MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Ο πρωθυπουργός “στο μήνυμά του, άφησε να εννοηθεί ότι υπάρχει οργανωμένο σχέδιο εμπρηστών λέγοντας ότι δεν είναι σύμπτωση τόσες πολλές φωτιές την ίδια ώρα.” (ΣΚΑΪ.gr)

Πράγματι, δεν είναι σύμπτωση ότι όταν μια πυρκαγιά δεν ελέγχεται πρώιμα, αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε αληθινό εφιάλτη. Η χώρα δεν φείδεται ούτε ανθρώπινου δυναμικού ούτε υλικών μέσων πυρόσβεσης. Πιθανώς, να είμαστε και παγκόσμιοι πρωταθλητές. Αν όμως, η αντίδραση είναι καθυστερημένη και ασύντακτη, τότε ο έλεγχος έχει πια χαθεί. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι το αίτιο της καταστροφής και είναι εξόχως πολιτικό.

Τα συνωμοσιολογικά τοιαύτα που εξεστόμισε ο κύριος πρωθυπουργός και τα οποία λόγω της έντασης των στιγμών θα βρουν πλείστα ευήκοα ώτα, είναι απλά ανοησίες. Το χειρότερο δε είναι ότι ούτε ο ίδιος τα πιστεύει. Γιατί αν πιστεύει πράγματι, ότι υπάρχει συντεταγμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας, σχέδιο που να μπορεί να δράσει ταυτόχρονα και συντονισμένα, σε πολυάριθμα σημεία της χώρας, αυτό σημαίνει ότι κάποια οργάνωση ή οργανισμός, με σημαντικά μέσα στη διάθεσή της, καλυπτόμενη από ενιαίο πολιτικό ή άλλο μανδύα, εκπόνησε και έθεσε σε λειτουργία αυτό το σχέδιο, απεργαζόμενη ίδια συμφέροντα, προφανώς σε βάρος της χώρας.
Που σημαίνει πως υπάρχουν δύο πιθανότητες: ή ένας ορατός και επίσημος πολιτικός σχηματισμός δρα αντεθνικά και προδοτικά, ή κάποιος αόρατος μηχανισμός, τρομοκρατικού τύπου, προφανώς χειρότερος από την 17η Νοέμβρη, έχει εμφανιστεί και πρέπει να αναλάβουμε δράση εναντίον του. Ίσως με μια δική μας εκδοχή του αμερικανικού ‘war on terror’. Αμφότερα τα σενάρια δεν αντέχουν σε κριτική, τουλάχιστον όχι χωρίς απτά στοιχεία.

Προς το παρόν, έχει προσαχθεί μια 66χρονη γυναίκα από τη Ζαχάρω, που ίσως κατηγορηθεί για εμπρησμό από αμέλεια και ένας 65χρονος στην Αρεόπολη. Α, και κάποιος ψυχικά διαταραγμένος στην Αιγιαλία. Επίσης, κανένα επίσημο πόρισμα από την Πυροσβεστική (που ενέχει θέση προανακριτικής αρχής), δεν κατατέθηκε μέχρι σήμερα, είτε για φετινές φωτιές είτε για παλαιότερες, που να μιλά για έναν έστω εμπρησμό, (που κάποιες φωτιές προφανώς οφείλονται σε εκούσιο εμπρησμό από κακοήθεις που επιθυμούν να αλλάξουν τη χρήση της γης), πόσο μάλλον για συντονισμένο σχέδιο δράσης! Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το δικό μου είναι πως ποτέ άλλοτε δεν χάθηκε τόσο εύκολα ο έλεγχος των εστιών. Το είδαμε και στην περιοχή μου όπου η φωτιά της Ακροκορίνθου διάβηκε με χαρακτηριστική άνεση την εξαιρετική αντιπυρική ζώνη που συνιστά μια εθνική οδός με οκτώ λωρίδες κυκλοφορίας και νησίδα ασφαλείας, συν τα πρανή. Τόσα πολλά παραδείγματα απώλειας του ελέγχου, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση!

Στην πόλη έχουν τοιχοκολληθεί αφισέτες που διαφημίζουν συγκέντρωση-διαμαρτυρία κατά της βρώμας που μας πνίγει τα βράδια, χάρη σε μερικούς ‘ευαίσθητους’ συμπολίτες μας, ιδιοκτήτες πτηνοτροφικών μονάδων. Για το ίδιο θέμα είχαμε πρόσφατα αναρτήσει άρθρο με τίτλο ‘Δυσοσμία‘. Αντιγράφω το πλήρες κείμενο της αφισέτας:

Η νέα διακυβέρνηση ξεκίνησε με υποσχέσεις (όπως ήταν φυσικό). Υποσχέσεις σημαντικές γιατί άπτονταν της λειτουργίας των θεσμών. Υποσχέθηκε ‘σεμνότητα και ταπεινότητα’. Θα αποφύγω την τοποθέτηση επί μιας θέσης ηθικολογικής και νεοσυντηρητικής (άλλωστε έχω γράψει πρόσφατα για τον παράλληλο ιδεολογικό βίο των Bush και Καραμανλή), με όρους ηθικής. Θα το κάνω όμως με όρους πολιτικής. Πολιτικά λοιπόν, το ‘σεμνά και ταπεινά’ μεταφράζεται σε σεβασμό των θεσμών. Αυτών που διέπουν το πολίτευμα, τη λειτουργία των οργάνων του και την επικοινωνία των θεσμών με τους πολίτες. Εκεί, η κυβέρνηση παρουσίασε το χειρότερό της εαυτό.
Τα παραδείγματα σωρευτικά και ισχυρά. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Τον ξυλοδαρμό και την κακοποίηση φοιτητών (από ζαρντινιέρες!), μεταναστών που απήχθησαν και άλλων που εξευτελίστηκαν σε αστυνομικά τμήματα; Την κάθετη εφόρμηση ‘γαλάζιων στούκας’ στις μίζες είτε μέσω της επιτροπής ανταγωνισμού, είτε μέσω χρηματιστηριακών εταιρειών; Την πρόσληψη ‘ειδικών φρουρών’ που γίνεται χωρίς πανελλήνιες εξετάσεις ενώ οι κανονικοί αστυνομικοί εισάγονται πλέον μ΄αυτές; Την άρνηση στο να εισάγονται και οι πυροσβέστες με αυτόν τον τρόπο αντί για την πρόσληψη ημιεκπαιδευμένων εποχιακών δασοπυροσβεστών που κάποτε αποτυγχάνουν να προστατεύσουν ακόμα και τη ζωή τους, όπως τραγικά πληροφορηθήκαμε το φετινό καλοκαίρι; Την πρόσληψη αγροφυλάκων με βάση διαγωνισμό προ 15ετίας για να γνωρίζουν καλά τα δάση και να πληροφορούν εγκαίρως αλλά και να υποδεικνύουν δρόμους πρόσβασης στους δασοπυροσβέστες (όλα αυτά στην εποχή των GPS); Την ανερυθρίαστη επιθυμία του υπουργού υγείας να προσλάβει νοσηλευτές εκτός ΑΣΕΠ τη στιγμή που δεν μπόρεσε καλά-καλά να διορίσει τους επιτυχόντες από τον τελευταίο διαγωνισμό επί ΠΑΣΟΚ; Την άλωση του θεσμού του ΑΣΕΠ με την εφεύρεση της ‘αντικειμενικής’ συνέντευξης; Την ευθεία βολή στη φερεγγυότητα των πανελλαδικών εξετάσεων με το σκάνδαλο της επαναβαθμολόγησης γραπτών; Την περιφρόνηση της ΑΔΑΕ στο σκάνδαλο των υποκλοπών; Τη σχιζοφρενική δήλωση υπουργού από το βήμα της Βουλής ότι κάνει αγγαρεία, τη στιγμή που μιά μάνα στη Βέροια αναζητεί επί μήνες εναγωνίως το γιό της; Αν υπήρχε πρωθυπουργός, έπρεπε την ίδια στιγμή, εκεί, στη Βουλή, να τον απαλλάξει του βάρους. Αλλά ο πρωθυπουργός ζει σε ένα κέλυφος πολιτικής προστασίας κατά το οποίο, το μείζον δεν είναι η χώρα, αλλά ο ίδιος. Σκοπός του είναι να φαίνεται ως ‘καταλληλότερος’, όχι να είναι. Τώρα λοιπόν, που φτάσαμε κοντά στο τέρμα, η αγωνία του δεν είναι για τη χώρα αλλά για τον εαυτό του, για την επανεκλογή του. Το τελευταίο δεν είναι έγκλημα όταν γίνεται με γνώμονα το σεβασμό των θεσμών. Όταν όμως οι θεσμοί κόβονται, ράβονται και ερμηνεύονται με βάση κοντόφθαλμα εκλογικά συμφέροντα, τραυματίας είναι η δημοκρατία. Θυμίζω ότι το 2004 οι εκλογές προκηρύχθηκαν ακριβώς 2 μήνες πριν, στις 7 Ιανουαρίου 2004.
Οι ψύχραιμοι θα παρατήρησαν ότι δεν αναφέρθηκα σε ζητήματα πολιτικής, κατεύθυνσης, οράματος κτλ αλλά αποκλειστικά και μόνο στην απαξίωση θεσμών. Ακόμα και αυτών που ήταν ήδη τραυματισμένοι, όπως η άψυχη πολιτικά φιγούρα του προέδρου της δημοκρατίας που αντί για σύμβολο κατάντησε σερβιτόρος των κυβερνήσεων. Αυτό δεν σημαίνει καθόλου πως δεν υπάρχουν κατά τη γνώμη μου κραυγαλέες περιπτώσεις εσφαλμένων πολιτικών χειρισμών. Το αντίθετο μάλιστα. Αλλά η λειτουργία των θεσμών οφείλει να είναι υπεράνω όλων. Και η νέα διακυβέρνηση, τους κακομεταχειρίστηκε βάναυσα.
Γιατί όμως ο Καραμανλής να προστρέξει στις πιο εξπρές εκλογές της μεταπολίτευσης; Τι δικαιολογεί μια τέτοια πρεμούρα; Ποιό εθνικό θέμα είναι σε έξαρση; Ποιό γεγονός τον υποχρέωσε; Δεν υπάρχει κανένα. Οι δικαιολογίες που επικαλέστηκε, επιεικώς φαιδρές. Να έχει, λέει, η κυβέρνηση, άνεση χρόνου για να συντάξει το νέο προϋπολογισμό (μήπως θέλει κι έναν αράπη να της κάνει αέρα;) Βιάζονται, λέει, οι πολίτες να δουν μεταρρυθμίσεις… Θού Κύριε…
Αλλά, τότε, γιατί βιάζεται τόσο; Η μόνη προφανής εξήγηση είναι να μη δώσει χρόνο στη δημιουργία νέων αρνητικών ειδήσεων, όπως πχ το πόρισμα για τα ομόλογα. Τρέμει την ανικανότητα του ιδίου και της κυβέρνησής του. Τρέμει το άδηλο γιατί είναι μοιρολάτρης. Δεν διαμορφώνει το μέλλον, το φοβάται. Γι αυτό μπορεί κάλλιστα να χάσει τις εκλογές. Το ερώτημα όμως επανατίθεται:
Ο Καραμανλής μπορεί κάλλιστα να χάσει τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ όμως, μπορεί να τις κερδίσει;

Ανήκω στον πολιτικό χώρο του ΠΑΣΟΚ. Ένα χώρο στον οποίο με ενοχλούν πολλά, αλλά δεν είμαι καθόλου διατεθειμένος να τον χαρίσω σε κανέναν και ιδίως σε αυτούς που εκφράζουν αυτά που με ενοχλούν. Έτσι, εξοργίζομαι στην ιδέα ότι το κόμμα φαίνεται μετά από 3,5 χρόνια στην αντιπολίτευση (και μετά από πρώιμη δήλωση του προέδρου του ότι θα ήθελε τουλάχιστον 50% ανανέωση της κοινοβουλευτικής του ομάδας) όχι μόνο να μη μπορεί να προβάλλει ένα ανανεωτικό προφίλ σε μορφή και περιεχόμενο, αλλά να είναι ανίκανο ακόμα και να συντάξει τα ψηφοδέλτιά του, ιδίως στην περιφέρεια, κατά τρόπο που να μην εξευτελίζει τους υποψηφίους της τελευταίας στιγμής. Αυτούς που θα έχουν μόλις 15 ημέρες (γιατί, ξεχάστε τον Αύγουστο) για να κάνουν εκλογές και οι οποίοι (απορώ ποιοι θα είναι αυτοί) θα δεχτούν να κρατήσουν το φανάρι στην επανεκλογή αυτών που είναι από καιρό δεδομένοι (και με τι ανταλλάγματα, βεβαίως, βεβαίως).

Πριν λίγους μήνες συνομιλούσα με γνωστό τέως υπουργό της κυβέρνησης Σημίτη και θαμώνα των τηλεοπτικών παράθυρων. Μου είπε χαμογελώντας, «ποια νέα πρόσωπα; Από που θα προκύψουν αυτά; Ας είμαστε σοβαροί». Είχε απόλυτο δίκιο. Τι είναι άραγε τα νέα πολιτικά πρόσωπα; Σοκολατάκια κρυμένα σε κάποια φοντανιέρα; Που ο πρόεδρος θα κάνει τη μαγική κίνηση να την ανασύρει από το γωνιακό μπουφέ για να κεράσει την κοινωνία;

Αν το ΠΑΣΟΚ ήθελε πραγματικά την ανανέωση θα έπρεπε να είχε οργανώσει και υλοποιήσει συλλογικές και συμμετοχικές διαδικασίες. Τι λέτε; Ότι το έκανε; Τίποτα δεν έκανε. Μια επίφαση συλλογικότητας καλύπτει τα πάντα. Η μία επιτροπή πετά στα σκουπίδια τη δουλειά της άλλης. Μου θυμίζει εκείνη τη γαλλική παροιμία που λέει ότι “la moitié de la planete est là pour emerder l’autre moitié”, ήτοι, ‘ο μισός κόσμος είναι εκεί για να πετά σκατά στον άλλο μισό’. Το παιχνίδι παίζεται από τους πολιτικούς καθοδηγητές αυτών των ομάδων και μόνον, για ίδιον όφελος. Τα κορόιδα που σπαταλάνε χρόνο και δουλεύουν και καταθέτουν εισηγήσεις και υπερασπίζονται τις θέσεις τους ελπίζοντας στην παραγωγή ενός αξιόπιστου και νεωτερικού πολιτικού προϊόντος, αργά ή γρήγορα αντιλαμβάνονται τη ματαιότητα του ζητήματος και αποσύρονται, αλείφοντας έτσι πρόσθετο βούτυρο στο ψωμί των επαγγελματιών της συμμετοχής.

Σχεδόν ποτέ -αλλά εννοώ το σχεδόν- στην ιστορία του, το ΠΑΣΟΚ δεν προχώρησε μια μεταρρύθμιση γιατί αυτή ήταν κομάτι της συλλογικής του νοημοσύνης. Τις περισσότερες φορές, κάποιος υπουργός που έχαιρε πολιτικής προστασίας από τον πρωθυπουργό (αλλά και από τα media), προχωρούσε ένα θέμα μέχρι να λήξει το απυρόβλητό του και ελπίζοντας να μην τα ανατρέψει όλα ο επόμενος, πράγμα που έγινε περισσότερες φορές από όσες θα ήταν φυσικό να συμβεί. Αμφιβάλλει κανείς ότι αν ο κύριος Σταθόπουλος δεν βρισκόταν μέσα στη φυσαλίδα πολιτικής προστασίας του Κώστα Σημίτη, καμία μεταρρύθμιση για τις ταυτότητες δεν θα είχε προχωρήσει; Μα, θα μου πείτε, αυτή είναι η δουλειά του πρωθυπουργού! Αν είναι έτσι, τότε πώς εξηγούνται οι αντικρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες πολιτικές πχ στον τομέα της υγείας μεταξύ Γείτονα, Παπαδόπουλου και Στεφανή (για να περιοριστώ μόνο στους υπουργούς υγείας επί Σημίτη);

Κακά τα ψέματα. Το ΠΑΣΟΚ ούτε πριν αλλά ούτε κατά τη θητεία του στην αντιπολίτευση, δεν προήγαγε την παραγωγή συλλογικής νοημοσύνης, άρα δεν είναι σε θέση να υποδείξει τα νέα εκείνα πολιτικά πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην παραγωγή της. Γιατί, πώς αλλιώς θα προκύψουν αυτά; Ως φοντάν;

Γεννιέται έτσι το ερώτημα: η κυβέρνηση μπορεί να χάσει τις εκλογές (αυτό θα το αναλύσουμε σε αμέσως επόμενο κείμενο), το ΠΑΣΟΚ όμως είναι σε θέση να τις κερδίσει;

Διαβάζω πως το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, σε συνεργασία με το Δήμο Κόνιτσας και με την οικονομική υποστήριξη της ΤΕΔΚ Ιωαννίνων, διοργανώνει έναν κύκλο θερινών σεμιναρίων με θέμα «Ανθρωπολογία, Εθνογραφία και Συγκριτική Λαογραφία του Βαλκανικού Χώρου» στην Κόνιτσα, από τις 30 Ιουλίου έως τις 12 Αυγούστου 2007. Στο Δελτίο Τύπου του πανεπιστημίου Ιωαννίνων αναφέρεται (τα έντονα στοιχεία δικά μου):

«στο σεμινάριο θα συμμετάσχουν 100 τελειόφοιτοι και μεταπτυχιακοί φοιτητές από διάφορες χώρες και θα διδάξουν 20 καθηγητές από ελληνικά, βαλκανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Ο Δήμος της Κόνιτσας θα καλύψει τη φιλοξενία φοιτητών και διδασκόντων. Όλοι οι διδάσκοντες προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά.»

Μάλιστα. Ο Δήμος Κόνιτσας. Μια πόλη που ο πληθυσμός της μετά βίας αγγίζει τους 3.000 κατοίκους. Ένας δήμος 7.000 κατοίκων. Μακριά από πολυσύχναστους οδικούς άξονες και μητροπολιτικά κέντρα.
Είναι σημαντικό να καταλάβει ο δήμαρχος (και λέω ο δήμαρχος και όχι η πλειοψηφία γιατί φαίνεται πως επιβάλλει την ενός ανδρός αρχή) ότι η πόλη μας έχει πολύ υψηλότερες απαιτήσεις στο χώρο των γραμμάτων και του πολιτισμού από συναυλίες λαϊκής μουσικής. Τι προσφέρουν οι τελευταίες; Αφού όποιο ραδιόφωνο κι αν ανοίξεις λαϊκά ακούς. Χάθηκε ο κόσμος να συνεργαστεί με τη σχολή κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής που εδρεύει στην πόλη μας και να διοργανώσει κάτι εξίσου ενδιαφέρον; Δεν τον ενδιαφέρει να επισκεφθούν την πόλη μας έλληνες και ξένοι ακαδημαϊκοί και φοιτητές; Να παραχθεί μια είδηση που θα ταξιδέψει μακριά μεταφέροντας το όνομα της πόλης μας; Που θα μνημονεύεται στα επιστημονικά fora;
Αλλά φαίνεται ότι η ικανότητα διάκρισης ανάμεσα στα εφήμερα γεγονότα με ανύπαρκτη προστιθέμενη αξία και στα ιστορικά -για την τοπική μας κοινωνία- γεγονότα που θα προσθέσουν στη συλλογική μας παιδεία και στο συλλογικό μας ήθος, είναι πέραν των προδιαγραφών μας.

Για δεύτερη συνεχόμενη βραδιά, μια αποπνικτική δυσωδία που ενισχύεται από την αφόρητη ζέστη, καλύπτει την πόλη. Σκουπίδια, νεκρά ζώα, κοτέτσια και ορνιθοτροφεία που χαίρουν πολιτικής κάλυψης, παρελαύνουν στα χείλη των πολιτών ως πιθανές εξηγήσεις.
Το καλοκαίρι του 1858 έμεινε στη συλλογική μνήμη των Λονδρέζων ως το καλοκαίρι της μεγάλης βρώμας (the summer of the great stink). Ξέρετε γιατί; Γιατί τα υπόλοιπα καλοκαίρια το Λονδίνο δεν βρωμούσε. Αντίθετα θυμάμαι καλά πως πριν από 20 περίπου χρόνια η πόλη μας είχε γεμίσει από συνθήματα στους τοίχους κατά γνωστής και τώρα χρεωκοπημένης χοιροτροφικής μονάδας που μας έραινε με την ‘ευωδιά’ της κάθε που φυσούσε νοτιάς. Στην αρχαία Κόρινθο επίσης υποφέρουν από τοπική βιομηχανία ζωοτροφών.
Μήπως όμως όλα αυτά είναι ανοησίες; Μήπως απλά η πόλη άρχισε να παίρνει ανθρώπινο πρόσωπο; αυτό βεβαίως που της αναλογεί; Μήπως είναι τόσο ανθρώπινο που αποπνέει τη δική του – όπως κάθε σώμα – οσμή; Και αν εντέλει η οσμή που μας αναλογεί είναι αυτή που μυρίζουμε δυό βράδια τώρα, ποιό είναι το πρόσωπό μας; ποιά τα χαρακτηριστικά του; ποιό το ύφος του; ποιά η ηλικία του; ποιό το φύλο του; ΠΟΙΟ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ;

Νερό. Το 70% και πλέον του σώματός μας είναι νερό. Ο πλανήτης μας καλύπτεται από νερό περισσότερο απ’ ότι με γη. Κι όμως, λέμε το νερό νεράκι. Ειδικά εμείς οι Κορίνθιοι έχουμε πιά συνηθίσει. Από τότε που γεννήθηκα, η πόλη μας δεν έχει αρκετό νερό. Ελάχιστα χιλιόμετρα βορειότερα, στο Λουτράκι, εκατομμύρια λίτρα νερού εμφιαλώνονται κάθε μέρα και προωθούνται στις αγορές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ο καπιταλισμός περιφρονεί τις τοπικές κοινωνίες. Αλλά δεν είναι το Λουτράκι το θέμα μου σήμερα. Ο φίλος και συνιστολόγος Στέφανος από το Ναύπλιο ανήρτησε σήμερα στο ιστολόγιό του ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο “μαίνεται πόλεμος για το νερό“. Εκεί κάνει μια ανάλυση της υπάρχουσας κατάστασης και του νομικού πλαισίου και διατυπώνει μια ενδιαφέρουσα πρόταση προς τους πολιτικούς των νομών Αργολίδας, Αρκαδίας και Κορινθίας. Δεν τρέφω αυταπάτες σχετικά με το τι θα κάνουν οι τελευταίοι. Μάλιστα, ο ‘φίλος’ στον οποίο αναφέρεται προς το τέλος του άρθρου του, είμαι εγώ. Αλλά, ή είμαστε Πολίτες ή είμαστε μαριονέτες. Κι επειδή μαριονέτες δεν είμαστε, η πρόταση του Στέφανου λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτιά έχουμε να την ακούσουμε;
Ακόμη περισσότερο, είναι ο δήμος μας εις γνώσιν των εξελίξεων αυτών που μας περιβάλλουν; Νομίζω πως εδώ χρειάζεται μια δόση επίσημης ενημέρωσης, όχι με διαβεβαιώσεις του τύπου ‘όλα πάνε καλά’, τα ίδια έλεγε και ο Θωμαΐδης άλλωστε, αλλά με γεγονότα και κατάθεση σχεδίου δράσης.

Όπου υπάρχουν bold, δικά μου… Από δελτίο τύπου του δήμου Κορινθίων, 17/07/2007:

“…για πρώτη φορά στο Δήμο Κορινθίων επανδρώθηκε και τρίτο απορριμματοφόρο για την αποκομιδή των απορριμμάτων για τα Σαββατοκύριακα. Μ’ αυτό τον τρόπο εντείνονται οι προσπάθειές μας ώστε να αντιμετωπιστεί το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Κόρινθος, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του Δήμου μας απόφαση αποτελεί ένδειξη της βούλησής μας για εξυπηρέτηση των δημοτών πέρα από κάθε οικονομικό ή πολιτικό κόστος.

Δημήτριος Τζαναβάρας
Αντιδήμαρχος Καθαριότητας και Πρασίνου”

Πω, πω, πω, πω, πω, τι κάνει ο άνθρωπος! και τον είχαμε παρεξηγήσει….

Από δελτίο τύπου του δήμου Κορινθίων 19/07/2007

“Είναι γνωστό σε όλους ότι επιτέλους τώρα ο Δήμαρχος βρίσκεται τις περισσότερες ώρες στο γραφείο του και το φως στον τελευταίο όροφο του Δημαρχείου είναι ανοιχτό, έως αργά το βράδυ, πολλές φορές και τα Σαββατοκύριακα. Είναι γνωστό σε όλους ότι ο Δήμαρχος διατηρεί τον ίδιο προσωπικό αριθμό τηλεφώνου που είχε και πριν την εκλογή του. Είναι γνωστό ότι όσες φορές έλειψε δεν ήταν για λόγους αναψυχής ή δημοσίων σχέσεων, αλλά για να προωθήσει τις υποθέσεις του Δήμου τόσο εντός όσο και εκτός της Κορίνθου.”

Σιγά δήμαρχε, έχεις και οικογένεια, μην τα δίνεις όλα…

Από δελτίο τύπου του δήμου Κορινθίων 17/07/2007

“Ο Δήμαρχος Κορινθίων κ. Αλέξανδρος Πνευματικός μέσα από την ανοιχτή, καθημερινή και άμεση επικοινωνία του με όλους τους δημότες και συνεργαζόμενος με όλα τα υπόλοιπα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου σχεδιάζει και υλοποιεί εκείνες τις προοδευτικές πολιτικές που φέρνουν το Δήμο σε τροχιά ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού.”

Ωχ, ωχ!!!

ΥΓ. Υπάρχει υπεύθυνος Γραφείου Τύπου στο δήμο; Τι λέει γι αυτά;

Σκέπτομαι αν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο για να δείξουμε την ασέβειά μας προς το μνημείο που του έμελλε να υποστεί την ύβριν των νεοελλήνων!

Οι φωτογραφίες είναι του συμπολίτη μας και εξαίρετου φωτογράφου Βασίλη Ψωμά για τα πρακτορεία APA (Athens Photo Agency) και EPA (European PhotoPress Agency).

Η φωτογραφία είναι του συμπολίτη μας και εξαίρετου φωτογράφου Βασίλη Ψωμά για τα πρακτορεία APA και EPA