MyStigma

1. Αρχική
2. Πολιτική
3. Υγεία
4. Πολιτισμός
5. Πόλη
6. About
7. Επικοινωνία

Αυτή είναι η ερώτηση που κατέθεσα στη γνωστή σελίδα, προς τον Γιώργο Παπανδρέου στα πλαίσια της διαδικτυακής του συνέντευξης. Δεδομένου ότι έχει αύξοντα αριθμό 462 και θα κατατεθούν σίγουρα και πολλές ακόμη, εύχομαι να τύχει απάντησης. Όσοι θεωρείτε σημαντικό να ακούσετε τη γνώμη του πάνω σε αυτό το ερώτημα, μπορείτε να την αξιολογήσετε θετικά στην προαναφερθείσα σελίδα.

Κύριε πρόεδρε,
πιστεύετε ότι ο πολιτικός κύκλος της μεταπολίτευσης έχει φτάσει στο τέλος του; Αν ναι, τι σηματοδοτεί αυτό το γεγονός; Τέλος, πώς μπορεί αυτό να εκφραστεί σε μια αυριανή πρόταση διακυβέρνησης;

Από την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου ο Γιώργος Παπανδρέου δέχεται ερωτήσεις σε ανοικτή διαδικτυακή συνέντευξη που συνδιοργανώνεται από το in.gr, ΤΑ ΝΕΑ και το pathfinder με τη συμμετοχή bloggers και χρηστών του διαδικτύου.

H ιδέα της ανοικτής συνέντευξης στο διαδίκτυο από Πρόεδρο κόμματος, που διεκδικεί τη πρωθυπουργία, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στα χρονικά των Ελληνικών εκλογικών αναμετρήσεων από τον Γιώργο Α Παπανδρέου στις εκλογές του 2004 και έρχεται ως θετική ανταπόκριση σε αντίστοιχα αιτήματα από bloggers και Ελλήνων που χρησιμοποιούν το διαδίκτυο.

Κάθε πολίτης μπορεί να θέσει όσες ερωτήσεις θέλει – μέχρι 50 λέξεις ανά ερώτηση – χωρίς κανένα θεματικό περιορισμό. Η καινοτομία της ανοικτής συνέντευξης αυτού του τύπου είναι ότι κάθε ερώτηση αξιολογείται από τους πολίτες για το αν θα πρέπει να απαντηθεί, ή όχι.

Την Παρασκευή το μεσημέρι κλείνει η υποβολή ερωτήσεων και ο Γιώργος Παπανδρέου θα απαντήσει στις δημοφιλέστερες ερωτήσεις, δηλαδή σε εκείνες που θα συγκεντρώσουν τις περισσότερες θετικές γνώμες των πολιτών.

Οι ερωτήσεις υποβάλλονται σε αυτή τη σελίδα !

Διαδώστε την συνέντευξη από τα ιστολόγια σας.

Παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε τους έλληνες bloggers να απευθύνουν μέσω διαδικτύου ερωτήσεις στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου. Υπογράφουμε την παρακάτω επιστολή και την αποστέλλουμε στο mail της ιστοσελίδας του. Όσοι επιθυμούν να προσυπογράψουν την επιστολή μπορούν να το κάνουν σχολιάζοντας το post. Μπορούν επίσης από τώρα να μας στέλνουν τα ερωτήματα που θέλουν να υποβληθούν, πάλι μέσα από τα σχόλια του post. Αν και εφόσον γίνει αποδεκτή η πρόσκλησή μας θα ενημερωθούν όλοι μέσα από τα blog της πρωτοβουλίας για το πώς θα γίνει η διαδικασία και η συζήτηση.

Αγαπητέ κε Παπανδρέου,

Είναι γνωστό σε εμάς τους «ταξιδιώτες του διαδικτύου» ότι είστε ο πρώτος αρχηγός κόμματος στην Ελλάδα που έδωσε μεγάλη σημασία στις δυνατότητες αυτού του –ας το πούμε – μέσου και απέκτησε συνεπή διαδικτυακή και μάλιστα διαδραστική παρουσία, στο πλαίσιο της δημοκρατίας και της κοινωνίας μας γενικότερα.
Είναι επίσης γνωστό – και σε εσάς – ότι η ελληνική blogoσφαιρα το τελευταίο διάστημα άρχισε να αποκτά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα πολιτικοκοινωνικά χαρακτηριστικά, που πήραν και τη μορφή συμμετοχικών πρωτοβουλιών και δράσεων, όπως αυτές για την Αμαλία και την αναδάσωση.
Παίρνουμε λοιπόν την πρωτοβουλία να σας προσκαλέσουμε σε μία διαδικτυακή συζήτηση στην οποία κεντρικό πρόσωπο θα είστε εσείς, και συμμετέχοντες θα είναι bloggers και άλλοι ενεργοί ‘διαδικτυακοί πολίτες’.
Πρόθεση μας είναι να σας κάνουμε ερωτήσεις και -αν είναι εφικτό- να μεταφέρουμε απορίες και ερωτήματα συμπολιτών μας από όλη την Ελλάδα. Ερωτήσεις πέρα από τα τετριμμένα των συμβατικών ΜΜΕ, πέρα από τη συνθηματολογία και τα κλισέ.
Θεωρούμε ιδιαίτερα χρήσιμο για την δικτυακή κοινότητα (και όχι μόνο) να γνωρίζει τις απόψεις και τις προτεραιότητες σας καλύτερα σε θέματα που την απασχολούν, *πριν* πάει κάθε μέλος της να ψηφίσει την Κυριακή

Άρα, ναι, σας ζητάμε, εφόσον είναι εφικτό, στον ελάχιστο προεκλογικό χρόνο που απομένει, να “συναντηθούμε” κάπου στην blogoσφαιρα πριν από την ερχόμενη Κυριακή.
Διαλέξτε εσείς “τόπο” και “τρόπο”.

Σε κάθε περίπτωση, ευχόμαστε καλή συνέχεια και καλή δουλειά.

Φιλικά,

kosmetsas.wordpress.com, www.221.gr, thelonapo.blogspot.com, papanotas.wordpress.com, ekloges-2007.blogspot.com, korinthos.blogspot.com, polites4change.blogspot.com , vavatsiklis.blogspot.com, papaioannou.wordpress.com, sotiris-koukios.blogspot.com, zoubos.blogspot.com, krogias.blogspot.com, chouvi.blogspot.com, nope-larissa.blogspot.com , cybernero.blogspot.com , divaynne.wordpress.com, almalibre13.wordpress.com, natapoume.blogspot.com

Υστερόγραφο: Αναρτήστε εφόσον συμφωνείτε, ελεύθερα αυτό το post, στο ιστολόγιο σας.

Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

click! on the pic.

Αφού η μείζων αντιπολίτευση ανέστειλε βλακωδώς όλες τις ανοιχτές πολιτικές εκδηλώσεις μέχρι την Τετάρτη, ας αναλάβουμε εμείς ως πολίτες το έργο της:

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΙΩΠΗΛΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ, ΚΑΘΕ ΠΟΛΗΣ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΧΩΡΑ!

Η εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ” τα λέει όλα σε άρθρο της με τίτλο ‘Όνειδος‘.
Εξίσου καλά τα λέει και ο Νίκος Δήμου σε άρθρο με τον εύστοχο τίτλο ‘Επανίδρυση ή Κατάρρευση;‘

Εμείς από την πλευρά μας, ως πολίτες, περιμένουμε:

1) πότε θα σοβαρευτεί ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση και αντί για θεωρίες συνωμοσίας να συντονίσουν επιτέλους το έργο της πυρόσβεσης,
2) πότε θα ακούσουμε από υπεύθυνα χείλη, όχι το μοίρασμα ψιχίων στους πυρόπληκτους, αλλά την εξασφάλιση κεφαλαίων από συγκεκριμένους φόρους για ένα ταμείο για την προστασία και την αναγέννηση του περιβάλλοντος σε μόνιμη βάση και άσχετα από την επικαιρότητα,
3) πότε η αντιπολίτευση θα οργανώσει εκδηλώσεις υπέρ του περιβάλλοντος και κατά της κυβερνητικής αφασίας. Όταν θα σβήσουν οι φωτιές; Όταν θα έχουν ήδη γίνει οι εκλογές; Οι πολιτικές εκδηλώσεις δεν είναι καπήλευση του εθνικού δράματος, είναι αυτονόητη βασική υποχρέωση της αντιπολίτευσης. Επιτέλους, ας πάψει (όλη) η αντιπολίτευση να αυτοευνουχίζεται!!

Efforts may fail but don’t fail to make efforts…
Great things will always come late.
Believe in yourself, there is no shortcut to success…
Only way is hard work…

και για όσους δεν τα καταφέρνουν με τα αγγλικά,

Οι προσπάθειες μπορεί να αποτύχουν αλλά μην αποτύχετε να προσπαθείτε…
Τα σπουδαία πράγματα έρχονται πάντα αργά.
Πίστεψε στον εαυτό σου, δεν υπάρχει συντομότερος δρόμος για την επιτυχία…
Η σκληρή δουλειά είναι ο μόνος δρόμος…

Αυτό φαίνεται σκέφτηκε ‘προοδευτική’ και μορφωμένη κυρία, για την οποία διάβασα στο ιστολόγιο του stefan αυτό:

Γυναίκα 45 ετών, δικηγόρος, ελεύθερος επαγγελματίας, από προοδευτική οικογένεια (δεν θα πω παραπάνω αλλά το ξέρω από πρώτο χέρι) πήγε στην εφορία και έκανε διακοπή επαγγέλματος και την επομένη πήγε και ορκίστηκε αγροφύλακας!

Και μετά, μας φταίνε οι κυβερνώντες!

Από το διακεκριμένο συμπολίτη μας κύριο Δ. Γκέλη, ελάβαμε την παρακάτω επιστολή που συνοδεύεται και από τις σχετικές φωτογραφίες και την αναδημοσιεύουμε ως έχει.
————————————————————————————————-

O αμίαντος είναι ένα καλά αναγνωρισμένο καρκινογόνο υλικό. Ο αμίαντος προκαλεί καρκίνο του πνεύμονος, μεσοθηλίωμα (κακοήθης όγκος) και άλλους καρκίνους. Σε υψηλότατο κίνδυνο πρωταρχικά βρίσκονται όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με τον αμίαντο και εκτίθενται μακροχρονίως σ’ αυτόν. Το κάπνισμα δρα συνεργικά με τον αμίαντο πολλαπλασιάζοντας έτσι τον κίνδυνο πρόκλησης καρκίνου του πνεύμονος. Παρά το γεγονός ότι η χρησιμοποίηση του αμιάντου έχει απαγορευτεί δια νόμου στην Ευρωπαϊκή ένωση και την Ελλάδα οι κίνδυνοι έκθεσης στον αμίαντο δεν έχουν περιοριστεί και απεναντίας έχουν αυξηθεί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στις πόλεις και στην ελληνική ύπαιθρο χρησιμοποιήθηκαν καπνοδόχοι από αμιαντοτσιμέντο στις εγκαταστάσεις των καλοριφέρ, καθώς και στις αμιαντοτσιμεντοσκεπές. Η χρησιμοποίηση αυτών των υλικών τα τελευταία 40 χρόνια και η φυσική παλαίωση και φθορά τους αναγκάζει καθημερινώς τους κατόχους των πεπαλαιωμένων αμιαντούχων υλικών να τα αντικαθιστούν με άλλα υλικά ανθεκτικότερα και μη καρκινογόνα. Στις παρατιθέμενες φωτογραφίες διακρίνονται στο πεζοδρόμιο της οδού Κολιάτσου και Αποστόλου Παύλου στην Κόρινθο, εγκαταλελειμμένοι αμιαντοτσιμεντοσωλήνες, φθαρμένοι και διαβρωμένοι, άρα καρκινογενετικά ρυπογόνοι.
Οι σωλήνες αυτοί αφέθησαν εκεί προφανώς για να τις παραλάβουν τα απορριμματοφόρα του Δήμου Κορίνθου. Φυσικά οι υπάλληλοι καθαριότητος εδώ και μια εβδομάδα δεν τους παραλαμβάνουν και οι σωλήνες με τις αμιαντοΐνες τους, που απελευθερώνονται στον αέρα συμβάλλουν στην καρκινογόνο ατμοσφαιρική ρύπανση της Κορίνθου. Εδώ γίνεται ορατό το τεράστιο πρόβλημα της συλλογής και απόρριψης σε ειδικό χώρο αυτού του ισχυρά καρκινογόνου υλικού. Ο Δήμος Κορίνθου δεν διαθέτει ειδική χωματερή απόρριψης αμιαντούχων υλικών. Κάποια στιγμή οι υπάλληλοι θα πιεστούν να παραλάβουν τους σωλήνες και πιθανότατα θα τους πετάξουν εκεί που πετούν και τα λοιπά σκουπίδια. Έτσι όμως οι ίνες του αμιάντου, αφενός διασκορπίζονται στον ατμοσφαιρικό αέρα και αφετέρου εισερχόμενες στο έδαφος μολύνουν και τον υδροφόρο ορίζοντα.

Πρόταση: Άμεση ίδρυση ειδικής χωματερής συλλογής άχρηστων προϊόντων του αμιάντου. Στο χώρο αυτό τα υλικά αυτά και τα θραύσματά τους πρέπει να καλύπτονται με στρώμα τσιμέντου ώστε να μην απελευθερώνονται οι καρκινογόνες ίνες. Οι ίνες αμιάντου είναι καρκινογόνες διότι όταν εισέλθουν στο ανθρώπινο σώμα με την εισπνοή και την κατάποση δεν απομακρύνονται από τον οργανισμό. Οι ίνες του αμιάντου δρουν καρκινογενετικά προκαλώντας μετάλλαξη σε υψηλής σημασίας γονίδια ή αυξάνοντας των αριθμό των κυττάρων που βρίσκονται σε κίνδυνο να πάθουν μετάλλαξη. Κυτταρογενετικές και μοριακές μελέτες καρκίνων που έχουν σχέση με τον αμίαντο απέδειξαν την αδρανοποίηση ή την απώλεια πολλαπλών γονιδίων που καταστέλλουν τον τη δημιουργία του καρκίνου του πνεύμονος.

Βιβλιογραφία:

Barrett JC. Cellular and molecular mechanisms of asbestos carcinogenicity: implications for biopersistence. Environ Health Perspect. 1994 Oct;102 Suppl 5:19-23.

Εγκαταλειμμένοι, φθαρμένοι αμιαντοτσιμεντοσωλήνες που χρησιμοποιήθηκαν ως καπνοδόχος, στο πεζοδρόμιο της οδού Κολιάτσου και Αποστόλου Παύλου της Κορίνθου. Εικόνα τριτοκοσμική. Ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη της ασφαλούς μεταφοράς και απόρριψης αυτού του ισχυρά καρκινογόνου υλικού. Οι σωλήνες εκτίθενται στο πεζοδρόμιο από την 6η Αυγούστου του 2007 και ουδείς γνωρίζει για πόσο ακόμη θα ρυπαίνουν εφόσον παραμένουν εκεί.

Δρ Δημήτριος Ν. Γκέλης, Ωτορινολαρυγγολόγος.

Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Επισκέπτης Καθηγητής της Ωτορινολαρυγγολογικής Κλινικής του Virginia College/Virginia Commonwealth University, USA
Eπιστημονικός Συνεργάτης της Ωτορινολαρυγγολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ηρακλείου, Κρήτης
Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ωτορινολαρυγγολογικής Αλλεργίας, Ανοσολογίας και Ρογχοπαθειών,
Τέως Πρόεδρος της Πανελλήνιας Εταιρείας Ωτορινολαρυγγολογίας Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου

Μερικές φορές ωφελεί να παίρνεις αποστάσεις από την καθημερινότητα. Αυτό έκανα κι εγώ σήμερα, στην κυριολεξία, χαζεύοντας δορυφορικές εικόνες της πόλης μας. Μια απλή επισκόπηση της παραπάνω εικόνας άρκεσε για να τρομάξω. Βλέπετε, ενώ θεωρούμε ‘Κόρινθο’ το τετραγωνισμένα ρυμοτομημένο κομμάτι της, η πόλη όχι μόνο είναι πολύ μεγαλύτερη αλλά επεκτείνεται στο τμήμα που περικλείεται μεταξύ των δύο εθνικών οδών.
Αν εξαιρέσουμε το τμήμα του ρυμοτομικού σχεδίου του 1928, η πολεοδόμηση από εκεί και πέρα είναι κυριολεκτικά άθλια. Στην ουσία πρόκειται για ασυδοσία και απουσία όποιας πολεοδόμησης. Στενοί δρόμοι, έλλειψη πεζοδρομίων, πυκνή δόμηση (ευτυχώς που λόγω σεισμών δεν είναι ταυτόχρονα και υψηλή). Στον εκτός κέντρου αυτόν κανόνα, εξαιρείται μια μικρή περιοχή του Αγίου Γεωργίου που εξελίσσεται σε μαιζονετούπολη.
Αλλά το μεγάλο σκάνδαλο είναι η περιοχή μεταξύ των εθνικών οδών. Πού είναι τα σχέδια για αυτό το τμήμα; Όποιος επισκεφθεί σήμερα τις περιοχές αυτές θα φρίξει από την απουσία οποιουδήποτε σχεδιασμού. Τι περιμένουμε; Να δομηθεί πρώτα και μετά να την αναπλάσουμε;
Στο ίδιο θέμα είχαμε ακροθιγώς αναφερθεί και σε προηγούμενο post με τίτλο “Σχεδιασμός Reloaded“. Αλλά το σημαντικότερο δεν είναι η πολεοδομική διχοτόμηση ή τριχοτόμηση, είναι η κοινωνική τοιαύτη. Δίδεται λοιπόν η εντύπωση πως το μέλλον μας επιφυλάσσει ένα κέντρο μειωμένης κατοικίας και αυξημένης εμπορικής και άλλης επαγγελματικής χρήσης και συνοικίες με ταξικό χαρακτήρα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει πχ στην Αθήνα, αλλά σε μια πόλη 40.000 κατοίκων θα είναι η καταστροφή της.
Ένα δεύτερο θέμα που ανακύπτει είναι πώς θα προστατέψουμε το πράσινο που καλύπτει τη δυτική και νοτιοδυτική πλευρά της πόλης. Ποια είναι λοιπόν τα σχέδια και γι αυτό το κομμάτι; Όλοι μιλούν για την αξία του καθορισμού των χρήσεων της γης και όλοι σφυρίζουν αμέριμνα όταν πρόκειται να εκπονηθεί ένα τέτοιο σχέδιο. Γιατί; Γιατί είναι δέσμιοι συμφερόντων. Παλιοί και νέοι. Τοπάρχες και νομάρχες. Αναζητούνται αληθινοί Κορίνθιοι.

Είναι αλήθεια ότι το πολιτικό λεξιλόγιο του προοδευτικού χώρου εμπλουτίστηκε τα τελευταία χρόνια με πλήθος νεοφερμένων εννοιών που έγιναν γρήγορα της μόδας (zeitgeist) στις πολιτικές συζητήσεις. Μία εξ’ αυτών είναι και η έννοια της ενδυνάμωσης (empowerment). Η έννοια αυτή αφορά κάθε έναν από τους πολίτες και σύμφωνα με τον Immanuel Wallerstein, είναι μια αέναη διαδικασία κοινωνικής δράσης που προάγοντας τη συμμετοχή ατόμων και ομάδων, στοχεύει στην αύξηση του ελέγχου επί των ατομικών και κοινωνικών δρώμενων, τη βελτίωση της πολιτικής αποτελεσματικότητας και την εδραίωση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Έτσι δικαιολογείται η σύγχρονη πρεμούρα για συμμετοχή και οι μοντέρνες φωνές για συμμετοχικότητα, συμμετοχικές διαδικασίες, συμμετοχική δημοκρατία κτλ. Έτσι ερμηνεύεται και η προσπάθεια (κάποτε βέβαια είναι μόνο ρητορική) να προσφερθούν σε όσο το δυνατόν περισσότερους, όσο το δυνατόν περισσότερες ευκαιρίες συμμετοχής. Η πρακτική αυτή έχει εφαρμοστεί από όλα σχεδόν τα προοδευτικά κόμματα στον δυτικό κόσμο. Αλλά μέχρις στιγμής, παντού, τα δίχτυα της συμμετοχής μαζεύουν μόνο μαρίδα. Ποιός είναι άραγε ο λόγος; Οι Alice Casey και Stella Creasy από τον βρετανικό οργανισμό Involve καταθέτουν σε ένα άρθρο τους:

«Η παροχή ‘de facto’ ευκαιριών για ενδυνάμωση εκ μέρους των πολιτικών οργανισμών, συνιστά μια μάλλον ονειρική προσέγγιση. Εδώ, οι διαδικασίες έχουν το προβάδισμα έναντι των ανθρώπων, καθώς οι πολιτικοί συχνά πιστεύουν πως ‘αν τους δώσουμε την ευκαιρία, θα έλθουν’. Σε όλη τη χώρα, υπάρχουν αμέτρητες ευκαιρίες συμμετοχής που όμως εστιάζουν στην ίδια αυτήν την ενδυνάμωση και όχι στο πώς θα καλύψουν τις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων. Αυτή η προσέγγιση στο τέλος καταλήγει υπέρ αυτών που νιώθουν άνετα σε παρόμοια περιβάλλοντα, που έχουν το χρόνο, τις ικανότητες και την επιμονή να παρίστανται σε όλες αυτές τις συναντήσεις».

Οι πολιτικοί λοιπόν πιστεύουν πως αν προσφέρουν ευκαιρίες συμμετοχής, οι πολίτες θα σπεύσουν να τις εκμεταλλευτούν. Αυτό όμως δεν επιβεβαιώνεται. Οι πολίτες δεν συμμετέχουν επειδή πιστεύουν ότι η συμμετοχή τους δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Γιατί νιώθουν ότι υπερφαλαγγίζονται από τους επαγγελματίες της συμμετοχής. Γιατί κάποιοι τους έχουν πείσει για την αδυναμία της γνώμης τους. Γιατί η θεματολογία δεν τους αφορά. Γιατί οι ομιλούντες βρίσκονται σε απόσταση από την κοινωνία και δεν μπορούν να αντιληφθούν πού βρίσκεται κάθε στιγμή η κοινωνική ενέργεια και δυναμική (κάποιοι απ’ αυτούς, αντί να την αναζητούν, επιδιώκουν να την δημιουργούν σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ).

Η αποδυνάμωση της συμμετοχής επιτρέπει σε μεσαία κυρίως στελέχη, που είναι χρόνια στο πολιτικό κουρμπέτι, να προβάλουν τις απόψεις τους όχι μόνο ως σωστές, αλλά και ως μοναδικές. Αυτό, δεν ζημιώνει μόνο τον πολιτικό οργανισμό στον οποίον ανήκουν και ο οποίος φέρεται, αν όχι να υιοθετεί, τουλάχιστον να εγκολπώνει απόψεις που κάποτε έρχονται σε αντίθεση με πάγιες θέσεις και αξίες του, αλλά έχει ένα ακόμη, τραγικό αποτέλεσμα: την επικράτηση της ατομικής νοημοσύνης έναντι της συλλογικής (individual vs collective intelligence). (Κάπως έτσι, διεκδικήσεις, μάχες και εκστρατείες, καταλήγουν να εκφυλίζονται στην αντιπαράθεση μεταξύ των προσώπων-υποψηφίων. Και όταν το ερώτημα περιορίζεται στο πρόσωπο, γίνεται περισσότερο κατανοητό γιατί ο κάθε Ψωμιάδης μπορεί να είναι σε πλεονεκτική θέση έναντι των αντιπάλων του.)

Η ένδεια συλλογικής νοημοσύνης με τη σειρά της αποστερεί από τις κοινωνικές ομάδες τη δυνατότητα να αναπτύξουν συλλογική συμπεριφορά. Και είναι ακριβώς στα πλαίσια των συλλογικών συμπεριφορών που αναπτύσσονται οι καινοτομίες που οδηγούν στην αύξηση της διαφοροποίησης, την ενσωμάτωση της διαφορετικότητας, την εξέλιξη της πολυπλοκότητας αλλά και της αρμονίας εν τέλει, των κοινωνιών. Το κενό αυτό σπεύδουν να καλύψουν προκατασκευασμένα μοντέλα συλλογικής συμπεριφοράς όπως το ηθικο-θρησκευτικό ή το πατριωτικό-εθνικιστικό. Η ενσωμάτωση παρόμοιων μοντέλων στη δημοκρατική δημόσια σφαίρα, οδηγεί μετά βεβαιότητας σε νεο-συντηρητικά πρότυπα σαν κι αυτά που κυριαρχούν σήμερα στις ΗΠΑ (the flag and the cross) αλλά και στη χώρα μας (σεμνά και ταπεινά).

Καθίσταται έτσι επείγουσα ανάγκη, οι ευκαιρίες συμμετοχής που προσφέρονται στους πολίτες, να σχεδιάζονται με βάση τις ανάγκες των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών και όχι αυτές του κόμματος. Μέχρι τότε, ακόμη και αν οι αριθμοί της συμμετοχής ευημερούν, ελάχιστη ουσιαστική συμβολή θα προκύπτει και άρα ελάχιστη θα είναι και η παραγόμενη προστιθέμενη αξία για τον πολιτικό οργανισμό.

Το άρθρο που θα διαβάσετε πιό κάτω, είναι της καλής συνιστολόγου DeGreece, και το αναδημοσιεύω εδώ κατόπιν αδείας της, επειδή το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Απολαύστε το!

————————————————————————————————-
Οι περισσότεροι πια στον πλανήτη, αποτελούμε μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη του ανθρώπινου είδους με τον προσδιορισμό homo urbanis (άνθρωπος της πόλης/καταναλωτής), σε συνέχεια του homo tribalis (άνθρωπος της αγέλης/κυνηγός). Ο προγονός μας χαρακτηριζόταν από την αναφορά του σε ένα κλειστό και καλά οργανωμένο σύστημα σχέσεων, τη φυλή, που μετακινούνταν μέσα σ’ ένα λιγότερο σταθερό περιβάλλον προς αναζήτηση τροφής. Ο άνθρωπος καταναλωτής εγκαταστάθηκε με τη σειρά του σε σταθερά, κλειστά, καλά οργανωμένα πολεοδομικά συστήματα, τις πόλεις, και ανέπτυξε πιο ευέλικτες μορφές κοινωνικών σχέσεων.

Σήμερα το 50%, και μέχρι το 2050 το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, ζουν σε πόλεις μεγαλύτερες του 1.000.000 κατοίκων, μια εξέλιξη ενδεχομένως ενδεδειγμένη, στο βαθμό που ο υπερπληθυσμός, όπως και άλλα περιβαλλοντικά μεγέθη, παραμένουν σε μη ελέγξιμα πεδία.

Είναι καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, να συγκεντρωθεί το ανθρώπινο είδος σε πολεοδομικά συγκροτήματα των οποίων τα προβλήματα θα κληθεί να επιλύσει η τεχνολογία, παρά να απλωθεί σε όλη τη διαθέσιμη ελεύθερη γη και να εξαντλήσει τους εναπομείναντες φυσικούς πόρους.

Στη μετα-βιομηχανική εποχή, η επιβίωσή μας μέσα στις πόλεις εξαρτάται από τις απαραίτητες προσαρμογές της συμπεριφοράς μας σε διάφορα επίπεδα. Αυτή η σταδιακή αναπροσαρμογή των πόλεων στα νέα δεδομένα πρέπει να ακολουθήσει πιο γρήγορους ρυθμούς.

Στο κοινωνικό επίπεδο πρέπει να εμπλουτίσουμε τις φθίνουσες δομές της οικογένειας και της επαγγελματικής, πολιτικής ή θρησκευτικής κοινότητας με καινούργιες όπως ο εθελοντισμός, η κοινωνική εργασία (ανεξάρτητα επαγγέλματος) και η ψηφιακή επικοινωνία . Για τα δύο πρώτα θα μπορούσαμε να εισάγουμε την κοινωνική θητεία ολίγων εβδομάδων για όλους τους πολίτες ανά χρονικά διαστήματα (κάτι παρόμοιο με την πρόταση των Γάλλων σοσιαλιστών), ενώ με τον όρο ψηφιακή επικοινωνία δεν εννοώ μόνο το internet αλλά πχ και την επίγεια ψηφιακή αμφίδρομη τηλεόραση που θα πρέπει να αναδειχθεί σε χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών και να μην παραδοθεί πάλι στα γνωστά οικονομικά συμφέροντα (βλ. σχετικός νόμος που δημοσιεύτηκε).

Στο επίπεδο διαχείρισης των πόρων/εισροών, ο άνθρωπος της πόλης θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει την υποβάθμιση της καταναλωτικής του δύναμης και της ποιότητας των αγαθών με το ενδεχόμενο να παράγει ο ίδιος ένα μέρος της διατροφής του σε μια νέα αστική γεωργία, ένα θέμα που βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο της έρευνας.

Στο θέμα των αποβλήτων (ανακύκλωσης) και της ενεργειακής διαχείρισης (ανανεώσιμες πηγές) απαιτείται πλέον μια δυναμική πολιτική που θα παράγει αποτελέσματα όχι μόνο στο πεδίο της προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και στο και στο πεδίο της οικονομίας, της απασχόλησης και της ανάπτυξης. Δηλαδή το η περιβαλλοντική πολιτική μπορεί να γίνει και ένας βασικός τομέας της οικονομίας.

Στο επίπεδο οργάνωσης του χώρου και του χρόνου μέσα στη πόλη φαίνεται να είναι αναγκαία η μείωση των υπερτοπικών μετακινήσεων μεταξύ κατοικίας, εργασίας και υπηρεσιών. Αυτή η αλλαγή σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, μεικτές χρήσεις γης σε κάθε συνοικία, άρα και τόνωση της τοπικής δραστηριότητας, κάτι που δεν θα γίνει εύκολα αποδεκτό από τους οπαδούς των «αποστειρωμένων» ακριβών προαστίων.

Στο οικονομικό επίπεδο, η ανάγκη για ευελιξία της αγοράς και της εργασίας ζητά το ίδιο ευέλικτες κατασκευές και χώρους οικονομικών δραστηριοτήτων. Οι γρήγορες, ευτελείς και εφήμερες (μαζικές) κατασκευές ανταγωνίζονται πλέον τα αλαζονικά, πομπώδη (μεγαλοπρεπή) κτίρια επίδειξης δύναμης που αποτελούσαν όμως αρχιτεκτονικά σύμβολα στο παρελθόν. Αυτή η μεταμόρφωση πρέπει να γίνει με όρους που να προστατεύουν την αισθητική εικόνα της πόλης και μάλιστα να μας δώσουν την ευκαιρία για μια ανθρωποκεντρική και περιβαλλοντικά φιλική προσέγγιση των νέων κατασκευών μέσω νέων ευέλικτων οικοδομικών κανονισμών και πολλών αρχιτεκτονικών διαγωνισμών.

Τέλος, το τεχνητό οικοσύστημα “πόλη” με τις παραμέτρους, τον τρόπο λειτουργίας του και τους κανόνες συμπεριφοράς μέσα σε αυτό, είναι εξίσου χρήσιμο να εισαχθεί στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση όσο και το φυσικό περιβάλλον.

Ο σύγχρονος άνθρωπος/η σύγχρονη πόλη, όπως και σε κάθε άλλη περίοδο της ιστορίας, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αντίθετες δυνάμεις: τη δυναμική μεταμόρφωση ή την εντροπία, την προετοιμασία για το μέλλον ή τη νοσταλγία του παρελθόντος.