MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε τους έλληνες bloggers να απευθύνουν μέσω διαδικτύου ερωτήσεις στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου. Υπογράφουμε την παρακάτω επιστολή και την αποστέλλουμε στο mail της ιστοσελίδας του. Όσοι επιθυμούν να προσυπογράψουν την επιστολή μπορούν να το κάνουν σχολιάζοντας το post. Μπορούν επίσης από τώρα να μας στέλνουν τα ερωτήματα που θέλουν να υποβληθούν, πάλι μέσα από τα σχόλια του post. Αν και εφόσον γίνει αποδεκτή η πρόσκλησή μας θα ενημερωθούν όλοι μέσα από τα blog της πρωτοβουλίας για το πώς θα γίνει η διαδικασία και η συζήτηση.

Αγαπητέ κε Παπανδρέου,

Είναι γνωστό σε εμάς τους «ταξιδιώτες του διαδικτύου» ότι είστε ο πρώτος αρχηγός κόμματος στην Ελλάδα που έδωσε μεγάλη σημασία στις δυνατότητες αυτού του –ας το πούμε – μέσου και απέκτησε συνεπή διαδικτυακή και μάλιστα διαδραστική παρουσία, στο πλαίσιο της δημοκρατίας και της κοινωνίας μας γενικότερα.
Είναι επίσης γνωστό – και σε εσάς – ότι η ελληνική blogoσφαιρα το τελευταίο διάστημα άρχισε να αποκτά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα πολιτικοκοινωνικά χαρακτηριστικά, που πήραν και τη μορφή συμμετοχικών πρωτοβουλιών και δράσεων, όπως αυτές για την Αμαλία και την αναδάσωση.
Παίρνουμε λοιπόν την πρωτοβουλία να σας προσκαλέσουμε σε μία διαδικτυακή συζήτηση στην οποία κεντρικό πρόσωπο θα είστε εσείς, και συμμετέχοντες θα είναι bloggers και άλλοι ενεργοί ‘διαδικτυακοί πολίτες’.
Πρόθεση μας είναι να σας κάνουμε ερωτήσεις και -αν είναι εφικτό- να μεταφέρουμε απορίες και ερωτήματα συμπολιτών μας από όλη την Ελλάδα. Ερωτήσεις πέρα από τα τετριμμένα των συμβατικών ΜΜΕ, πέρα από τη συνθηματολογία και τα κλισέ.
Θεωρούμε ιδιαίτερα χρήσιμο για την δικτυακή κοινότητα (και όχι μόνο) να γνωρίζει τις απόψεις και τις προτεραιότητες σας καλύτερα σε θέματα που την απασχολούν, *πριν* πάει κάθε μέλος της να ψηφίσει την Κυριακή

Άρα, ναι, σας ζητάμε, εφόσον είναι εφικτό, στον ελάχιστο προεκλογικό χρόνο που απομένει, να “συναντηθούμε” κάπου στην blogoσφαιρα πριν από την ερχόμενη Κυριακή.
Διαλέξτε εσείς “τόπο” και “τρόπο”.

Σε κάθε περίπτωση, ευχόμαστε καλή συνέχεια και καλή δουλειά.

Φιλικά,

kosmetsas.wordpress.com, www.221.gr, thelonapo.blogspot.com, papanotas.wordpress.com, ekloges-2007.blogspot.com, korinthos.blogspot.com, polites4change.blogspot.com , vavatsiklis.blogspot.com, papaioannou.wordpress.com, sotiris-koukios.blogspot.com, zoubos.blogspot.com, krogias.blogspot.com, chouvi.blogspot.com, nope-larissa.blogspot.com , cybernero.blogspot.com , divaynne.wordpress.com, almalibre13.wordpress.com, natapoume.blogspot.com

Υστερόγραφο: Αναρτήστε εφόσον συμφωνείτε, ελεύθερα αυτό το post, στο ιστολόγιο σας.

Η συνέντευξη αυτή δόθηκε στην καλή δημοσιογράφο της πόλης μας κυρία Λιλή Μουζάκη για το περιοδικό ΜΑΖΙ και περιέχεται στο τρέχον τεύχος του. Η παρακάτω εκδοχή όμως είναι ελαφρά μεγαλύτερη αφού στο ιστολόγιο δεν τίθεται θέμα χώρου, σελιδοποίησης κτλ. Ευχαριστώ και από αυτή τη θέση, από καρδιάς, την κυρία Μουζάκη που είχε την πρωτοβουλία για μια ενδιαφέρουσα (ελπίζω) συζήτηση.

—————————————————————————-

Ο Mike μιλά μαζί μας σήμερα κυρίως για το ιστολογείν (βλ. blogging). Εξηγεί το πώς οδηγήθηκε στη δημιουργία του ιστολογίου που έχει το όνομα της πόλης μας και αναλύει γιατί τα ιστολόγια αποτελούν σήμερα την πιό δημοφιλή μορφή συμμετοχικής δημοκρατίας. Ανήσυχος και ριζοσπάστης, τραβά το δικό του ξεχωριστό δρόμο στην ενασχόλησή του με την πολιτική, ενάντια στον κομματισμό, το λαϊκισμό και την ψηφοθηρία.

Τι είναι το ιστολογείν;

Μια νέα μορφή κοινωνικότητας που μπορεί να φέρει σε επαφή ανθρώπους από τα 4 σημεία της γης. Συνήθως ένας και σπανιότερα περισσότεροι άνθρωποι καταθέτουν τις σκέψεις και τις ιδέες τους σε κοινή θέα στο διαδίκτυο και όποιος θέλει μπορεί να σχολιάσει. Μερικοί το ονομάζουν ‘δημοσιογραφία των πολιτών’ αλλά αυτός είναι ευρύτερος όρος. Εγώ προτιμώ το ‘open source thinking’, κατά το ‘open source software’ γιατί δίνω μεγαλύτερη σημασία στη συζήτηση παρά στο αρχικό άρθρο. Στο ιστολογείν υπάρχει μια πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα ισότητας μεταξύ των συμμετεχόντων που αποενοχοποιεί και ενθαρρύνει τη συμμετοχή. Γι αυτό και συνιστά την πιό δημοφιλή μορφή συμμετοχικής δημοκρατίας. Σε κάθε περίπτωση όμως, προϋποτίθεται η ανεξαρτησία του/των ιστολόγων.

Έχουν και πολιτικοί όμως ιστολόγια.

Ναι, όπως και παρατάξεις, κυρίως δημοτικές. Αλλά οι περισσότεροι πολιτικοί δεν κατέχουν τις ιδιαιτερότητες του μέσου και νομίζουν πως είναι ένα ακόμα βήμα για να εκτονώσουν την ανάγκη τους για ακροατήριο, οπότε καταλήγουν χαμένοι. Αντί να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία να αδράξουν και να αναλύσουν την κοινωνική δυναμική, εκφωνούν ‘δεκάρικους’. Σε άλλες περιπτώσεις, μια γνωστή ομάδα ανθρώπων (που γνωρίζονται από πριν) στήνουν ένα ιστολόγιο, αλληλοσυγχαίρονται και καταγγέλλουν όλους τους άλλους, οπότε το blog έχει μηδενική προστιθέμενη αξία. Σημασία έχει πάντα η διεύρυνση του ακροατηρίου, η εμβάθυνση του διαλόγου και η εμπέδωση της διαβούλευσης και αυτά είναι δύσκολος στόχος.

Τι σε έκανε να φτιάξεις το korinthos.blogspot.com ;

Το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί μια τοπική κοινωνία που δεν ξέρει από πού έρχεται, πού πατά και πού πηγαίνει. Η Κόρινθος είναι ένα brand name με τεράστια ιστορική, πολιτιστική και επιστημονική αξία, που υποτιμάται συστηματικά από τα αδιέξοδα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Πίστεψα ότι ένα ιστολόγιο που δεν μπορεί να χειραγωγηθεί από κανέναν, θα ήταν ένα καλό μέσο ανατροπής. Δεν αρκεί, αλλά είναι περισσότερο από το τίποτα. Μπορεί να γίνει μια αφετηρία.

Τι εννοείς με το ‘αδιέξοδα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας’;

Νομίζω πως η ελληνική δημοκρατία μετά τη μεταπολίτευση χαρακτηρίζεται από δύο γεγονότα: την αυξανόμενη βαθμιαία χειραγώγηση της κοινής γνώμης από τα media και την απίστευτα βλαπτική κουλτούρα της αντιπαράθεσης, σε αντίθεση με αυτήν της διαβούλευσης. Βεβαίως, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Ο Chomsky κάποτε είπε ότι δημοκρατία σήμερα σημαίνει να διαμορφώνεις πρώτα την κοινή γνώμη με τα media, και μετά να βάζεις τον κόσμο να ψηφίζει για τις απόψεις που του διαμόρφωσες. Προσθέστε σ’αυτά και λίγο από το ‘δε μτορώ, τι να κάνω, 400 χρόνια σκλαβιάς ήταν αυτά’ της ψωροκώσταινας και νά’μαστε! Είναι ακριβώς λόγω αυτού του αδιεξόδου που οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην πολιτική. Αλλά για να την ξαναβρούν, πρέπει πρώτα να αρχίσουν να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον, ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης. Η εμπιστοσύνη προς την πολιτική θα ακολουθήσει σαν φυσική συνέπεια. Σ’ αυτό οι πολίτες, οι τοπικές κοινωνίες, οι θεσμοί και τα εργαλεία τους -όπως τα ιστολόγια- έχουν τεράστιο ρόλο.

Ικανοποιημένος από την μέχρι τώρα πορεία των 16 μηνών του blog;

Ασφαλώς. Βλέπετε το ιστολόγιό μου είναι μορφή πολιτικού ακτιβισμού μέσω κοινωνικού λογισμικού (social software) και άρα υπόκειται στους περιορισμούς διάδοσης της κοινωνίας της πληροφορίας. Αν μάλιστα ο σύμβουλος του ειδικού γραμματέα ψηφιακού σχεδιασμού Γιάννης Λάριος, έχει δίκιο ότι σ’ όλη την Ελλάδα 100.000 άνθρωποι ασχολούνται με τις μορφές κοινωνικού λογισμικού, τότε εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένος. Περίπου 55 επισκέψεις ημερησίως δεν είναι άσχημα γιατί οι περισσότεροι από τους τακτικούς μου αναγνώστες και σχολιαστές, δεν είναι τυχαίοι άνθρωποι. Είναι μορφωμένοι, νέοι, επιτήδειοι με τις νέες τεχνολογίες, κοινωνικά ευαίσθητοι και γενικά, στην πρωτοπορία του κοινωνικού μετασχηματισμού. Είναι άνθρωποι που επηρεάζουν με τη γνώμη τους πολύ περισσότερους και ίσως -το εύχομαι- κάποιοι από αυτούς να γίνουν οι ηγέτες του αύριο. Άρα δεν είναι τόσο οι αριθμοί που με ικανοποιούν αλλά η ποιότητα των συμμετεχόντων.
Επίσης, στα περίπου 130 άρθρα που έχω γράψει μέσα στους 16 μήνες λειτουργίας του blog, καταγράφονται δεκάδες προτάσεις, κάποιων εκ των οποίων τη δυναμική θα δούμε ελπίζω στο μέλλον.

Πράγματι, κάποιες από τις προτάσεις είναι πολύ εντυπωσιακές, όπως αυτή που αναφέρεται στο Corinth Computer Project.

Είναι να τρελαίνεσαι. Το πανεπιστήμιο της Pennsylvania μετά από υπερδεκαετή σκληρή δουλειά, έφτιαξε έναν ψηφιακό, εικονικό, τρισδιάστατο χάρτη της αρχαίας Κορίνθου που εκτείνεται από τα αρχαϊκά χρόνια μέχρι τον 20ο αιώνα και αντί να φιλοξενείται εδώ, σε ένα μουσείο κορινθιακής ιστορίας, σχεδόν κανείς εδώ δεν γνωρίζει την ύπαρξή του. Αλλά ποιός να έλθει σε εταφή με το Upenn;
Υπάρχουν ακόμη και πιό σύνθετες προτάσεις, όπως για τη χρήση laptop από τους μαθητές της 6ης Δημοτικού, αλλά και πιό απλές, όπως για τα δημοτικά ποδήλατα ή για τη δημιουργία γλυπτών και άλλων έργων τέχνης σε δημόσιους χώρους. Και όλα αυτά προερχόμενα από τη γνώση και τη φαντασία ενός ανθρώπου. Φανταστείτε αυτά να μαζικοποιηθούν.
Κάτι ακόμα πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου, είναι η επισήμανση παραδειγμάτων από άλλες πόλεις, άλλα κράτη, άλλες ηπείρους. Οι δρόμοι της αστικής ανάπτυξης δεν είναι μονής αλλά πολλαπλής κατεύθυνσης και πολλοί αυτό το αγνοούν. Τα πετυχημένα παραδείγματα από όλο τον κόσμο, μπορούν να ωφελήσουν τις επιλογές μας.

Θα μπορούσαμε να αναδημοσιεύσουμε μερικά από τα άρθρα;

Ελεύθερα! αρκεί να αναφέρεται η πηγή (γέλια).

Φυσικά! Δημοσιοποιείς επίσης και ηχητικά αρχεία των συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου…

Ναι, γιατί πιστεύω ότι έτσι εμπεδώνεται η διαφάνεια (αυτό κατά τη γνώμη μου έπρεπε να το κάνει ο δήμος στην επίσημη ιστοσελίδα του). Από την ακρόασή τους συνάγεται το συμπέρασμα ότι υπάρχουν πολύ μεγάλα περιθώρια βελτίωσης της διαδικασίας προς όφελος της συναίνεσης. Αλλά και πέρα απ’ αυτά, πώς γίνεται για παράδειγμα, να έχει η αντιπολίτευση μόνο λίγες ημέρες στη διάθεσή της για να προετοιμαστεί για μια ημερήσια διάταξη με σαράντα θέματα; Και αν έτσι γινόταν πάντα, τώρα πρέπει να αλλάξει. Σε άλλους δήμους η ημερησία διάταξη διανέμεται 10 ημέρες νωρίτερα και συνοδεύεται από τις εισηγήσεις!

Μιλάς για καινούργια πράγματα και μεγάλες αλλαγές σα να ήταν όλα αυτά αυτονόητα. Έχεις συναίσθηση της δυσκολίας τους;

Νομίζω, ναι. Αλλά ξέρετε, ο κόσμος δεν αλλάζει από τους ευχαριστημένους, τους μουγκούς, τους κοπαδίτες. Αν όλοι ήταν έτσι, θα είμασταν ακόμα στη λίθινη εποχή. Δεν πιστεύω όμως στις βίαιες και αλματώδεις ανατροπές, αλλά στην αλλαγή βήμα προς βήμα. Αρκεί να κατανοούμε ότι οι χθεσινές ταξινομήσεις και διακρίσεις, είναι σήμερα άκυρες.

Άκυρες;

Η διάκριση δεξιά-αριστερά, είναι σήμερα κατά τη γνώμη μου άκυρη. Μόνο από κεκτημένη ταχύτητα επιβιώνει και επειδή κάποιοι βάσισαν σ’ αυτήν την πολιτική τους (και όχι μόνο) καριέρα. Αλλά όποιος κοιτά γύρω του χωρίς παρωπίδες, βλέπει ότι υπάρχουν πολλοί που ενώ δηλώνουν αριστεροί είναι βαθιά αντιδραστικοί, όπως και πολλοί που αυτο- ή ετερο- προσδιορίζονται ως δεξιοί αλλά είναι πολύ περισσότερο αριστεροί από άλλους. Παρά ταύτα, εκτιμώ ότι η κλίμακα δεξιά-αριστερά, θα μας κάνει ακόμη παρέα για αρκετό καιρό. Εύχομαι, όσο το δυνατόν λιγότερο.

Και ποιοί θα είναι οι νέοι πόλοι;

Δεν μπορώ να τους ονοματοδοτήσω, τους βλέπω όμως να έρχονται. Τους βλέπω στον τρόπο με τον οποίο τα ιστολόγια MyDD και DailyKos ανέτρεψαν την αφασία, τη σύγχυση και το αδιέξοδο στο οποίο είχε οδηγήσει το αμερικανικό δημοκρατικό κόμμα το Democratic Leadership Council (DLC). Να θυμίσω την ήττα των δημοκρατικών, δύο φορές μάλιστα, από τον πιό ηλίθιο πρόεδρο στην ιστορία, τον Bush junior; Είναι τυχαίο που δύο ιστολόγια και ένας χαρισματικός γραμματέας, ο Howard Dean κατέλυσαν τόσο την αλλαγή που κανείς από τους οκτώ υποψήφιους του δημοκρατικού κόμματος για το χρίσμα δεν θα παραβρεθεί στη φετινή θερινή σύνοδο του DLC; Ένα λοιπόν το κρατούμενο με το παράδειγμα της συμμετοχικής δημοκρατίας. Ένα ακόμη είναι η ολοένα και μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των πολιτών σε θέματα περιβάλλοντος. Το πράσινο παράδειγμα δεν είναι εφήμερο και περαστικό. Ένα τρίτο που σκέφτομαι, είναι το αρνητικό παράδειγμα πολιτικών που χαρακτηρίστηκαν κάποτε προοδευτικές αλλά αποδείχτηκαν άθλια αντιδραστικές. Πχ η κλοπή που έχουν ήδη υποστεί τα σημερινά μικρά αλλά και μεγαλύτερα παιδιά από τους ‘προοδευτικούς’ πατεράδες τους στο ασφαλιστικό και σε σωρεία άλλων προνομίων. Εξ ού και η δυσκολία της ελληνικής, της ιταλικής, της γαλλικής και εντέλει της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς να επικαιροποιήσουν το πολιτικό τους μήνυμα και να επικοινωνήσουν με τα κοινωνικά στρώματα. Γιατί είναι ένοχες και δεν έχουν το κουράγιο να το παραδεχτούν.

Στην πόλη μας, πώς χαρακτηρίζεις τους ‘πόλους’;

Προς το παρόν, φαίνεται πως έχουμε μια σύντηξη των πόλων! Προσπαθώ να δω τι άλλαξε από το Θωμαΐδη στον Πνευματικό, αλλά στο επίπεδο της πόλης, μέχρι σήμερα, δεν βλέπω τίποτα διαφορετικό. Που σημαίνει πως κάπου αλλού είναι οι αληθινοί πόλοι, πως ίσως ένα νέο είδος μαγνητισμού να πρέπει να μας διαρρεύσει, μακριά από τα μπλε, πράσινα ή ροζ χαρακώματα, πιό κοντά στην πόλη αυτή καθεαυτή και τους πολίτες της.

Η εικόνα (του AFP) είναι συγκλονιστική και μιλάει μόνη της. Αλλά έχει επίσης σημασία ότι πρωτοδημοσιεύτηκε σε ένα blog και οδήγησε στην απελευθέρωση εκατοντάδες σκλάβους, ισχυρό δείγμα της αποτελεσματικότητας αλλά και της χρησιμότητας της δημοσιογραφίας των πολιτών. Την αλίευσα από τον αυστραλιανό ειδησεογραφικό ιστοτόπο “The Age”, και εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την ιστορία. Ένα μικρό κομμάτι της, αναπαράγω παρακάτω μεταφρασμένο.

“Στον αυστηρά ελεγχόμενο κόσμο των ΜΜΕ της κομμουνιστικής Κίνας, η ‘δημοσιογραφία των πολιτών’ συνιστά έναν τρόπο παράκαμψης της λογοκρισίας, σπάζει τα ταμπού και προσφέρει μια βαλβίδα εκτόνωσης των κοινωνικών εντάσεων. Σε ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αυτό το μήνα, το internet ήταν υπεύθυνο για την αποκάλυψη ενός σκανδάλου σκλάβων σε δύο κινεζικές επαρχίες στις οποίες ήταν αναμεμιγμένες και οι τοπικές αρχές. Μια επιστολή που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο από 400 γονείς παιδιών που εργάζονταν ως σκλάβοι σε πλινθοποιεία, ήταν η ώθηση για να σπάσει η σιωπή του ελεγχόμενου από το κράτος Τύπου και να υποβληθεί μια έκθεση σχετικά με το σκάνδαλο, που μερικές οργανώσεις υπεράσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου ισχυρίζονται ότι συνέβαινε για πολλά χρόνια. Η ανάρτηση της επιστολής των γονέων στο internet ήταν για τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους στην Κίνα, ο μόνος τρόπος δημοσιοποίησης των καταγγελιών τους. «Το φαινόμενο της ‘δημοσιογραφίας των πολιτών’ έφθασε ξαφνικά πριν μερικά χρόνια» λέει ο Liu Xiaobo, ένας από τους ηγέτες των σπουδαστών από την εποχή της εξέγερσης στην πλατεία Tiananmen το 1989. “Ειδικά μετά την εμφάνιση των blogs, κάθε blog είναι μια νέα πλατφόρμα για τη διάδοση των πληροφοριών.”

Τα παραδείγματα πληθαίνουν εκθετικά. Παντού, σε όλον τον κόσμο, λιγότερο ή περισσότερο ανεπτυγμένο, η δημοσιογραφία των πολιτών σπάει τους αποκλεισμούς στην πληροφόρηση, υπερφαλαγγίζει αχρηστευμένους θεσμούς διαφάνειας, εκθέτει σκοτεινές πλευρές της εξουσίας και υπερασπίζεται αρχές και δικαιώματα που βάλλονται, είτε θεωρούνται ‘κεκτημένα’ είτε όχι. Η έννοια του πολίτη, στη μεταβιομηχανική εποχή, εμφανίζεται περισσότερο ενδυναμωμένη παρά ποτέ. Μόνο που δεν προσφέρεται ως ‘παροχή’, αλλά ως ευκαιρία. Αυτοί που την βλέπουν, μπορούν να επωφεληθούν. Οι υπόλοιποι κινδυνεύουν να γίνουν κάποτε το αντίστοιχο των δύσμοιρων ανθρώπων της φωτογραφίας.

Το άρθρο που θα διαβάσετε πιό κάτω, είναι της καλής συνιστολόγου DeGreece, και το αναδημοσιεύω εδώ κατόπιν αδείας της, επειδή το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Απολαύστε το!

————————————————————————————————-
Οι περισσότεροι πια στον πλανήτη, αποτελούμε μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη του ανθρώπινου είδους με τον προσδιορισμό homo urbanis (άνθρωπος της πόλης/καταναλωτής), σε συνέχεια του homo tribalis (άνθρωπος της αγέλης/κυνηγός). Ο προγονός μας χαρακτηριζόταν από την αναφορά του σε ένα κλειστό και καλά οργανωμένο σύστημα σχέσεων, τη φυλή, που μετακινούνταν μέσα σ’ ένα λιγότερο σταθερό περιβάλλον προς αναζήτηση τροφής. Ο άνθρωπος καταναλωτής εγκαταστάθηκε με τη σειρά του σε σταθερά, κλειστά, καλά οργανωμένα πολεοδομικά συστήματα, τις πόλεις, και ανέπτυξε πιο ευέλικτες μορφές κοινωνικών σχέσεων.

Σήμερα το 50%, και μέχρι το 2050 το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, ζουν σε πόλεις μεγαλύτερες του 1.000.000 κατοίκων, μια εξέλιξη ενδεχομένως ενδεδειγμένη, στο βαθμό που ο υπερπληθυσμός, όπως και άλλα περιβαλλοντικά μεγέθη, παραμένουν σε μη ελέγξιμα πεδία.

Είναι καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, να συγκεντρωθεί το ανθρώπινο είδος σε πολεοδομικά συγκροτήματα των οποίων τα προβλήματα θα κληθεί να επιλύσει η τεχνολογία, παρά να απλωθεί σε όλη τη διαθέσιμη ελεύθερη γη και να εξαντλήσει τους εναπομείναντες φυσικούς πόρους.

Στη μετα-βιομηχανική εποχή, η επιβίωσή μας μέσα στις πόλεις εξαρτάται από τις απαραίτητες προσαρμογές της συμπεριφοράς μας σε διάφορα επίπεδα. Αυτή η σταδιακή αναπροσαρμογή των πόλεων στα νέα δεδομένα πρέπει να ακολουθήσει πιο γρήγορους ρυθμούς.

Στο κοινωνικό επίπεδο πρέπει να εμπλουτίσουμε τις φθίνουσες δομές της οικογένειας και της επαγγελματικής, πολιτικής ή θρησκευτικής κοινότητας με καινούργιες όπως ο εθελοντισμός, η κοινωνική εργασία (ανεξάρτητα επαγγέλματος) και η ψηφιακή επικοινωνία . Για τα δύο πρώτα θα μπορούσαμε να εισάγουμε την κοινωνική θητεία ολίγων εβδομάδων για όλους τους πολίτες ανά χρονικά διαστήματα (κάτι παρόμοιο με την πρόταση των Γάλλων σοσιαλιστών), ενώ με τον όρο ψηφιακή επικοινωνία δεν εννοώ μόνο το internet αλλά πχ και την επίγεια ψηφιακή αμφίδρομη τηλεόραση που θα πρέπει να αναδειχθεί σε χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών και να μην παραδοθεί πάλι στα γνωστά οικονομικά συμφέροντα (βλ. σχετικός νόμος που δημοσιεύτηκε).

Στο επίπεδο διαχείρισης των πόρων/εισροών, ο άνθρωπος της πόλης θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει την υποβάθμιση της καταναλωτικής του δύναμης και της ποιότητας των αγαθών με το ενδεχόμενο να παράγει ο ίδιος ένα μέρος της διατροφής του σε μια νέα αστική γεωργία, ένα θέμα που βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο της έρευνας.

Στο θέμα των αποβλήτων (ανακύκλωσης) και της ενεργειακής διαχείρισης (ανανεώσιμες πηγές) απαιτείται πλέον μια δυναμική πολιτική που θα παράγει αποτελέσματα όχι μόνο στο πεδίο της προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και στο και στο πεδίο της οικονομίας, της απασχόλησης και της ανάπτυξης. Δηλαδή το η περιβαλλοντική πολιτική μπορεί να γίνει και ένας βασικός τομέας της οικονομίας.

Στο επίπεδο οργάνωσης του χώρου και του χρόνου μέσα στη πόλη φαίνεται να είναι αναγκαία η μείωση των υπερτοπικών μετακινήσεων μεταξύ κατοικίας, εργασίας και υπηρεσιών. Αυτή η αλλαγή σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, μεικτές χρήσεις γης σε κάθε συνοικία, άρα και τόνωση της τοπικής δραστηριότητας, κάτι που δεν θα γίνει εύκολα αποδεκτό από τους οπαδούς των «αποστειρωμένων» ακριβών προαστίων.

Στο οικονομικό επίπεδο, η ανάγκη για ευελιξία της αγοράς και της εργασίας ζητά το ίδιο ευέλικτες κατασκευές και χώρους οικονομικών δραστηριοτήτων. Οι γρήγορες, ευτελείς και εφήμερες (μαζικές) κατασκευές ανταγωνίζονται πλέον τα αλαζονικά, πομπώδη (μεγαλοπρεπή) κτίρια επίδειξης δύναμης που αποτελούσαν όμως αρχιτεκτονικά σύμβολα στο παρελθόν. Αυτή η μεταμόρφωση πρέπει να γίνει με όρους που να προστατεύουν την αισθητική εικόνα της πόλης και μάλιστα να μας δώσουν την ευκαιρία για μια ανθρωποκεντρική και περιβαλλοντικά φιλική προσέγγιση των νέων κατασκευών μέσω νέων ευέλικτων οικοδομικών κανονισμών και πολλών αρχιτεκτονικών διαγωνισμών.

Τέλος, το τεχνητό οικοσύστημα “πόλη” με τις παραμέτρους, τον τρόπο λειτουργίας του και τους κανόνες συμπεριφοράς μέσα σε αυτό, είναι εξίσου χρήσιμο να εισαχθεί στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση όσο και το φυσικό περιβάλλον.

Ο σύγχρονος άνθρωπος/η σύγχρονη πόλη, όπως και σε κάθε άλλη περίοδο της ιστορίας, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αντίθετες δυνάμεις: τη δυναμική μεταμόρφωση ή την εντροπία, την προετοιμασία για το μέλλον ή τη νοσταλγία του παρελθόντος.

Η ιστορική πόλη του Newton στη Μασσαχουσέτη, δυτικά της Βοστώνης, έχει πληθυσμό περίπου 84.000 κατοίκων και είναι γνωστή ως “The Garden City”, δηλαδή η πόλη των κήπων ή η πόλη-κήπος. Στην πραγματικότητα, δεν είναι μία πόλη αλλά 13 χωριά! που συγκροτούν έναν χαλαρό αστικό ιστό. Στην πόλη αυτή φιλοξενούνται έξι πανεπιστημιακές σχολές, δύο συμφωνικές ορχήστρες, μία βιβλιοθήκη με 500.000 τόμους και ένα μουσείο ιστορίας σε κτίριο του 1809. Ανάμεσα στα αρκετά blogs που συντηρούν οι κάτοικοι αυτής της πανέμορφης πόλης και τα οποία έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθημερινότητα, υπάρχει και ένα, σχετικά νέο, που ασχολείται με την τοπική, τη δημοτική πολιτική. Ονομάζεται “The Garden City”, a Newton community blog.
Ας πάμε λίγο πίσω. Από καιρό, το δημοτικό συμβούλιο σχεδίαζε την κατασκευή ενός νέου γυμνασίου-λυκείου στην περιοχή Newton north (δες εικόνα). Τα σχέδια εντυπωσιακά, αλλά όπως σχεδόν πάντοτε, υπήρχαν και αντιρρήσεις. Έτσι, στη λογική της κοινωνικής λογοδοσίας και αποδοχής, έγινε στις 27 Ιανουαρίου 2007 ένα τοπικό δημοψήφισμα (τις σχετικές λεπτομέρειες που είναι άκρως εντυπωσιακές και προκαλούν ταυτόχρονα θαυμασμό και θλίψη, μπορείτε να δείτε εδώ). Την προώθηση του σχεδίου υποστήριζε ο δήμαρχος και την ματαίωσή του μιά ομάδα πολιτών (καμία σημασία δεν έχει για μας ποιός είχε δίκιο ή όχι). Ο δήμαρχος χρησιμοποίησε μέσα κλασικής πολιτικής όπως καταχωρήσεις και συνεντεύξεις στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, επιστολές στους κατοίκους, πλακάτ, αυτοματοποιημένες τηλεφωνικές ενημερώσεις κτλ που κόστισαν συνολικά 50.000$, όλα από προσφορές. Η αντίπερα όχθη, είχε στη διάθεσή της ελάχιστα χρήματα από συνεισφορές, ελάχιστα αυτοσχέδια πλακάτ, πολύ κέφι και … ένα blog. Είχαν όμως και κάτι ακόμη: εσωτερική πληροφόρηση, καθώς ένα μέλος της επιτροπής του δήμου για το έργο, ανοιχτά και επώνυμα τροφοδοτούσε το blog με πληροφορίες από τις συνεδριάσεις και λειτουργούσε ως σύνδεσμος αφού μετέφερε ερωτήματα και απορίες που οι πολίτες κατέθεταν στο blog, στα μέλη της επιτροπής.
Έτσι, ενώ αρχικά το αποτέλεσμα φαινόταν αυτονόητο υπέρ της πλευράς του δημάρχου, τελικά το ‘όχι’ συγκέντρωσε το απροσδόκητο 41%. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα blog καταλύει πολιτικές διαμάχες. Στις ΗΠΑ, σε εθνικό επίπεδο, έχουμε το πρόσφατο παράδειγμα της νίκης των Δημοκρατικών για τη Γερουσία, που βασίστηκε εν πολλοίς στην ιδιοφυή στρατηγική του Howard Dean με τα blogs και ιδίως το Blog for America. Η κα Ségolène
Royal στη Γαλλία έσπευσε να μιμηθεί την πολιτική Dean, οδηγούμενη έτσι σε περιφανή επικράτηση έναντι των εσωκομματικών της αντιπάλων για το χρίσμα της προεδρίας. Μιά και μιλάμε για Γαλλία, σε θρίαμβο κατέληξε και η διαμάχη μεταξύ του blogger Christophe Grebert και του δημάρχου του Puteaux (προαστίου του Παρισιού), για την οποία μπορείτε να διαβάσετε στο έγκυρο ελληνικό blog πολιτικού διαλόγου diablog, ένα σύντομο αλλά περιεκτικό άρθρο!
Είναι πλέον βέβαιο! Τα blogs είναι κατ’ εξοχήν εργαλεία ενδυνάμωσης της φωνής και των δικαιωμάτων των πολιτών και ενίσχυσης της διαφάνειας. Ναι, δεν είμαστε Newton (εδώ είναι βαλκάνια), δεν είμαστε ούτε καν Puteaux, αλλά εγώ πιστεύω ότι μπορούμε να γίνουμε, διαφορετικά πρέπει να μετοικήσουμε! Το πιστεύει αλήθεια κανείς άλλος;

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας, σε συνεργασία με βιβλιοθήκες από τέσσερις περιοχές της Ευρώπης (Lisboa-Πορτογαλία, Roskilde-Δανία, Bologna-Ιταλία και Bekes-Ουγγαρία), συμμετέχει με ιδιαίτερη περηφάνια στην εφαρμογή του LIGHT, ενός πρότυπου προγράμματος, το οποίο υλοποιείται στα πλαίσια της κοινοτικής πρωτοβουλίας ΙNTERREG IIIC, που ως κύριο στόχο του έχει την βελτίωση της ηλεκτρονικής πρόσβασης του κοινού στις πηγές της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το πρόγραμμα LIGHT καταφέρνει να συνδέει τον πολιτισμό με την εκπαίδευση, να ενημερώνει το κοινό για την αξία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, να δημιουργεί πρόσβαση στο πολιτιστικό απόθεμα της περιοχής καθώς και να συμβάλλει στη δημιουργία πολιτιστικού περιεχομένου ενθαρρύνοντας την καινοτομία και τον πειραματισμό.
Τα ανωτέρω, αναφέρονται στο δικτυακό τόπο της δημόσιας βιβλιοθήκης της Βέροιας. Μιάς μικρομεσαίας πόλης 70.000 κατοίκων που είναι κι αυτή -όπως και η δική μας- κοντά σε μιά μεγαλούπολη (70 χλμ από Θεσσαλονίκη). Η ιστοσελίδα της βιβλιοθήκης αναφέρει ότι «H παρούσα δράση υλοποιείται στο πλαίσιο του έργου – Οριζόντια Δράση – Δημιουργία Δικτυακών τόπων για τις βιβλιοθήκες. Επιχειρησιακό πρόγραμμα : Κοινωνία της Πληροφορίας, Μέτρο : Εξοπλισμός και δικτύωση σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Το έργο συγχρηματοδοτείται κατά 75% από την Ε.Ε. και κατά 25% από το Ελληνικό Δημόσιο» και έχει υλοποιηθεί από το 2004. Στο χώρο δε της βιβλιοθήκης, λειτουργεί Wi-Fi hot spot.
Ένα μεγάλο μπράβο στους δημότες της Βέροιας που κατάφεραν να έχουν ανθρώπους φιλοπρόοδους, εξωστρεφείς και εργατικούς στα κοινά τους. Ό,τι δεν έχει η Κόρινθος. Ναι, έχουμε δημοτική βιβλιοθήκη από το 1980, αλλά πού τέτοια μεγαλεία με ευρωπαϊκά προγράμματα, ιστοσελίδες, Wi-Fi κτλ. Μα πρέπει να θεωρείται μιά ιστοσελίδα μεγαλείο; Ακόμα και η βιβλιοθήκη του δήμου Μάνδρας έχει. Μεγαλείο θα ήταν αν η βιβλιοθήκη ήταν οργανικά διασυνδεδεμένη με εθνικά και ευρωπαϊκά κέντρα και προγράμματα όπως η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, δικτυακούς τόπους εκπαίδευσης, τους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, ξένους εκδοτικούς οίκους, την Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη, την αμερικανική βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου, άλλες διεθνείς βιβλιοθήκες και ευρωπαϊκά προγράμματα όπως το LIGHT, το CALIMERA και το MINERVA. Μεγαλείο θα ήταν αν οι λειτουργίες της είχαν πιστοποίηση καλών πρακτικών, αν προσέφερε ανεμπόδιστη πρόσβαση σε άτομα με ειδικές ανάγκες, αν γινόταν η αφορμή για μιά μίνι έστω πολιτιστική επανάσταση (για να μην πω ανάσταση). Στις πολύ μακρινές Σέρρες (γιατί εμείς αυτούς τους βλέπουμε με το κυάλι) η ιστοσελίδα της βιβλιοθήκης η οποία φιλοξενεί 70.000 τόμους βιβλίων σε ένα πενταόροφο κτίριο-κόσμημα, μετεξελίσσεται όλο και περισσότερο σε πολιτιστικό portal.
Δυστυχώς, τα πολλά (πάρα πολλά) χρόνια απραξίας, ωχαδερφισμού, ασφαλτοστρώσεων και λίγων φτηνών έργων βιτρίνας (πώς να ξεχάσουμε το μεγάλο έργο της πρώτης τετραετίας Θωμαΐδη – το γκρέμισμα του φράχτη στα περιβολάκια), κατάντησαν την πόλη ουραγό στην ελλάδα. Η νέα δημοτική αρχή δεν θα έχει την πολυτέλεια της ανοχής που –κάκιστα- απέλαυσε ο απαράδεκτος και ανίκανος απερχόμενος δήμαρχος. Και μένει να δούμε αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις συσσωρευμένες ανάγκες και προσδοκίες.

Το μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, έχει ξεκινήσει ήδη από το 1988 ένα ερευνητικό πρόγραμμα με την ονομασία ‘The Corinth Computer Project’. Ο αρχικός στόχος ήταν να μελετηθεί ο πολεοδομικός σχεδιαμός κατά τη ρωμαϊκή περίοδο στην Κόρινθο και να παραχθεί ένας υψηλής ακρίβειας ψηφιακός χάρτης της αρχαίας πόλης στον οποίον κάποιος θα μπορούσε να διακρίνει και να μελετήσει τις αλλεπάλληλες χρονολογικές περιόδους ανάπτυξης της πόλης. Στην πορεία το πρόγραμμα επεκτάθηκε και στην καταγραφή της ιστορίας της Κορίνθου από την αρχαϊκή περίοδο μέχρι και τον 20ο αιώνα. Αυτό το εκπληκτικό έργο συντελέστηκε σε διάστημα μεγαλύτερο των δέκα ετών, από πλείστους μελετητές-συντελεστές, πλην όμως ουδεμία εκδήλωση ή αναφορά σε αυτό το πρόγραμμα δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου από το δήμαρχο του πολιτισμού όπως του αρέσει να αυτοαποκαλείται. Ούτε βέβαια εδέχθη οποιασδήποτε μορφής κριτική γι αυτό από την αντιπολίτευση. Ταμπουρωμένος στους ορίζοντες του επαρχιωτισμού του, γοητευμένος από τον πολιτισμό του Νταλάρα, μαθητευόμενος στο πρότυπο ευγένειας του ‘Πανίκα’ Ψωμιάδη (εκεί είναι καλός μαθητής), και κυρίως, ανεπίδεκτος οιασδήποτε βελτίωσης, ο δήμαρχος Κορινθίων σκορπά λεφτά σε φυλλάδια για το έργο του στον τομέα του πολιτισμού, χωρίς να δείχνει να αντιλαμβάνεται καλά-καλά τι σημαίνει αυτή η λέξη. Με τη στενή της έννοια, η λέξη πολιτισμός αναφέρεται ευθέως στην πόλη και τον πολίτη, περιγράφοντας την πολυπλοκότητα, τα μέσα και τα αγαθά της ζωής στην πόλη. Με αυτήν την έννοια, το αμερικανικό πρόγραμμα συνιστά την πιό πλήρη καταγραφή του κορινθιακού πολιτισμού που έγινε ποτέ. Αν λοιπόν ο σημερινός ή οποιοσδήποτε μελλοντικός δήμαρχος θελήσει να ψελλίσει τη λέξη ‘πολιτισμός’, ας καλέσει πρώτα τους συντελεστές αυτού του προγράμματος να τους τιμήσει, ας φιλοξενήσει πρώτα το ψηφιακό προϊόν του προγράμματος σε ένα μουσείο κορινθιακής ιστορίας και μετά ας καλέσει και τη Γλυκερία. Επιτέλους, αυτά τα μουσικά (υπο)προϊόντα μπαίνουν κάθε μέρα στα σπίτια μας, τα γραφεία μας, τα αυτοκίνητά μας από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, χωρίς καν να το επιθυμούμε. Στομώσαμε πιά!! Αυτό που δεν μπαίνει είναι ακριβώς αυτό που αντιπροσωπεύει το ‘The Corinth Computer Project’: η υψηλής ποιότητας, έντασης και διάρκειας, ανθρώπινη προσπάθεια να ειπωθεί η αλήθεια.

Το σχέδιο στην αρχή είναι του Coronelli από το 1685 και φιλοξενείται στη Γεννάδειο βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

Φανταστείτε ένα σχολείο όπου κάθε μαθητής και κάθε δάσκαλος έχει τον δικό του υπολογιστή. Όχι όποιον-όποιον υπολογιστή, αλλά ένα σύγχρονο, γρήγορο, φορητό υπολογιστή, ικανό για ασύρματη δικτύωση. Καλυμένο με ασφάλεια κατά της κλοπής και των ατυχημάτων, και με τεχνική υποστήριξη 24 ώρες το 24ωρο. Μετά το τέλος του ωραρίου του σχολείου, ο κάθε μαθητής παίρνει τον υπολογιστή μαζί του, στο σπίτι του, αφού για όλο το εκπαιδευτικό έτος είναι ‘δικός του’. Αυτή είναι η απαραίτητη υποδομή αν είναι τα παιδιά μας να μη γίνουν θύματα του ψηφιακού χάσματος. Διεθνώς ονομάζεται ‘one-to-one computing’ και γίνεται παραδεκτό πως μόνο έτσι και όχι με 20 παιδιά γύρω από έναν υπολογιστή που τον χειρίζεται ο δάσκαλος, μπορεί να επιτευχθεί μάθηση. Στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή, περισσότερα από 3000 σχολεία εφαρμόζουν τέτοιο πρόγραμμα. Πολύ περισσότερο όμως από τις γνώσεις χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή (προαπαιτούμενο για να μη θεωρείται σήμερα ένας άνθρωπος αναλφάβητος) φαίνεται πως η χρήση τους έχει καταλυτική επίδραση και στις επιδόσεις των μαθητών. Σε μιά επαρχία της νότιας Καρολίνας, συγκρίθηκαν οι επιδόσεις μαθητών που είχαν laptop με αυτές μαθητών χωρίς laptop, με μέσο μιά στανταρισμένη δοκιμασία που λέγεται ‘metropolitan achievement test’. Ο μέσος όρος βαθμολογίας της πρώτης ομάδας ήταν 64,9 ενώ της δεύτερης 48,9. Δεν είναι η μόνη μελέτη που αποδεικνύει πως η χρήση laptop βελτιώνει τις επιδόσεις των μαθητών. Πλήθος μελετών τεκμηριώνουν πως οι μαθητές που τους χρησιμοποιούν παρουσιάζουν αυξημένες ικανότητες γραφής και ανάγνωσης, αυξημένη συνεργατικότητα με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους, καθώς επίσης δαπανούν σημαντικά περισσότερο χρόνο για διάβασμα στο σπίτι και κάνουν λιγότερες απουσίες από το σχολείο. Γιατί; Μα γιατί έτσι, η μάθηση έχει πλάκα!! Αν πάλι μας ενδιαφέρει πώς θα ενσωματωθούν στο σχολείο και στην κοινωνία μειονοτικές και περιθωριοποιημένες ομάδες όπως πχ οι τσιγγάνοι, τότε καλό είναι να ξέρουμε πως το ποσοστό εγκατάλειψης του σχολείου από μαθητές τέτοιων ομάδων, έπεσε από το 50% στο 8% με τη χρήση laptop στα σχολεία της περιοχής του Hartford στο Connecticut.
Οι άσχετοι και πάλι θα αναφωνήσουν: είσαι με τα καλά σου; Ξέρεις τι κοστίζει; Χώρια που θα έκλεβαν από τα παιδιά τους υπολογιστές, χώρια που τα παιδιά θα τους κατέστρεφαν. Χώρια που οι δάσκαλοι δεν θα ήξεραν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά. Κι εκείνο το τελευταίο πώς το είπες; ‘γύφτος με laptop;’ Αυτό είναι το ανέκδοτο του αιώνα!

Ας τα δούμε λοιπόν ένα-ένα. Το κόστος. Στο δήμο Κορινθίων, στην 6η τάξη του δημοτικού φοιτούν κάθε χρόνο λιγότεροι από 500 μαθητές. Βάλτε και τους δασκάλους μαζί, χρειαζόμαστε, ας πούμε 500 laptop. Αυτά, με την έκπτωση λόγω μαζικής παραγγελίας θα κοστίσουν περίπου 500.000 €. Αν αγοραστούν με πρόγραμμα leasing πενταετούς διάρκειας, με επιστροφή και αγορά νέων στο πέρας αυτής, θα κοστίσουν περίπου 700.000 €. Διαιρέστε το 700.000 με τους 60 μήνες της διάρκειας του προγράμματος και μετά με το 500 και θα δείτε ότι το μηνιαίο κόστος ανά οικογένεια ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσόν των 23,33 €. Κι αυτό χωρίς καμία χρηματοδότηση από το υπουργείο, το δήμο, την κοινωνία της πληροφορίας, καμία δωρεά ή χορηγία. Με τον κατάλληλο αγώνα, αν δεν καταφέρουμε το τζάμπα, το κόστος θα μείνει κάτω από τα 10 €/μήνα.
Κλοπή. Ναι, είναι εύκολο να κλέψεις ένα laptop από ένα παιδί. Μπορείς όμως να καταπολεμήσεις τη δυνατότητα αυτού που θα το κλέψει να το πουλήσει. Η σχετική εμπειρία και βιβλιογραφία αποκαλύπτει ότι το ποσοστό κλοπής μπορεί να κρατηθεί κάτω από 5% (περισσότερες πληροφορίες για όποιον το επιθυμεί στη διεύθυνση http://www.stoptheft.com/). Και βεβαίως μιλάμε για ένα laptop ασφαλισμένο κατά της κλοπής, έτσι ώστε ο μαθητής να μη μείνει ούτε μία ημέρα χωρίς αυτό. Αν μάλιστα υπάρξει ειδική υποδομή στα σχολεία έτσι ώστε η λειτουργικότητα του υπολογιστή να εξαρτάται από το δίκτυο και όταν είναι αποσυνδεδεμένος από αυτό να μπορεί να κάνει πολύ λιγότερα, το ποσοστό κλοπής πέφτει κάτω από το 1%.
Αντίστοιχα, το ποσοστό καταστροφής με τη χρήση αδιάβροχων πληκτρολογίων και περιβλημάτων μαγνησίου (εκ κατασκευής, συμπεριλαμβανόμενα στο αρχικό κόστος) είναι κάτω από 1%, ενώ και πάλι κάθε βλάβη ή καταστροφή καλύπτεται από την ασφάλεια.
Η άγνοια των δασκάλων. Εν πρώτοις δεν είναι όλοι οι δάσκαλοι αδαείς. Επίσης, αρκετοί έχουν παρακολουθήσει σχετικά σεμινάρια και έχουν επιδοτηθεί για την αγορά προσωπικού υπολογιστή. Βοήθεια έχει προσφέρει και το δίκτυο sch.gr που προσφέρει δωρεάν πρόσβαση στο internet σε όλους τους δασκάλους. Τώρα αν κάποιοι από αυτούς δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν, τότε είναι μάλλον ακατάλληλοι για το ρόλο τους ως δάσκαλοι. Πρέπει να σηκωθούν από τον καναπέ τους, να πάψουν να ζητούν μόνο αυξήσεις και να απαιτούν να μην υποστούν αξιολόγηση και να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους και τα παιδιά ένα καλύτερο αύριο.
Τσιγγάνοι. Ασφαλώς εμφανίζουν ιδιαιτερότητες. Αν δεν ήταν έτσι, δεν θα ασχολούμασταν καθόλου. Γι αυτό και τέτοια προγράμματα, οφείλουν να προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητες της πληθυσμιακής ομάδας και όχι η ομάδα στο πρόγραμμα. Θα μπορούσε έτσι, να είναι δυνατή η χρήση των υπολογιστών από τα τσιγγανόπουλα μόνο εντός του σχολείου, με τον όρο ότι το σχολείο θα ήταν ανοιχτό για μιά τέτοια δραστηριότητα όλη την ημέρα. Σε τελική ανάλυση, κάπως έτσι δοκιμάζονται τα κοινωνικά μας αντανακλαστικά. Κάπως έτσι αποδεικνύεται το τι πραγματικά πιστεύουμε και θέλουμε και το τι όχι.

Είναι ένα τέτοιο πρόγραμμα όσο ανέφικτο σας φαινόταν πριν διαβάσετε το άρθρο; Γι αυτά θέλω το δήμαρχο και τους συμβούλους του, γι αυτά θέλω το σύλλογο γονέων και το σύλλογο δασκάλων και όχι για να διορίζουν συμβασιούχους με αντάλλαγμα την ψήφο τους, όχι για να είναι αφανείς και ανύπαρκτοι και να εμφανίζονται μόνο στις τελετές και τις παρελάσεις, όχι για να διεκδικούν μόνο αυξήσεις και να δηλώνουν άγνοια και αναρμοδιότητα σε περιπτώσεις καταφανούς κακοποίησης μαθητών όπως αυτής του Άλεξ. Οι οπισθοδρομικές κοινωνικές αντιλήψεις και τα συμφέροντα των συντεχνιών είναι το πρόβλημα για την εφαρμογή τέτοιων προγραμμάτων και όχι η χρηματοδότηση κτλ.

Για όσους δεν το γνωρίζουν η ηλεκτρονική διεύθυνση www.korinthos.gr αντιστοιχεί στην ιστοσελίδα του δήμου Κορινθίων. Η ιστοσελίδα είναι καλοφτιαγμένη, από χέρι που ξέρει τη δουλειά του και εκ πρώτης όψεως, η ποσότητα των πληροφοριών είναι ικανοποιητική (αν και η αισθητική και το γενικό στήσιμο παραπέμπει ευθέως σε άλλη γνωστή τοπική ιστοσελίδα, πράγμα που δηλώνει, το λιγότερο, έλλειψη φαντασίας). Με μιά δεύτερη ματιά όμως αποκαλύπτεται ότι παρά τον φαινομενικό πλούτο των πληροφοριών, απουσιάζουν οι πιό ουσιαστικές πληροφορίες για τον δημότη. Αυτές που θα βοηθούσαν να αναπτυχθεί η έννοια της κοινωνικής λογοδοσίας και έτσι να καταστεί αμφίδρομη η σχέση δήμου-δημοτών. Παράδειγμα: πού είναι τα στοιχεία όλων των προσλήψεων της τελευταίας τετραετίας; Πώς μπορώ να πληροφορηθώ την αξία των έργων σε ευρώ ανά ανάδοχο; (Ποιοί από τους υποψήφιους συνδυασμούς δεσμεύονται ότι θα παράσχουν δημόσια τέτοιου είδους πληροφορίες;) Θα μπορούσα να θέσω πολλά ακόμη τέτοια ερωτήματα. Αλλά γνωρίζω ότι δεν θα πάρω απάντηση. Για τον απλό λόγο πως η διαφάνεια ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. Από την άλλη μεριά, υποψήφιοι συνδυασμών είναι τόσο έτοιμοι να αγκαλιάσουν την όποια νέα ιδέα, που σου απαντούν καταφατικά πριν ακόμα καταθέσεις καλά-καλά την πρότασή σου (κάποιοι μάλιστα έχουν καταθέσει ήδη και τους μελλοντικούς μισθούς τους. Το υποπτευόμουν, αλλά τώρα είμαι σίγουρος: η μόνη δυνατή επανάσταση είναι αυτή των αστών!). Εδώ είμαστε και θα δούμε στο τέλος ποιός είναι σταθερός στις απόψεις του και ειλικρινής και ποιός καιροσκόπος και αρριβίστας.
Αλλά ας επιστρέψουμε στα της ιστοσελίδας του δήμου. Γιατί να μη μπορούμε να πληρώσουμε τα δημοτικά τέλη μέσω διαδικτύου; Γιατί να μη μπορούμε να εκδόσουμε τα πιστοποιητικά μας, να εγγραφούμε ή να διαγραφούμε από τα δημοτολόγια ή να βγάλουμε τις ατομικές μας άδειες επαγγελματικής δραστηριότητας, μέσω του διαδικτύου; Και επειδή δεν έχουν όλοι πρόσβαση στο διαδίκτυο, γιατί να μην υπάρχουν κατάλληλα e-kiosks σαν τα ATM των τραπεζών σε διάφορα σημεία της πόλης και των δημοτικών διαμερισμάτων, γι αυτές τις δουλειές; Είναι πολύ προχωρημένη η ιδέα αυτή ή είναι πολύ καθυστερημένοι οι δημοτικοί μας άρχοντες; Μπορεί πραγματικά, εγώ να ζώ σε έναν πλαστό, εικονικό κόσμο που κατασκεύασα μόνος μου και τον έφτιαξα έτσι ώστε να νιώθω ασφάλεια, και όλα αυτά να λέγονται απλά για λόγους ετεροκαθορισμού, αλλά ρε γαμώτο, δεν θα ήταν καλύτερη και πιό εύκολη η ζωή μας μ’αυτά; Δεν θα ήταν πιό διάφανη και πιό δημοκρατική η λειτουργία του δήμου;
Θυμάμαι πως σε μία εκδήλωση κατά την προεκλογική εκστρατεία για τις δημοτικές εκλογές του 2002, είχα καταθέσει την πρόταση για διενέργεια δημοτικών δημοψηφισμάτων. Είχα μάλιστα εξηγήσει πως θα μπορούσαν πολύ εύκολα να διενεργηθούν αν πληρώνοντας το λογαριασμό της ΔΕΥΑΚ, ψήφιζες κιόλας. Στο φάκελλο με το λογαριασμό θα μπορούσε να συμπεριληφθεί ενημερωτικό υλικό και το ψηφοδέλτιο, ώστε οι πολίτες να μη χρονοτριβούν. Φυσικά, κανείς δεν έδωσε την παραμικρή σημασία. Τώρα, το 2006, πρέπει να μιλήσω για e-voting ή καλύτερα να σωπάσω; Λοιπόν εγώ θα μιλάω, γιατί δεν απευθύνομαι σ’αυτούς που δεν θέλουν ν’ακούσουν, σ’αυτούς που πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα ενώ δεν ξέρουν τίποτα, σ’αυτούς που δεν μπαίνουν στο internet μήπως και χυμήξει στον υπολογιστή τους κανένας πράκτορας της Μοσάντ, οπότε ‘άσε καλύτερα’. Απευθύνομαι σε αυτούς που επειδή ακριβώς ακούνε, είναι σε θέση να ασκήσουν ουσιαστική κριτική, που ακριβώς επειδή μαθαίνουν συνέχεια, είναι αυτοί που θα αλλάξουν το αύριο, που ακριβώς επειδή δεν είναι φοβικοί, θα ονειρευτούν και θα ενσαρκώσουν την αυριανή καινοτομία.