MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Ο Iain Dale είναι ένας προβεβλημένος και έγκυρος βρετανός δημοσιογράφος που αρθρογραφεί στη Daily Telegraph. Χθές, έγραφε στο blog του:

“The papers are full of rumours that Gordon Brown will have to abandon his planned reshuffle on Friday because various ministers have made clear that they would resign rather than be moved. (…) I can think of no Prime Minister in my lifetime who has been held to ransom like this. If there was a share market in Gordon Browns I would be selling them fast.”

Νομίζω πως κάποιος πρέπει να του μιλήσει για τον Καραμανλή! Εκτός και αν θεωρείται απόλυτα φυσικό να μην τον γνωρίζει!

Είναι γνωστό ότι πολλές αμερικανικές πόλεις, ιδιαίτερα στο νότο, έχουν ονόματα γνωστών ευρωπαϊκών πόλεων. Έτσι, υπάρχει Αθήνα στην Georgia, Βερολίνο στο Wisconsin, Παρίσι στο Texas κοκ. Υπάρχει όμως και Κόρινθος στο Texas. Η τιμή αυτή προφανώς οφείλεται στο παρελθόν και όχι στο παρόν της πόλης μας, αλλά ακόμα κι έτσι, είναι ενδιαφέρον.

Η πόλη βρίσκεται μόλις 45 χιλιόμετρα βόρεια του Dallas και άρα, χάρις στο διεθνές αεροδρόμιο του τελευταίου, είναι πολύ εύκολα προσβάσιμη από οπουδήποτε στον κόσμο. Δίπλα της είναι η λίμνη Sharon. Ο πληθυσμός της είναι περίπου 20.000 αλλά μάλλον σύντομα θα μας προσπεράσει καθώς μέσα σε 7 μόλις χρόνια, αυξήθηκε κατά 73,4%. Πού οφείλεται όμως η ραγδαία ανάπτυξή της; Οι Τεξανοί Κορίνθιοι ισχυρίζονται ότι οφείλεται στη στρατηγική της θέση. “Location, Location, Location” γράφουν στο “Welcome Packet” στην ιστοσελίδα του δήμου, όπου προβάλλεται ως σύμβολο μια συστοιχία κορινθιακών κιόνων. Κι εδώ είναι που αναδύονται, απρόσκλητες αλλά αναπόφευκτες, οι συγκρίσεις. Γιατί και η δική μας πόλη είναι στρατηγικά τοποθετημένη στην είσοδο της Πελοποννήσου, αλλά μέχρι εκεί. Αν συγκρίνουμε το καλωσόρισμα στην ιστοσελίδα του δήμου μας με αυτό των Κορίνθιων του Τέξας, μας πιάνει μελαγχολία. Στο δεύτερο βρίσκει κανείς τα πάντα: από το επιχειρηματικό περιβάλλον μέχρι τα σχολεία και από την πολιτική για το νερό, τα σκουπίδια, την ανακύκλωση και τα αδέσποτα, μέχρι τις ευκαιρίες εθελοντικής προσφοράς, τις υπηρεσίες υγείας, τα πάρκα, τις βιβλιοθήκες, τις τοπικές εφημερίδες, τις στατιστικές εγκληματικότητας και πολλά, πολλά άλλα. Και αναρωτιέσαι, είναι τόσο δύσκολο λοιπόν να κάναμε κι εμείς κάτι ανάλογο; Προφανώς και είναι. Γιατί όλα αυτά πηγάζουν από την αγάπη που δείχνουν οι πολίτες για τον τόπο τους και συνακόλουθα, τις απαιτήσεις που έχουν από τους δημοτικούς τους άρχοντες.Το πόσο τους ενδιαφέρει η πόλη τους φαίνεται και από την ξεχωριστή ιστοσελίδα που διατηρούν με τίτλο “Keep Corinth Beautiful”. Περιεργαστείτε την για να καταλάβετε τι εννοώ.

Εμείς, αντί να ασχολούμαστε με τα προβλήματα της πόλης, ασχολούμαστε με το αν κατέρρευσε ή όχι η συνοχή της πλειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο. Κατά τα άλλα, πετάμε (ακόμα) τα σκουπίδια μας όπου βρούμε, αρκεί να φαίνεται ότι η πόλη καθαρίζεται (που δεν), γιορτάζουμε (δήθεν) τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της αλλά κανείς σχεδόν δεν το αντελήφθη, και πολλά άλλα παρόμοια, ων ουκ έτσι αριθμός. Οι δαπάνες να είναι καλά.
Δεν βρίσκω πιό συμβολική από τη φωτογραφία που εκθέτω παρακάτω: ένα κομμουνιστικό σύμβολο πάνω σε μια βάση-γιαπί στο κέντρο της πόλης. Είναι ή δεν είναι μετά να αναρωτιέσαι αν ζούμε στο 1917 ή όχι;

Ένας εξαιρετικός πίνακας ενός Γερμανού ζωγράφου που φέρει το όνομα της πόλης μας: Lovis Corinth. Ο τίτλος του έργου είναι “Brothers Mason” ή “Οι Μασόνοι”. Υπάρχουν άραγε αντιστοιχίες των προσώπων αυτών στην πόλη μας σήμερα; Δέχομαι προτάσεις…

Το παγκόσμιο συνέδριο διαταραχών κινητικότητας με έφερε αυτές τις μέρες στο Chicago του Obama αλλά και της Hillary (ο πρώτος είναι γερουσιαστής του Illinois του οποίου πρωτεύουσα είναι το Chicago, η δεύτερη γεννήθηκε εδώ). Η πόλη είναι εκπληκτική! Μια μεγαλούπολη χωρίς κυκλοφοριακά προβλήματα, με τεράστια πεζοδρόμια, που σφύζει από ζωή, που μπορείς να την περπατήσεις χωρίς να νιώσεις την παραμικρή απειλή (σε αντίθεση πχ με τη Μαδρίτη) αφού το φάντασμα του Al Capone έχει μάλλον εξαϋλωθεί, με τη γεύση της πολυ-πολιτισμικότητας να επικρατεί σε κάθε έκφανση της ζωής της. Τεράστιο οικονομικό, συγκοινωνιακό, πολιτισμικό και ακαδημαϊκό κέντρο, μια πραγματική παγκόσμια πόλη (global city, globocity). Πριν από δύο χρόνια έγραφα σε αυτό το ιστολόγιο για το Chicago: “Το Σικάγο θεωρείται μιά παγκόσμια πόλη γιατί στην πόλη αυτή ομιλούνται περισσότερες από 100 γλώσσες, διαβιούν 26 διαφορετικές εθνικότητες, είναι εγκατεστημένες περισσότερες από 1600 μη αμερικανικές εταιρείες, 42 προξενεία ξένων κρατών, υπάρχουν καταπληκτικά ξενοδοχεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, γήπεδα γκόλφ, ποδηλατόδρομοι, 25 χιλιόμετρα παραλίας και ένα εξαιρετικό αεροδρόμιο.” Να προσθέσω ότι υπάρχουν απίστευτα έργα τέχνης σε δημόσιους χώρους όπως στο Millenium Park το οποίο φτιάχτηκε εκεί που υπήρχαν θέσεις στάθμευσης γιατί οι αμερικανοί δεν είναι τόσο ηλίθιοι όπως εμείς να κρατάνε δημόσια parking στο κέντρο της πόλης (τα έγραφα πάλι στο ποστ ‘Παρκαγεδών‘, αλλά φαίνεται πως μερικοί την έννοια της διαβούλευσης στην οποία είχα τότε αναφερθεί την κόβουν και τη ράβουν όπως τους συμφέρει). Η διαβίωση εδώ είναι φτηνή, ένας καφές espresso κάνει 1,5$, 75 λεπτά διαδρομή με καταπληκτικό τραίνο 4,80$, το ταξί δεν υπερβαίνει σχεδόν ποτέ τα 10$, αλλά είναι όλα παλιά και βρώμικα, στα fast-food τρως κανονικά με 4$ δηλαδή με λιγότερα από 3 ευρώ, αλλά όλοι εδώ διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, με αιχμή την τιμή της βενζίνης που αντιστοιχεί σε περίπου 82 λεπτά του ευρώ ανά λίτρο! Όλα τα κανάλια είχαν χθές θέμα με τους κάτοικους του νότου που περνάνε τα σύνορα με το Μεξικό μόνο και μόνο για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων τους! Υπάρχει βεβαίως και η κρίση των στεγαστικών δανείων με την υπερχρέωση πολλών νοικοκυριών που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Η TV θυμίζει πολύ το δικό μας Star, όλη μέρα ξεκατίνιασμα (και διαφημίσεις φαρμάκων!!! που σ’εμάς πολύ σωστά απαγορεύονται). Ο τυχαίος άγνωστος αμερικανός δείχνει χαλαρός και είναι ευγενής, γεγονός που μου θυμίζει πόσο άξεστοι έχουμε γίνει εμείς. Το κάπνισμα απαγορεύεται πρακτικά παντού και βλέποντας πόσο σπάνια είναι εδώ η εικόνα ενός καπνιστή, τείνω να πιστέψω πως σύντομα θα γίνει συνολικά παρελθόν!
Αμερική δεν είναι μόνο η (άθλια) εξωτερική πολιτική της (πολύ θα ήθελα να ήξερα τι πολιτική θα ασκούσαμε εμείς αν είμασταν παγκόσμια δύναμη), είναι και ο φόρος τιμής που αποτίει έμπρακτα στα ανθρώπινα επιτεύγματα από κάθε γωνιά της γης, όπως πχ στο κορινθιακό κιονόκρανο που κοσμεί κεντρικό σημείο της πόλης:

Από την άλλη μεριά, οι θηριώδεις διαδικασίες ελέγχου της εισόδου στη χώρα, θυμίζουν αντίστοιχες διαδικασίες των πάλαι ποτέ κομμουνιστικών κρατών της ανατολικής Ευρώπης, διαδικασίες που -υπενθυμίζω- απέτυχαν να προστατεύσουν εκείνα τα κράτη από τη μόλυνση της καπιταλιστικής δημοκρατίας.

Συμπληρώνεται οσονούπω, 1,5 χρόνος από τότε που η νέα δημοτική αρχή ανέλαβε τα καθήκοντα της. Η περίοδος της γνωριμίας μαζί της, η επιβεβλημένη ανοχή της αρχής μέχρι να επέλθει ικανοποιητική εξοικείωση με τους μηχανισμούς λειτουργίας αλλά και η συνεπακόλουθη διερεύνηση κινήτρων, στάσεων και προθέσεων, παρήλθε. Όλοι σήμερα έχουμε μια κατά το μάλλον ή ήττον έγκυρη εικόνα των πραγμάτων. Προσωπικά δεν περιμένω εκπλήξεις ή σημαντικές μεταβολές στη στάση και τη δράση όλων των παρατάξεων στο δημοτικό συμβούλιο αλλά και ενός εκάστου εκ των δημοτικών συμβούλων. Το ερώτημα τώρα είναι αφενός μεν αν είμαστε ικανοποιημένοι από τα μέχρι σήμερα δεδομένα και αφετέρου –και σημαντικότερο- ποιό μπορεί να είναι το επόμενο βήμα στην κατεύθυνση της βελτίωσης της λειτουργίας των θεσμών ώστε να οδεύσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον για το δήμο μας.
Για όσους είναι εξοικειωμένοι με αυτό το ιστολόγιο, είναι σαφές πως ακολουθεί τη μέθοδο της ‘μάθησης μέσω παραδειγμάτων’ (learn by example). Πιστεύω πραγματικά πως η αναφορά σε πετυχημένα παραδείγματα από όλο τον κόσμο, μπορεί να βοηθήσει στη συνειδητοποίηση ότι η φύση των προβλημάτων είναι κοινή και οι λύσεις που επιδέχονται δεν είναι άπειρες, ούτε αμιγώς θεωρητικές. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα δήμο σαν το δικό μας, δε νομίζω ότι αξίζει να φιλοσοφούμε αν η τοπική οικονομία χρειάζεται μεγαλύτερες ή μικρότερες δόσεις κεϋνσιανισμού, αλλά πώς, με ποιό συγκεκριμένο τρόπο θα καταφέρει να κινητοποιήσει τις λιγοστές δυνάμεις του ώστε να παραχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Και είναι ακριβώς στη λέξη ‘κινητοποίηση’ που ρίχνω το βάρος. Όχι όμως με τη μορφή που επιθυμούν να πλασάρουν οι κομματικοί απαρατσίκ (apparatchik), αλλά με τη μορφή μιας συνεχούς παιδευτικής διαδικασίας που θα εξασφαλίζει ότι όλο και περισσότεροι πολίτες θα ενδυναμώνονται με την αναγκαία γνώση που θα τους βοηθά να καταλήγουν σε ωριμότερες αποφάσεις και δράσεις. Γι αυτό θα παρουσιάσω σήμερα τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη Βοστόνη για μια ‘σύνοδο πολιτών’ (The Boston Civic Summit). Ελπίζω ότι το παράδειγμα αυτό ίσως κινητοποιήσει κάποιες τοπικές δυνάμεις προς μια ανάλογη κατεύθυνση, γεγονός που θα θεωρούσα εξαιρετικά σημαντικό για το δήμο μας αλλά και γιατί όχι, για άλλους δήμους.
Ρίχνοντας μια ματιά στην Boston Globe της 25ης Απριλίου 2008, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της αρχισυνταξίας με τίτλο ‘Banded in Boston’. Εκεί πληροφορήθηκα την οργάνωση αυτής της συνόδου πολιτών με θέμα την αύξηση της συμμετοχής των πολιτών στα δημοτικά δρώμενα. Έλαβε χώρα την 3η Μαΐου και συμμετείχαν 450 πολίτες και παράγοντες της τοπικής δημόσιας ζωής. Εκεί συζητήθηκαν οι προτεραιότητες για την πόλη για τον επόμενο χρόνο αλλά και για την επόμενη πενταετία, τέθηκε σε κίνηση μια διαδικασία παραγωγής πλάνων δράσης για κάθε μία από τις ορισθείσες προτεραιότητες και ασφαλώς, πράγμα που θεωρώ σπουδαίας σημασίας, ενδυναμώθηκαν οι σχέσεις ανάμεσα στους λειτουργούς της πόλης και τους πολίτες. Συμφωνήθηκε επίσης, τον επόμενο Ιούνιο να επανεξεταστούν οι προτεραιότητες και να συγκροτηθούν ομάδες εργασίας.
Νομίζω πως θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε κάτι τέτοιο στο δήμο μας. Πρώτον γιατί θα βοηθούσε στην ανατροπή των -αστείων για την πόλη- διαχωρισμών με βάση τα κόμματα και τις δήθεν ιδεολογίες, υπέρ μιας διάκρισης εις όφελος των σοβαρών και διατεθειμένων να προσφέρουν πολιτών. Δεύτερον, γιατί θα βοηθούσε στην αύξηση της συνειδητοποίησης από τους πολίτες αλλά και τους τοπικούς πολιτικούς, των αληθινών διαστάσεων των προβλημάτων και των πιθανών λύσεων. Τρίτον γιατί μέσω των επιμέρους προτεραιοτήτων θα βοηθούσε στην κινητοποίηση μεγαλύτερων κοινωνικών δυνάμεων. Τέταρτον, γιατί θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να εμπλακεί το πανεπιστήμιο και οι σχολές που φιλοξενούνται στην πόλη μας, στις τοπικές κοινωνικές διαδικασίες (μέχρι στιγμής, δείχνει μια μάλλον αυτιστική συμπεριφορά) και εκτιμώ ότι ο δήμος θα μπορούσε να ωφεληθεί σημαντικά από μια τέτοια εμπλοκή. Πέμπτον γιατί θα συνιστούσε ένα σπουδαίο πείραμα δημοκρατίας σε μια εποχή που όλοι βιώνουμε τα αδιέξοδα των υπαρχόντων θεσμών.
Ασφαλώς οι λεπτομέρειες θέλουν δουλειά και δεν ξεχνώ ότι συχνά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Αλλά και αυτή η ακινησία δεκαετιών είναι όλο και περισσότερο ανυπόφορη.

Cities and urban geography

View Upload your own

From: lwolberg, 1 year ago

SlideShare Link

Το λάθος ήταν τραγικό. Οι γιατροί στο νοσοκομείο Methodist του Saint Louis, αφαίρεσαν το μόνο υγιές νεφρό ενός καρκινοπαθούς ασθενή. Αυτό, όσο τραγικό κι αν είναι, σε ένα κόσμο που ανέκαθεν ήταν γεμάτος τραγικές ιστορίες και που οι σύγχρονες τεχνολογίες επικοινωνιών, τις θέτουν σχεδόν αυτόματα υπόψιν μας, δεν αποτελεί, δυστυχώς, είδηση. Η είδηση κατά τη γνώμη μου είναι αλλού και συγκεκριμένα στον τρόπο αντίδρασης της διοίκησης του νοσοκομείου.
«Είναι ένα τραγικό σφάλμα εκ μέρους μας και αποδεχόμαστε πλήρη ευθύνη γι αυτό» είπε λακωνικά πλην σαφώς ο επικεφαλής της ιατρικής υπηρεσίας του νοσοκομείου, Dr Carlson και συνέχισε λέγοντας «απολογηθήκαμε στον ασθενή και τους οικείους του και συνεργαζόμαστε στενά μαζί τους για να τους υποστηρίξουμε με όποιον τρόπο μπορούμε».
Όταν στη χώρα μας γίνεται αναφορά στο αμερικανικό σύστημα υγείας, αυτό συνήθως αναφέρεται ως ‘μη-σύστημα’. Δεν είναι λάθος, αν σκεφτεί κανείς τον τεράστιο αριθμό ανασφάλιστων εργαζόμενων στις ΗΠΑ (47 εκατομμύρια). Αλλά γιατί άραγε εμείς θα πρέπει να είμαστε περήφανοι; Μήπως γιατί το 52% των δαπανών μας στην υγεία προέρχεται κατευθείαν από την τσέπη των πολιτών; Μήπως γιατί κανείς ποτέ στο εθνικό σύστημα υγείας δεν βρήκε το κουράγιο να κάνει μια δήλωση αντίστοιχη με αυτή του Dr Carlson, ακόμα και αν το σφάλμα ήταν προφανές; Μήπως γιατί όλοι έχουν αποδεχτεί το ‘φακελάκι’ και κανείς δε μιλά γι αυτό; Αλλά αν δούμε και το θέμα των ανασφάλιστων από μια άλλη σκοπιά, θα αντιληφθούμε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς επιθυμούμε να τα παρουσιάζουμε. Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (ΙΜΕΠΟ) υπολογίζει τον αριθμό των μεταναστών στη χώρα μας σε περίπου 1.200.000. Νόμιμοι όμως και άρα και ασφαλισμένοι, αφού προϋπόθεση της νομιμοποίησης είναι η εργασία και η συνακόλουθη ασφάλιση, είναι μόλις οι 480.000. Άρα, στη χώρα μας αυτή τη στιγμή ζουν περισσότεροι από 700.000 ανασφάλιστοι άνθρωποι, έστω και αν δεχθούμε ότι δεν υπάρχουν καθόλου ανασφάλιστοι μεταξύ των ελλήνων πολιτών.

Δικαιούμαστε λοιπόν να θριαμβολογούμε για το ΕΣΥ; Δικαιούμαστε να λοιδωρούμε άλλες χώρες; Βέβαια, κατανοώ πως ειδικά στην περίπτωση των ΗΠΑ, υπάρχουν εξαρτημένα αντανακλαστικά στη συμπεριφορά μας. Αλλά ή θα μιλήσουμε ειλικρινά για το επίπεδο του εθνικού συστήματος υγείας στη χώρα μας, ή θα βρισκόμαστε όλο και συχνότερα στη δυσάρεστη θέση να μας υπενθυμίζει η πραγματικότητα αυτό από το οποίο εμείς αποστρέφουμε το βλέμμα.

“Αγαπητοί φίλοι,
Με πολύ μεγάλη χαρά έμαθα για την καινούργια Ελληνική σελίδα στο ZNET και τα φιλόδοξα σχέδια για αυτήν. Το ΖΝΕΤ έχει αποδειχθεί ότι είναι μια πολύτιμη πηγή πληροφόρησης, ενώ ταυτόχρονα παρέχει μοναδικές ευκαιρίες για εκδηλώσεις και καινούργιες δυνατότητες για ακτιβιστικές δραστηριότητες και σοβαρή ενασχόληση για την αλλαγή της κοινωνίας. Καθώς επεκτείνεται παγκοσμίως, έχει βοηθήσει σε σημαντικό βαθμό να προωθήσει την μορφή παγκοσμιοποίησης που έχει αποτελέσει το όραμα της αριστεράς: Παγκοσμιοποίηση για την προώθηση των συμφερόντων των πολιτών, όχι του κεφαλαίου, βασιζόμενη στην αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια και τις συντονισμένες προσπάθειες να αντιμετωπίσουμε τα μεγάλα προβλήματα του σήμερα και για να θέσουμε τα θεμέλια για έναν περισσότερο ανθρώπινο και αξιοπρεπή κόσμο αύριο. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η Ελληνική ομάδα θα προσφέρει ένα έντονο και συναρπαστικό ερέθισμα σ΄αυτά τα αναπτυσσόμενα λαϊκά κινήματα, τα οποία πιστεύω είναι η πραγματική ελπίδα για το μέλλον. Σας εύχομαι μέγιστη επιτυχία και ανυπομονώ να μάθω για την δουλειά σας και τα σχέδια σας στο εγγύς μέλλον.”

Noam Chomsky

Με αυτή την δήλωση ο Noam Chomsky επισημοποίησε την συνεργασία του eforum.gr με το ZNET. Απο σήμερα ενώνουν τις δυνάμεις τους προσφέροντας μια, δυνατή, ελληνική φωνή στο μεγαλύτερο πολιτικό ακτιβιστικό δίκτυο παγκοσμίως!
Στην σημερινή εποχή, η παγκόσμια συνεργασία αριστερών δικτύων πολιτών και πολιτικών ακτιβιστικών οργανώσεων είναι μονόδρομος. Δεν αρκεί μόνο να καταδικάζουμε τα κακώς κείμενα, αυτά που μας πληγώνουν, ή τις αντίξοες κοινωνικές συνθήκες που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Η Αριστερά έχει ανάγκη όχι μόνο από ωραία πρόσωπα, όχι μόνο από ωραίες ιδέες. Έχει ανάγκη από μια πειστική και βιώσιμη πρόταση που θα έχει απήχηση στην κοινωνία, στους νέους, στον εργαζόμενο. Έχει ανάγκη να αποδείξει ότι μπορεί και εφαρμόζει τις προτάσεις της και ότι μπορεί να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στα προβλήματα της κοινωνίας μας. Η Αριστερά και ο Σοσιαλισμός δεν είναι απλά θεσμοί και κοινωνιολογικοί όροι. Ο Σοσιαλισμός δεν είναι απλά ένα αφηρημένο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα. Η δύναμη του Σοσιαλισμού είναι ο λαός, η βάση, εμείς οι απλοί πολίτες. Σοσιαλισμός δεν είναι οι κάθετες ιεραρχικές δομές και τα θεσμοθετημένα όργανα των αριστερών σχηματισμών-κομμάτων. Είναι η μαζική συμμετοχή πολιτών σε κάτι επαναστατικό, κάτι καινούργιο, κάτι ουσιαστικό. Γι’ αυτό λοιπόν θέλουμε να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε, σήμερα, την Αριστερά στην Ελλάδα.
Αλλά για να συμβεί αυτό απαιτείται πληροφόρηση, ενημέρωση, εκπαίδευση, επιμόρφωση. Αυτός ήταν και ένας από τους κυριότερους λόγους για τη συνεργασία μας με το ΖΝΕΤ. Πιστεύουμε ότι αυτή η συνεργασία θα μας βοηθήσει να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας για την Αριστερά του σήμερα και του αύριο. Ειδικά στην Ελλάδα, η Αριστερά έχει διανύσει τα τελευταία χρόνια μια περίοδο εσωστρέφειας, ενασχόλησης με το στενό Ελληνικό χώρο, με πρόσωπα και με πολύ στενά κομματικά πλαίσια. Πιστεύουμε ότι αυτό έχει δώσει στον Έλληνα μια αλλοιωμένη εικόνα της, καθώς και λανθασμένη πληροφόρηση για το πραγματικό ύφος της, για το ρόλο και τις ευθύνες των προσώπων σε ένα πολιτικό σχηματισμό και το ρόλο του καθενός από εμάς στην κοινωνία των πολιτών. Το διαδίκτυο αποτελεί τον πλέον πρόσφορο χώρο για να ξεκινήσει μια τέτοια προσπάθεια. Γιατί οι ενεργοί πολίτες του διαδικτύου είναι και ενεργοί πολίτες στην ίδια την κοινωνία.
Σας καλούμε να στηρίξετε την προσπάθεια μας, περισσότερα νέα της οποίας θα μάθετε σύντομα…

Όταν ο Κώστας Γαβράς δημιουργούσε την εξαιρετική ταινία “Z”, δεν γνώριζε ότι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μια ομάδα διανοούμενων και πολιτικών ακτιβιστών θα εμπνέονταν σε τόσο μεγάλο βαθμό, που το όνομα της ταινίας θα γινόταν το σύμβολο μιας ολόκληρης κοινότητας.
Το 1987 ο Michael Albert και η Lydia Sargent δημιουργούν το “zmag“, ένα περιοδικό πολιτικού ακτιβισμού που σκοπό είχε να ταχθεί κόντρα στο αμερικάνικο κατεστημένο. Σημαντικές προσωπικότητες στήριξαν την προσπάθεια μεταξύ των οποίων και ο μεγαλύτερος, ίσως, φιλόσοφος του 20ου αιώνα, ο Noam Chomsky. Το 1995, το zmag απέκτησε και ψηφιακή ταυτότητα με την δημιουργία του Znet.org.
Το Znet.org είναι αυτή τη στιγμή κάτι περισσότερο από ένα απλό portal πολιτικού ακτιβισμού. Γύρω από την ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού έχει δημιουργηθεί μία “κοινότητα” από κόμβους και ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή την αλληλεπιδραστική σχέση.
Η δράση της “κοινότητας” και οι πολιτικές ιδέες της συνοψίζονται στο μότο που περιλαμβάνεται ως υπότιτλος στην κεντρική σελίδα του Z-net:

“Μια κοινότητα ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την κοινωνική αλλαγή”.

Κείμενα και σχολιασμοί της επικαιρότητας, καθώς και γενικότερες πολιτικές και κοινωνικές αναλύσεις συμπλέκονται με ένα πλήθος άλλων λειτουργιών, οι οποίες εκτείνονται από την επικοινωνία με τον Chomsky και τους άλλους διανοούμενους που συμμετέχουν στις δραστηριότητες του site μέχρι την επικοινωνία με τους άλλους χρήστες του κόμβου.
Όπως περιγράφει η ίδια η Lydia Sargent οι στόχοι του Znet είναι να πάει κόντρα στα ψέματα και στην παραπληροφόρηση των κατεστημένων media. Να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά του κόσμου κόντρα στη θεσμοθετημένη ταξική, φυλετική και κοινωνική καταπίεση και στον αυταρχισμό. Να παρέχει πληροφόρηση, ανάλυση και όραμα που θα βοηθήσουν στους αγώνες για κοινωνική αλλαγή. Να προσφέρει ένα φόρουμ σε έναν ευρύ κύκλο συγγραφέων, καθηγητών, ακτιβιστών που συνδέονται με τις απελευθερωτικές πολιτικές της Νέας Αριστεράς και των συνακόλουθων κινημάτων.
Και τα έχει καταφέρει περίφημα. Το Znet αποτελεί, αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη, παγκοσμίως, πολιτική διαδικτυακή κοινότητα μιας άλλης δυνατής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Μιας αριστεράς πέρα από αγκυλώσεις και προκαταλήψεις που συζητά ελεύθερα, προτείνει και δρα. Η Ελλάδα δεν έχει, μέχρι στιγμής, καταφέρει να αποκτήσει δική της, ανεξάρτητη φωνή, μέσα σε αυτή την κοινότητα.
Νομίζουμε ότι ήρθε ο καιρός μια τέτοια προσπάθεια να γίνει πραγματικότητα. Περισσότερα την ερχόμενη Τρίτη…