό, με έναν κάθετο άξονα στον οποίο αναπαρίστανται οι ατομικές ελευθερίες με τους ελευθεριακούς ή αναρχικούς στο κάτω άκρο και τους αυταρχικούς ή φασίστες στο πάνω. Αν υιοθετήσει κανείς αυτή την αναπαράσταση, θα δεί ότι δεν υπάρχουν πλέον ‘αταξινόμητες’ ομάδες πολιτών και θα κατανοήσει ίσως ευκολότερα τις πολιτικές τους επιλογές και στάσεις.
Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ μια γνωστή σε πολλούς έρευνα που διεξήγαγε το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) το 2003 και η οποία κατέδειξε αυτό που πολλοί αντιλαμβάνονταν και αντιλαμβάνονται από την καθημερινότητά τους, ότι δηλαδή η ελληνική κοινωνία συντηρητικοποιείται. Πολυάριθμοι καθηγητές και αναλυτές έσπευσαν να συμφωνήσουν τότε και να επιχειρήσουν να ερμηνεύσουν αυτή τη στροφή. Δυστυχώς, αυτοί που δεν ασχολήθηκαν επιμελώς με το φαινόμενο ήταν οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας. Κι αν αυτό είναι φυσικό για τους συντηρητικούς πολιτικούς για προφανείς λόγους, για αυτούς του ΠΑΣΟΚ ισοδυναμεί με ομολογία αποτυχίας. Αν επιχειρήσουμε να απαραστήσουμε αυτό το γεγονός στο γράφημα του political compass, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ισοδυναμεί με μετατόπιση ολόκληρου του οριζόντιου άξονα προς τα πάνω. Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι το μόνο γεγονός που οφείλει να κατανοήσει ένα προοδευτικό κόμμα εξουσίας που έδειξε και μάλλον συνεχίζει να δείχνει, μεγάλη δυσκολία να αντιληφθεί τους λόγους που οδηγήθηκε εκτός αυτής. Η εμμονή σε οικονομικά επιτεύγματα, πραγματικά ή αμφισβητούμενα, όπως η είσοδος στην ΟΝΕ, η κατασκευή υποδομών, οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης σε συνάρτηση όμως με την υπερχρέωση κοκ, και ο ταυτόχρονος στρουθοκαμηλισμός στην ορατή συντηρητικοποίηση της κοινωνίας έστρωσαν το χαλί για την επικράτηση της δεξιάς.
Αν αποδεχθούμε πως υπάρχει πράγματι μια μετατόπιση του οριζόντιου άξονα προς τα πάνω, τότε ποιά μπορεί και πρέπει να είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να εκφράσει μεγαλύτερες δεξαμενές προοδευτικών ψηφοφόρων και να επιστρέψει έτσι στην πιθανότητα διεκδίκησης της εξουσίας από την οποία έχει προς το παρόν πάρει διαζύγιο;
Το πρόβλημα είναι πολύπλοκο και δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα μας. Η αναπαράσταση που ανέφερα δεν έχει υιοθετηθεί από τη σύγχρονη παγκόσμια προοδευτική ελίτ (ποιά είναι αυτή άραγε;) και γι αυτό απουσιάζουν και οι αφηγήσεις που θα την κάνουν κατανοητή στον απλό πολίτη. Στον ίδιο πολίτη που κουράστηκε από την άλλοτε μαγική αφήγηση των σοσιαλιστικών ιδανικών, που όμως τελικά συνοψίζονταν μόνο σε οικονομικές πολιτικές, τις περισσότερες φορές διαχειριστικού χαρακτήρα. Έτσι γίνεται περισσότερο κατανοητός και ο συνωστισμός προοδευτικών και συντηρητικών πολιτικών προσώπων στο άνω δεξιό τεταρτημόριο του political compass, γεγονός που εκφράζεται στο επίπεδο του απλού πολίτη με τον αφορισμό ‘όλοι ίδιοι είναι’. Αυτό που υπάρχει, είναι μόνο μια ολοένα και μεγαλύτερη υιοθέτηση συμβολισμών σε επίπεδο πολιτικής επικοινωνίας, που στερούνται όμως πραγματικού περιεχομένου. Η τοποθέτηση πχ από τον Zapatero, μιας άσχετης ως τώρα με τα στρατιωτικά, εγκύου μάλιστα, γυναίκας στη θέση του υπουργού Αμύνης, μπορεί επικοινωνιακά να ενισχύει την εικόνα του προοδευτικού-φεμινιστή για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, διακυβεύει όμως τη σοβαρότητα της πραγματικής δουλειάς στο εν λόγω υπουργείο. Να υποθέσω ότι αφού μόλις γέννησε δηλαδή, θα λάβει πολύμηνη άδεια μητρότητας από τη θέση της; Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Είναι άραγε τυχαίο που αντίστοιχες πρακτικές έχουν υιοθετήσει ο Sarkozy και ο Berlusconi;
Αν οι συμβολισμοί και τα επικοινωνιακά τρυκ δεν αντικατασταθούν από νέες αφηγήσεις που να στηρίζονται σε μια έγκυρη ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας από την προοδευτική σκοπιά, θα διολισθήσουμε, αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, σε μια άνευ όρων διαδικασία συναλλαγής με πελατειακές ομάδες και κέντρα πίεσης όπως πχ το καθηγητικό κατεστημένο στα πανεπιστήμια και οι εργατοπατέρες, με στόχο την επάνοδο στην εξουσία άνευ όρων και προϋποθέσεων. Η οποία μπορεί και να έρθει, αλλά θα είναι για το χειρότερο!

Βαρέθηκα τις επαναλήψεις. Γι αυτό παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα από το ιστολόγιο του Παντελή Μήτσιου. Επειδή όμως δεν υπάρχει -ευτυχώς ή δυστυχώς- ομοφωνία για το ποιός είναι μέτριος και ποιός όχι, επειδή όλοι ημιμαθείς είμαστε, καταλαβαίνω μεν τη σκοπιά του αλλά στέκομαι κυρίως στις δυο τελευταίες φράσεις που με πρωτοβουλία μου τόνισα με έντονα γράμματα.

Ο θεός να σε φυλάει από μαθητευόμενους μάγους.
Από ημιμαθείς που θαρρούν ότι τα ξέρουν όλα.
Από μετριότητες που κόβουν κάθε τι που εξέχει πάνω από το μέσο όρο και περιγελούν ό,τι βρίσκεται κάτω απ’ αυτόν.
Ο θεός να σε φυλάει απ’ αυτούς που μπερ­δεύουν την ισότητα με την ταύτιση και τη δημοκρατία με την πλειοψηφία.
Ο θεός να σε φυ­λάει από όσους προασπίζουν κεκτημένα αντί να φυλάττουν Θερμοπύλες.
Ο θεός να σε φυλάει απ΄ τους ανθρώπους χωρίς έμπνευση.
Από όσους θεωρούν ότι το μεράκι είναι υποκοριστικό της Μαίρης και το όραμα σύμπτωμα ψυχικής νόσου.
Ο θεός να σε φυλάει από οργανωμένες μειοψηφίες και πλειοψηφίες.
Από τη δύναμη που πηγάζει από τη μαζικότητα και όχι από τη γνώση.
Ο θεός να σε φυλάει από όσους προτιμούν να ψηφίζουν αντί να διαλέγονται.

Συμπληρώνεται οσονούπω, 1,5 χρόνος από τότε που η νέα δημοτική αρχή ανέλαβε τα καθήκοντα της. Η περίοδος της γνωριμίας μαζί της, η επιβεβλημένη ανοχή της αρχής μέχρι να επέλθει ικανοποιητική εξοικείωση με τους μηχανισμούς λειτουργίας αλλά και η συνεπακόλουθη διερεύνηση κινήτρων, στάσεων και προθέσεων, παρήλθε. Όλοι σήμερα έχουμε μια κατά το μάλλον ή ήττον έγκυρη εικόνα των πραγμάτων. Προσωπικά δεν περιμένω εκπλήξεις ή σημαντικές μεταβολές στη στάση και τη δράση όλων των παρατάξεων στο δημοτικό συμβούλιο αλλά και ενός εκάστου εκ των δημοτικών συμβούλων. Το ερώτημα τώρα είναι αφενός μεν αν είμαστε ικανοποιημένοι από τα μέχρι σήμερα δεδομένα και αφετέρου –και σημαντικότερο- ποιό μπορεί να είναι το επόμενο βήμα στην κατεύθυνση της βελτίωσης της λειτουργίας των θεσμών ώστε να οδεύσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον για το δήμο μας.
Για όσους είναι εξοικειωμένοι με αυτό το ιστολόγιο, είναι σαφές πως ακολουθεί τη μέθοδο της ‘μάθησης μέσω παραδειγμάτων’ (learn by example). Πιστεύω πραγματικά πως η αναφορά σε πετυχημένα παραδείγματα από όλο τον κόσμο, μπορεί να βοηθήσει στη συνειδητοποίηση ότι η φύση των προβλημάτων είναι κοινή και οι λύσεις που επιδέχονται δεν είναι άπειρες, ούτε αμιγώς θεωρητικές. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα δήμο σαν το δικό μας, δε νομίζω ότι αξίζει να φιλοσοφούμε αν η τοπική οικονομία χρειάζεται μεγαλύτερες ή μικρότερες δόσεις κεϋνσιανισμού, αλλά πώς, με ποιό συγκεκριμένο τρόπο θα καταφέρει να κινητοποιήσει τις λιγοστές δυνάμεις του ώστε να παραχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Και είναι ακριβώς στη λέξη ‘κινητοποίηση’ που ρίχνω το βάρος. Όχι όμως με τη μορφή που επιθυμούν να πλασάρουν οι κομματικοί απαρατσίκ (apparatchik), αλλά με τη μορφή μιας συνεχούς παιδευτικής διαδικασίας που θα εξασφαλίζει ότι όλο και περισσότεροι πολίτες θα ενδυναμώνονται με την αναγκαία γνώση που θα τους βοηθά να καταλήγουν σε ωριμότερες αποφάσεις και δράσεις. Γι αυτό θα παρουσιάσω σήμερα τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη Βοστόνη για μια ‘σύνοδο πολιτών’ (The Boston Civic Summit). Ελπίζω ότι το παράδειγμα αυτό ίσως κινητοποιήσει κάποιες τοπικές δυνάμεις προς μια ανάλογη κατεύθυνση, γεγονός που θα θεωρούσα εξαιρετικά σημαντικό για το δήμο μας αλλά και γιατί όχι, για άλλους δήμους.
Ρίχνοντας μια ματιά στην Boston Globe της 25ης Απριλίου 2008, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της αρχισυνταξίας με τίτλο ‘Banded in Boston’. Εκεί πληροφορήθηκα την οργάνωση αυτής της συνόδου πολιτών με θέμα την αύξηση της συμμετοχής των πολιτών στα δημοτικά δρώμενα. Έλαβε χώρα την 3η Μαΐου και συμμετείχαν 450 πολίτες και παράγοντες της τοπικής δημόσιας ζωής. Εκεί συζητήθηκαν οι προτεραιότητες για την πόλη για τον επόμενο χρόνο αλλά και για την επόμενη πενταετία, τέθηκε σε κίνηση μια διαδικασία παραγωγής πλάνων δράσης για κάθε μία από τις ορισθείσες προτεραιότητες και ασφαλώς, πράγμα που θεωρώ σπουδαίας σημασίας, ενδυναμώθηκαν οι σχέσεις ανάμεσα στους λειτουργούς της πόλης και τους πολίτες. Συμφωνήθηκε επίσης, τον επόμενο Ιούνιο να επανεξεταστούν οι προτεραιότητες και να συγκροτηθούν ομάδες εργασίας.
Νομίζω πως θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε κάτι τέτοιο στο δήμο μας. Πρώτον γιατί θα βοηθούσε στην ανατροπή των -αστείων για την πόλη- διαχωρισμών με βάση τα κόμματα και τις δήθεν ιδεολογίες, υπέρ μιας διάκρισης εις όφελος των σοβαρών και διατεθειμένων να προσφέρουν πολιτών. Δεύτερον, γιατί θα βοηθούσε στην αύξηση της συνειδητοποίησης από τους πολίτες αλλά και τους τοπικούς πολιτικούς, των αληθινών διαστάσεων των προβλημάτων και των πιθανών λύσεων. Τρίτον γιατί μέσω των επιμέρους προτεραιοτήτων θα βοηθούσε στην κινητοποίηση μεγαλύτερων κοινωνικών δυνάμεων. Τέταρτον, γιατί θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να εμπλακεί το πανεπιστήμιο και οι σχολές που φιλοξενούνται στην πόλη μας, στις τοπικές κοινωνικές διαδικασίες (μέχρι στιγμής, δείχνει μια μάλλον αυτιστική συμπεριφορά) και εκτιμώ ότι ο δήμος θα μπορούσε να ωφεληθεί σημαντικά από μια τέτοια εμπλοκή. Πέμπτον γιατί θα συνιστούσε ένα σπουδαίο πείραμα δημοκρατίας σε μια εποχή που όλοι βιώνουμε τα αδιέξοδα των υπαρχόντων θεσμών.
Ασφαλώς οι λεπτομέρειες θέλουν δουλειά και δεν ξεχνώ ότι συχνά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Αλλά και αυτή η ακινησία δεκαετιών είναι όλο και περισσότερο ανυπόφορη.

Cities and urban geography

View Upload your own

From: lwolberg, 1 year ago

SlideShare Link

Ένας κορίνθιος στο στόχαστρο του ιστολογίου politis-gr:

http://politis-gr.blogspot.com/2008/03/blog-post_22.html

Το λάθος ήταν τραγικό. Οι γιατροί στο νοσοκομείο Methodist του Saint Louis, αφαίρεσαν το μόνο υγιές νεφρό ενός καρκινοπαθούς ασθενή. Αυτό, όσο τραγικό κι αν είναι, σε ένα κόσμο που ανέκαθεν ήταν γεμάτος τραγικές ιστορίες και που οι σύγχρονες τεχνολογίες επικοινωνιών, τις θέτουν σχεδόν αυτόματα υπόψιν μας, δεν αποτελεί, δυστυχώς, είδηση. Η είδηση κατά τη γνώμη μου είναι αλλού και συγκεκριμένα στον τρόπο αντίδρασης της διοίκησης του νοσοκομείου.
«Είναι ένα τραγικό σφάλμα εκ μέρους μας και αποδεχόμαστε πλήρη ευθύνη γι αυτό» είπε λακωνικά πλην σαφώς ο επικεφαλής της ιατρικής υπηρεσίας του νοσοκομείου, Dr Carlson και συνέχισε λέγοντας «απολογηθήκαμε στον ασθενή και τους οικείους του και συνεργαζόμαστε στενά μαζί τους για να τους υποστηρίξουμε με όποιον τρόπο μπορούμε».
Όταν στη χώρα μας γίνεται αναφορά στο αμερικανικό σύστημα υγείας, αυτό συνήθως αναφέρεται ως ‘μη-σύστημα’. Δεν είναι λάθος, αν σκεφτεί κανείς τον τεράστιο αριθμό ανασφάλιστων εργαζόμενων στις ΗΠΑ (47 εκατομμύρια). Αλλά γιατί άραγε εμείς θα πρέπει να είμαστε περήφανοι; Μήπως γιατί το 52% των δαπανών μας στην υγεία προέρχεται κατευθείαν από την τσέπη των πολιτών; Μήπως γιατί κανείς ποτέ στο εθνικό σύστημα υγείας δεν βρήκε το κουράγιο να κάνει μια δήλωση αντίστοιχη με αυτή του Dr Carlson, ακόμα και αν το σφάλμα ήταν προφανές; Μήπως γιατί όλοι έχουν αποδεχτεί το ‘φακελάκι’ και κανείς δε μιλά γι αυτό; Αλλά αν δούμε και το θέμα των ανασφάλιστων από μια άλλη σκοπιά, θα αντιληφθούμε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς επιθυμούμε να τα παρουσιάζουμε. Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (ΙΜΕΠΟ) υπολογίζει τον αριθμό των μεταναστών στη χώρα μας σε περίπου 1.200.000. Νόμιμοι όμως και άρα και ασφαλισμένοι, αφού προϋπόθεση της νομιμοποίησης είναι η εργασία και η συνακόλουθη ασφάλιση, είναι μόλις οι 480.000. Άρα, στη χώρα μας αυτή τη στιγμή ζουν περισσότεροι από 700.000 ανασφάλιστοι άνθρωποι, έστω και αν δεχθούμε ότι δεν υπάρχουν καθόλου ανασφάλιστοι μεταξύ των ελλήνων πολιτών.

Δικαιούμαστε λοιπόν να θριαμβολογούμε για το ΕΣΥ; Δικαιούμαστε να λοιδωρούμε άλλες χώρες; Βέβαια, κατανοώ πως ειδικά στην περίπτωση των ΗΠΑ, υπάρχουν εξαρτημένα αντανακλαστικά στη συμπεριφορά μας. Αλλά ή θα μιλήσουμε ειλικρινά για το επίπεδο του εθνικού συστήματος υγείας στη χώρα μας, ή θα βρισκόμαστε όλο και συχνότερα στη δυσάρεστη θέση να μας υπενθυμίζει η πραγματικότητα αυτό από το οποίο εμείς αποστρέφουμε το βλέμμα.

Τα τελευταία χρόνια μπήκε στη ζωή μας το blogging. Πολλοί άκουσαν τον όρο, αρκετοί ενθουσιάστηκαν με το καινούργιο παιχνίδι, αλλά οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό το περίεργο νέο μέσο. Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από την περίληψη της διατριβής του Ζαφείρη Καραμπάση για τους ελληνόφωνους bloggers. Για να συνοψίζουν οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.

“O “τυπικός ελληνόφωνος blogger” είναι 30άρης άνδρας που μένει στην Αθήνα, έχει πανεπιστημιακή μόρφωση και εργάζεται. Χρησιμοποιεί κάθε ένα από τα παραδοσιακά μέσα (τηλεόραση, έντυπα, ραδιόφωνο) λιγότερο από 1 ώρα την ημέρα ενώ αντίθετα χρησιμοποιεί το internet για περισσότερο από 4 ώρες στο οποίο συνδέεται κυρίως από το σπίτι του μέσω DSL γραμμής. Χαρακτηρίζει τις σχετικές με τους Η/Υ και το internet γνώσεις του “αρκετά τεχνικές” αφού χρησιμοποιεί το internet πάνω από 8 χρόνια ενώ παράλληλα δηλώνει πως έχει προηγούμενη εμπειρία δημοσίευσης δημιουργικής του δουλειάς αλλού αλλά και συμμετοχής του σε forums. Μέσα στους τελευταίους 6 μήνες έχει δημιουργήσει ένα (1) προσωπικό blog σε ξένο domain στο οποίο γράφει με ψευδώνυμο κυρίως επειδή του αρέσει το γράψιμο και επιθυμεί να επηρεάσει «άλλους ανθρώπους που μπορεί να ενδιαφέρονται». Το blog του δέχεται λιγότερες από 100 επισκέψεις την ημέρα από ανθρώπους που εκτιμά ότι δε γνωρίζει, δεν περιέχει διαφημίσεις και δεν είναι μόνο- αλλά πολυ-θεματικό. Δημοσιεύει κυρίως κείμενο και φωτογραφίες ενώ τα θέματά του σχετίζονται κυρίως με την κουλτούρα/πολιτισμό, δευτερευόντως με την προσωπική και τέλος με τη δημόσια ζωή. Ζητήματα που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή, τα χόμπι, την ψυχαγωγία και την τέχνη καταλαμβάνουν τις 4 πρώτες θέσεις ενώ οι ειδήσεις, η επιστήμη/τεχνολογία και η πολιτική τις θέσεις 6-8. Ανανεώνει το blog του όποτε κάτι τον εμπνέει δηλαδή 1-5 φορές την εβδομάδα, ξοδεύοντας για το σκοπό αυτό λιγότερες από 5 ώρες την εβδομάδα. Τον ίδιο περίπου χρόνο ξοδεύει και για να διαβάσει άλλα blogs κάτι που κάνει όμως τα τελευταία 1-2 χρόνια (και όχι 6 μόνο μήνες). Δημοσιεύει το RSS feed του blog του ενώ οι αναγνώστες μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του είτε μέσω email είτε χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα σχολιασμού που τους παρέχει. Τα σχόλια που δέχεται εμφανίζονται ελεύθερα χωρίς δική του προηγούμενη έγκριση και τα απαντά «συχνά ή πολύ συχνά» ενώ ο ίδιος αφήνει σχόλια «κάποιες φορές ή συχνά». Η αρχική σελίδα του blog του περιλαμβάνει συνδέσμους αλλά συνήθως όχι περισσότερους από 10 προς άλλα blogs και 10 προς άλλες τοποθεσίες στο web ενώ «συχνά ή πολύ συχνά» περιλαμβάνει συνδέσμους μέσα στο σώμα των άρθρων του. Ασχολείται με ζητήματα της επικαιρότητας καταναλώνοντας χρόνο για να επαληθεύσει και να διασταυρώσει αυτά που πρόκειται να δημοσιεύσει περιλαμβάνοντας παράλληλα συνδέσμους και για τις πηγές των πληροφοριών του «συχνά ή πολύ συχνά» αλλά δε θεωρεί το blog του μια μορφή δημοσιογραφίας. Θεωρεί το blog του απλώς ένα χόμπι με το οποίο του αρέσει να ασχολείται στον ελεύθερό του χρόνο δηλώνει όμως πως σε ένα χρόνο πιθανότατα θα συνεχίζει να το συντηρεί.”

Περισσότερα για την ενδιαφέρουσα αυτή έρευνα στο ιστολόγιο “Ελληνόφωνοι bloggers – έρευνα“

Θέλετε να διαβάσετε την ωμή αλήθεια για το συνέδριο; Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο. Θα σας μεταφέρει στο ιστολόγιο μιας ομάδας ανθρώπων απ’ του Γκύζη, που τριάντα και πλέον χρόνια μετά την ίδρυση της μαθητικής οργάνωσης ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ, δεν μασάνε τα λόγια τους. Προσυπογράφω μετ’ επιτάσεως…

http://pamkgyzi.blogspot.com/2008/03/blog-post_15.html