MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι θέλει για το Στέφανο Μάνο, αλλά εγώ νιώθω πως πρέπει να καλωσορίσω το νέο ιστολόγιό του, ιδίως τώρα που ο Στέφανος έχει απεκδυθεί (ή τον απέκδυσαν) από κάθε ρόλο στην ενεργό πολιτική. Γιατί με το παράδειγμά του αποδεικνύει ότι έχει καταλάβει τι είδους μέσο είναι το ιστολόγιο, σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς όπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος, όπου μετά τη φρενίτιδα της εποχής της διεκδίκησης της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ, ακολούθησε μια αταίριαστη για τον πολυλογά Βενιζέλο φειδώ με περίπου μια ανάρτηση το μήνα, καθώς και αποχή σχολιασμού επί μήνες, γεγονός που -για μένα- αποδεικνύει όχι την πίστη στο διάλογο με τους πολίτες που προσφέρει το μέσο, αλλά τη χρήση του ως ενός ακόμα επικοινωνιακού εργαλείου, ως ενός ακόμη βήματος για εκφώνηση λόγων με ιδιοτελείς σκοπούς.

Είναι τραγική η εικόνα μιας κοινωνίας που επιλέγει ακατάλληλους ανθρώπους για να την εκπροσωπούν, να ρυθμίζουν την τύχη της, να καθορίζουν το μέλλον της. Διαβάζω άρθρα ιταλών για την Ιταλία, αμερικανών για τις ΗΠΑ, δικών μας για την Ελλάδα. Παντού κάστες επιτήδειων, ανθρώπων με προφανείς αδυναμίες και αδιαφανείς ‘ικανότητες’. Διατρέχω εκτός από τον τόπο, το χρόνο. Ξανά τα ίδια. Αναζητώ τους λόγους, τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες που επιτρέπουν στις κάστες αυτές να επικρατούν. Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω μια καθολική, συγκροτημένη ερμηνεία. Δεν ξέρω κι αν υπάρχει. Μερικά όμως πράγματα είναι ευδιάκριτα. Όπως η αναγκαστική παρουσία ομάδων ανθρώπων που προκειμένου να αποκτήσουν ένα ρόλο στην κενή ζωή τους, υπηρετούν όχι αξίες, αλλά συμφέροντα. Όχι σκοπούς αλλά συστήματα και μηχανισμούς. Καθώς στερούνται ουσιαστικής παιδείας, είναι εύκολο να διολισθήσουν στην υπηρεσία ανθρώπων και σκοπών χωρίς ηθική υπόσταση.

Πριν λίγα χρόνια, ένας τοπικός κομματάρχης κόμπασε ότι “εγώ, κι ένα γάιδαρο να κατεβάσω υποψήφιο, θα τον εκλέξω”. Ο γάιδαρος βρέθηκε εύκολα και κέρδισε τις εκλογές. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Καθώς πλησιάζουμε σε νέες εκλογές κομματικών οργάνων, περιμένω να δω ποιός και ποιοί θα ζηλώσουν το ρόλο του γαϊδάρου. Βεβαίως αυτοί καθόλου δεν συμμερίζονται μια τέτοια οπτική. Μπορεί και να έχουν δίκιο.

Κάποτε ένας άγγλος γαιοκτήμονας συνάντησε στην κόλαση τον πιστό του υπηρέτη.

Κύριε, του είπε εκείνος, γιατί είστε εδώ;

Είμαι εδώ γιατί έκλεψα, είπα ψέματα και εξαπάτησα ανθρώπους προσπαθώντας να πληρώσω τα χρέη που συσσώρευσε αυτός ο αλήτης ο γιός μου. Εσύ όμως, ήσουν ένας καλός και πιστός υπηρέτης. Γιατί βρίσκεσαι εδώ;

Γιατί εγώ ανάθρεψα το γιό σας…

Όταν ο Κώστας Γαβράς δημιουργούσε την εξαιρετική ταινία “Z”, δεν γνώριζε ότι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μια ομάδα διανοούμενων και πολιτικών ακτιβιστών θα εμπνέονταν σε τόσο μεγάλο βαθμό, που το όνομα της ταινίας θα γινόταν το σύμβολο μιας ολόκληρης κοινότητας.
Το 1987 ο Michael Albert και η Lydia Sargent δημιουργούν το “zmag“, ένα περιοδικό πολιτικού ακτιβισμού που σκοπό είχε να ταχθεί κόντρα στο αμερικάνικο κατεστημένο. Σημαντικές προσωπικότητες στήριξαν την προσπάθεια μεταξύ των οποίων και ο μεγαλύτερος, ίσως, φιλόσοφος του 20ου αιώνα, ο Noam Chomsky. Το 1995, το zmag απέκτησε και ψηφιακή ταυτότητα με την δημιουργία του Znet.org.
Το Znet.org είναι αυτή τη στιγμή κάτι περισσότερο από ένα απλό portal πολιτικού ακτιβισμού. Γύρω από την ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού έχει δημιουργηθεί μία “κοινότητα” από κόμβους και ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή την αλληλεπιδραστική σχέση.
Η δράση της “κοινότητας” και οι πολιτικές ιδέες της συνοψίζονται στο μότο που περιλαμβάνεται ως υπότιτλος στην κεντρική σελίδα του Z-net:

“Μια κοινότητα ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την κοινωνική αλλαγή”.

Κείμενα και σχολιασμοί της επικαιρότητας, καθώς και γενικότερες πολιτικές και κοινωνικές αναλύσεις συμπλέκονται με ένα πλήθος άλλων λειτουργιών, οι οποίες εκτείνονται από την επικοινωνία με τον Chomsky και τους άλλους διανοούμενους που συμμετέχουν στις δραστηριότητες του site μέχρι την επικοινωνία με τους άλλους χρήστες του κόμβου.
Όπως περιγράφει η ίδια η Lydia Sargent οι στόχοι του Znet είναι να πάει κόντρα στα ψέματα και στην παραπληροφόρηση των κατεστημένων media. Να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά του κόσμου κόντρα στη θεσμοθετημένη ταξική, φυλετική και κοινωνική καταπίεση και στον αυταρχισμό. Να παρέχει πληροφόρηση, ανάλυση και όραμα που θα βοηθήσουν στους αγώνες για κοινωνική αλλαγή. Να προσφέρει ένα φόρουμ σε έναν ευρύ κύκλο συγγραφέων, καθηγητών, ακτιβιστών που συνδέονται με τις απελευθερωτικές πολιτικές της Νέας Αριστεράς και των συνακόλουθων κινημάτων.
Και τα έχει καταφέρει περίφημα. Το Znet αποτελεί, αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη, παγκοσμίως, πολιτική διαδικτυακή κοινότητα μιας άλλης δυνατής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Μιας αριστεράς πέρα από αγκυλώσεις και προκαταλήψεις που συζητά ελεύθερα, προτείνει και δρα. Η Ελλάδα δεν έχει, μέχρι στιγμής, καταφέρει να αποκτήσει δική της, ανεξάρτητη φωνή, μέσα σε αυτή την κοινότητα.
Νομίζουμε ότι ήρθε ο καιρός μια τέτοια προσπάθεια να γίνει πραγματικότητα. Περισσότερα την ερχόμενη Τρίτη…

Όλοι έσπευσαν μετά τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών της Iowa να αποθεώσουν τον Obama και τον τρόπο που νίκησε, εκεί, το λογικό φαβορί της διαδικασίας Hillary Clinton.
Ένα επιχείρημα βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον: το ότι όντας μελαμψός, μεγαλωμένος στην Ινδονησία και τη Χαβάη, μαθητής σε σχολείο με πλειοψηφία μουσουλμάνων και με το μεσαίο του όνομα να είναι Χουσεΐν, ο Obama μπορεί χωρίς να σπαταληθεί ούτε μία διπλωματική φράση, να ακυρώσει την εικόνα του πρωτογενούς εχθρού για τους φανατικούς μουσουλμάνους που προσωποποιείται τώρα στο λευκό, ευαγγελικό χριστιανό, νεοσυντηρητικό, Bush.
Από την άλλη μεριά, τον άκουσα να δηλώνει ότι “…together we will heal the nation and repair the world!”
Φρίττω, όταν ακούω ότι κάποιοι επιθυμούν να ‘επισκευάσουν’ τον κόσμο.

Την πρωτοχρονιά του 1988, πριν από ακριβώς 20 χρόνια δηλαδή, στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, επικεφαλής του κράτους και του ΚΚΣΕ ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ο άνθρωπος αυτός έλεγε όλα τα σωστά πράγματα μαζί, αλλά δεν μπορούσε να τα κάνει πράξη. Η κριτική που δεχόταν από τους διανοούμενους ήταν κυρίως για το δεύτερο. Ποιος άλλωστε μπορούσε να διαφωνήσει με την οικονομική μεταρρύθμιση (perestroika) και τη διαφάνεια -ή κοινωνική λογοδοσία κατά μία άλλη έννοια- (glasnost); (στο βάθος και το εύρος της εφαρμογής τους μπορεί να διαφωνούσαν, επί της αρχής, όχι).

Ο Γκορμπατσόφ, θυμωμένος σε μια συνέντευξη με την κριτική που δεχόταν, κάλεσε οποιονδήποτε από αυτούς που τον κριτίκαραν να πάνε εκεί να του πουν τι να κάνει και αυτός θα το έκανε. Κανείς δεν εμφανίστηκε αφού τη διακυβέρνηση πολλοί εμίσησαν, την κριτική όμως ουδείς. Άλλωστε, για να είμαστε δίκαιοι, γιατί να τείνουν χείρα βοήθειας σε ένα καθεστώς που όταν δεν τους ποδοπατούσε και τους φίμωνε, τους αγνοούσε επιδεικτικά; Όχι σίγουρα για τη γοητεία του Μιχαλάκη.

Στους κόλπους του ΚΚΣΕ, υπήρχε τότε μία ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση που αντί για τον Γκορμπατσόφ, επιθυμούσε έναν ηγέτη τύπου Τσερνιένκο, που θα συντηρούσε όσο περισσότερο γινόταν τη νεκρική ακαμψία της σοβιετικής πομφόλυγας, ή για να το πω αλλιώς, τον κυβερνητισμό και τον καθεστωτισμό. Το μόνο τους μέλημα ήταν η νομή της εξουσίας. Το αστείο πραξικόπημα που επιχείρησαν για να σταματήσουν την κατηφόρα και τη μετατροπή της ΕΣΣΔ σε Κούβα (ή μεγάλο Συνασπισμό κατά μία άλλη έννοια), ήταν τόσο αναμενόμενο όσο και η αποτυχία του.

Εδώ όμως αποκαλύπτεται η αλήθεια σε όλο της το μεγαλείο. Μόλις κάποιος μπεκρής ονόματι Γιέλτσιν, ανεβασμένος σε ένα τανκ, άρχισε να συντονίζει τον κόσμο που αυθόρμητα βγήκε στους δρόμους, το πανίσχυρο καθεστώς που είχε στη διάθεσή του δεκάδες μεραρχίες, εκατομμύρια στρατιώτες, ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, την αστυνομία, την KGB και τα τρίζοντα κόκκαλα των ιερών τεράτων του παρελθόντος, τι έκανε; ΤΙΠΟΤΑ. Μάλλον έμεινε σπίτι και έβλεπε από την τηλεόραση τον αφηνιασμένο Γιέλτσιν να κάνει πάρτι με το μέλλον!

Κατέρρευσαν σαν ένα σακί με πατάτες.

Ο Γιέλτσιν έδωσε στο σοβιετικό οικοδόμημα την κλωτσιά που τόσο ονειρευόταν ο Χίτλερ. ‘Πρέπει να δώσουμε μια κλωτσιά στην πόρτα και όλο το σάπιο οικοδόμημα θα καταρρεύσει’ δήλωνε ο Αδόλφος ναρκισσιστικά λίγο πριν την έναρξη της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Βέβαια, λίγο αργότερα, αναγκάστηκε να δηλώσει επίσης, πως ‘όταν κλωτσάς μια πόρτα, μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που δεν είχες ξαναμπεί ποτέ και δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ τι να περιμένεις’!

Γιατί τα θυμάμαι όμως όλα αυτά, χρονιάρες μέρες; Δεν ξέρω, ίσως το κείμενο αυτό να ταίριαζε καλύτερα στις απόκριες οπότε και θα το έπαιζα διεθνής αναλυτής χωρίς να παρεξηγηθώ. Αλλά επειδή οι απόκριες αργούν ακόμα, δεν θα κάνω καμία αναγωγή. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε!

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με το άρθρο του Νίκου Δήμου για τον αρχιεπίσκοπο και γι αυτό, σας προτρέπω να το διαβάσετε. Θα ήθελα μόνο να υπογραμμίσω δύο σημεία:

1) “Τον πόνεσα“, λέει ο Νίκος Δήμου. Μου συνέβη ακριβώς το ίδιο. Αλλά ξαφνιάστηκα. Στην αρχή δεν καταλάβαινα γιατί, ενώ δεν πονώ καθημερινά για τα λιμοκτονούντα παιδιά στο Darfur ή όπου γης, πονώ για τον αρχιεπίσκοπο. Τώρα ξέρω ότι αυτό οφείλεται στο ότι είχε ο ίδιος προβάλλει την εικόνα του σχεδόν άτρωτου, του πανίσχυρου, του ανέγγιχτου. Τώρα καταλαβαίνω πόσο είχα κι εγώ παρασυρθεί από αυτήν την εικόνα και είχα συμβιβαστεί ότι θα την αντικρύζω συνέχεια, ότι είναι σταθερή και μόνιμη. Κόντεψε να με πείσει. Χαίρομαι που η ζωή μου θύμισε μέσω αυτού και τη δική μου θνητότητα, γι αυτό βρίσκω τη δύναμη να πονώ και γι αυτόν.

2) “Τον θεωρούσα επικίνδυνο για την πολιτική μας ζωή, έτσι που είχε εντελώς απεμπολήσει την πνευματική του αποστολή, την χριστιανική του ταπεινότητα και είχε αναδειχθεί σε ηγετική μορφή της ελληνικής ακροδεξιάς.” Ακριβώς έτσι. Και δυστυχώς έχω την αίσθηση ότι το παράδειγμά του έχει βρει και βρίσκει καθημερινά μιμητές. Η κληρονομιά του μάλλον δεν θα έχει πολύ χριστιανισμό μέσα της, θα βρίθει όμως από πολιτική. Πράγμα επικίνδυνο και για την εκκλησία και για την κοινωνία. Αλλά η κοινωνία, θεσμικά, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η εκκλησία, θα μπορέσει να το διαχειριστεί; Ποια εκκλησία (εννοώ τους κληρικούς); Αυτή των αυλοκολάκων του δοκιμαζόμενου τώρα επισκόπου, ή αυτή του Μεσογαίας, του Αναστάσιου και των άλλων προσωπικοτήτων που την λαμπρύνουν με την παρουσία τους; Θα δούμε, αν και η εμπειρία μας διδάσκει για την επικράτηση των μετρίων. Γιατί όμως σε μια κοινωνία που υμνεί τις παρακαμπτήριες οδούς, που δοξάζει την ήσσονα προσπάθεια, που αποθεώνει την κατανάλωση και ακυρώνει τη σκέψη, τη μελέτη και την καλή προσπάθεια, να της πρέπει κάποιος καλύτερος του μετρίου; Μα, για τον απλό λόγο ότι πρόκειται περί πνευματικών καθοδηγητών. Όσο περισσότερο αμαρτωλή είναι μια κοινωνία, τόσο ένας καλύτερος πνευματικός ταγός της πρέπει. Εκτός αν εκκλησία (και πάλι επισημαίνω πως εννοώ μόνο τους κληρικούς) και κοινωνία είναι ένα και το αυτό. Οπότε ξέρουμε πολύ καλά τι θα συμβεί.