Γλασκώβη 2020: Η Πόλη Που Ονειρεύεται
Συγγραφέας: | Ημερομηνία: 14 Jan 2008
Σχεδόν ένα χρόνο πρίν, παρουσιάσαμε το πρόγραμμα “Γλασκώβη 2020: Η Πόλη Που Ονειρεύεται“. Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην αρχική ανάρτηση. Σήμερα, παρουσιάζουμε ένα podcast του think tank Demos που στήριξε αυτό το πρόγραμμα. Αν το ακούσετε (διάρκεια 6,5 λεπτά περίπου) θα αντιληφθείτε ότι το πρόγραμμα αυτό, πολύτιμο για οποιονδήποτε policymaker, ήταν πρωτίστως και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ένα πρόγραμμα παιδείας, ένα πρόγραμμα κουλτούρας.
Τα του προγράμματος στο σύνολό του, μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό βιβλίο με τις 122 σελίδες που εξεδόθη από το Demos και το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.
| Σχολιάστε το κείμενο
Barack Hussein Obama
Συγγραφέας: | Ημερομηνία: 06 Jan 2008
Όλοι έσπευσαν μετά τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών της Iowa να αποθεώσουν τον Obama και τον τρόπο που νίκησε, εκεί, το λογικό φαβορί της διαδικασίας Hillary Clinton.
Ένα επιχείρημα βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον: το ότι όντας μελαμψός, μεγαλωμένος στην Ινδονησία και τη Χαβάη, μαθητής σε σχολείο με πλειοψηφία μουσουλμάνων και με το μεσαίο του όνομα να είναι Χουσεΐν, ο Obama μπορεί χωρίς να σπαταληθεί ούτε μία διπλωματική φράση, να ακυρώσει την εικόνα του πρωτογενούς εχθρού για τους φανατικούς μουσουλμάνους που προσωποποιείται τώρα στο λευκό, ευαγγελικό χριστιανό, νεοσυντηρητικό, Bush.
Από την άλλη μεριά, τον άκουσα να δηλώνει ότι “…together we will heal the nation and repair the world!”
Φρίττω, όταν ακούω ότι κάποιοι επιθυμούν να ‘επισκευάσουν’ τον κόσμο.
| Σχολιάστε το κείμενο
Περιμένοντας τον Γιέλτσιν;
Συγγραφέας: | Ημερομηνία: 02 Jan 2008
Την πρωτοχρονιά του 1988, πριν από ακριβώς 20 χρόνια δηλαδή, στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, επικεφαλής του κράτους και του ΚΚΣΕ ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ο άνθρωπος αυτός έλεγε όλα τα σωστά πράγματα μαζί, αλλά δεν μπορούσε να τα κάνει πράξη. Η κριτική που δεχόταν από τους διανοούμενους ήταν κυρίως για το δεύτερο. Ποιος άλλωστε μπορούσε να διαφωνήσει με την οικονομική μεταρρύθμιση (perestroika) και τη διαφάνεια -ή κοινωνική λογοδοσία κατά μία άλλη έννοια- (glasnost); (στο βάθος και το εύρος της εφαρμογής τους μπορεί να διαφωνούσαν, επί της αρχής, όχι).
Ο Γκορμπατσόφ, θυμωμένος σε μια συνέντευξη με την κριτική που δεχόταν, κάλεσε οποιονδήποτε από αυτούς που τον κριτίκαραν να πάνε εκεί να του πουν τι να κάνει και αυτός θα το έκανε. Κανείς δεν εμφανίστηκε αφού τη διακυβέρνηση πολλοί εμίσησαν, την κριτική όμως ουδείς. Άλλωστε, για να είμαστε δίκαιοι, γιατί να τείνουν χείρα βοήθειας σε ένα καθεστώς που όταν δεν τους ποδοπατούσε και τους φίμωνε, τους αγνοούσε επιδεικτικά; Όχι σίγουρα για τη γοητεία του Μιχαλάκη.
Στους κόλπους του ΚΚΣΕ, υπήρχε τότε μία ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση που αντί για τον Γκορμπατσόφ, επιθυμούσε έναν ηγέτη τύπου Τσερνιένκο, που θα συντηρούσε όσο περισσότερο γινόταν τη νεκρική ακαμψία της σοβιετικής πομφόλυγας, ή για να το πω αλλιώς, τον κυβερνητισμό και τον καθεστωτισμό. Το μόνο τους μέλημα ήταν η νομή της εξουσίας. Το αστείο πραξικόπημα που επιχείρησαν για να σταματήσουν την κατηφόρα και τη μετατροπή της ΕΣΣΔ σε Κούβα (ή μεγάλο Συνασπισμό κατά μία άλλη έννοια), ήταν τόσο αναμενόμενο όσο και η αποτυχία του.
Εδώ όμως αποκαλύπτεται η αλήθεια σε όλο της το μεγαλείο. Μόλις κάποιος μπεκρής ονόματι Γιέλτσιν, ανεβασμένος σε ένα τανκ, άρχισε να συντονίζει τον κόσμο που αυθόρμητα βγήκε στους δρόμους, το πανίσχυρο καθεστώς που είχε στη διάθεσή του δεκάδες μεραρχίες, εκατομμύρια στρατιώτες, ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, την αστυνομία, την KGB και τα τρίζοντα κόκκαλα των ιερών τεράτων του παρελθόντος, τι έκανε; ΤΙΠΟΤΑ. Μάλλον έμεινε σπίτι και έβλεπε από την τηλεόραση τον αφηνιασμένο Γιέλτσιν να κάνει πάρτι με το μέλλον!
Κατέρρευσαν σαν ένα σακί με πατάτες.
Ο Γιέλτσιν έδωσε στο σοβιετικό οικοδόμημα την κλωτσιά που τόσο ονειρευόταν ο Χίτλερ. ‘Πρέπει να δώσουμε μια κλωτσιά στην πόρτα και όλο το σάπιο οικοδόμημα θα καταρρεύσει’ δήλωνε ο Αδόλφος ναρκισσιστικά λίγο πριν την έναρξη της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Βέβαια, λίγο αργότερα, αναγκάστηκε να δηλώσει επίσης, πως ‘όταν κλωτσάς μια πόρτα, μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που δεν είχες ξαναμπεί ποτέ και δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ τι να περιμένεις’!
Γιατί τα θυμάμαι όμως όλα αυτά, χρονιάρες μέρες; Δεν ξέρω, ίσως το κείμενο αυτό να ταίριαζε καλύτερα στις απόκριες οπότε και θα το έπαιζα διεθνής αναλυτής χωρίς να παρεξηγηθώ. Αλλά επειδή οι απόκριες αργούν ακόμα, δεν θα κάνω καμία αναγωγή. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε!
| Σχολιάστε το κείμενο
Η ‘κρίση’ της Κεντροαριστεράς
Συγγραφέας: | Ημερομηνία: 20 Nov 2007
Είναι κοινή η αντίληψη της σχέσης μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών ως συγκρουσιακής. Αυτό δεν είναι ούτε εσφαλμένο ούτε ανερμήνευτο. Η ποιότητα της πολιτικής και των πολιτικών στην Ελλάδα, με τις ανάλογες νησίδες ποιότητας που δεν αγνοούμε, είναι ιδιαίτερα χαμηλή. Εστιάζεται στη διαχείριση της καθημερινότητας και σπανιότατα αν όχι ποτέ, αφιερώνει χρόνο και φαιά ουσία στο σχεδιασμό πολιτικών που θα αλλάξουν προς το καλύτερο τον τρόπο ζωής στην πόλη και την ύπαιθρο. Για να το αποδώσω σχηματικά, οι πολιτικοί μας προτιμούν να κωπηλατούν παρά να κρατούν το τιμόνι του σκάφους. Η δικαιολογία είναι γνωστή, πρόχειρη και βαρετή: η έλλειψη κονδυλίων. Πίσω από αυτό το επιχείρημα, πολλοί πολιτικοί κρύβουν στην πραγματικότητα την ένδεια προοδευτικής αντίληψης για την κοινωνία.
Τι μπορεί άραγε να γίνει για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Ισχυρίζομαι ότι η αύξηση της συμμετοχής των πολιτών, μέσα από ολότελα νέους δημοκρατικούς θεσμούς, ορίζει τη νέα προοδευτικότητα. Η οριζόντια συνεργασία μεταξύ οργανώσεων πολιτών και δημόσιων υπηρεσιών, σε αντίθεση με το γνωστό κάθετο, ιεραρχικό και γραφειοκρατικό μοντέλο που επιφυλάσσει στον πολίτη την έσχατη θέση, είναι η επιτομή μιας νέας κυβερνητικής αντίληψης που ασφαλώς έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει, όχι για να επικρατήσει, αλλά έστω για να αντιμετωπίζεται ως μια έγκυρη εναλλακτική οδός. Μεγάλη σημασία έχουν εδώ τα πετυχημένα παραδείγματα. Κάνοντας μια όχι και τόσο επισταμένη έρευνα στο διαδίκτυο, βρήκα δεκάδες τέτοια. Από τους συμμετοχικούς προϋπολογισμούς του Porto Allegre στη Βραζιλία, μέχρι τη διοίκηση των δημόσιων σχολείων του Chicago από συνοικιακά συμβούλια και από τη μεταρρύθμιση των Panchayat (χωριά) στην Kerala της Ινδίας, μέχρι το πρόγραμμα αναζωογόνησης των γειτονιών της Minneapolis, η ζυγαριά γέρνει σαφώς υπέρ τους. Αλλά και εκτός της κλασικής πολιτικής, τα συμμετοχικά εγχειρήματα όπως η πασίγνωστη εγκυκλοπαίδεια του διαδικτύου Wikipedia, το λογισμικό ανοιχτού κώδικα, τα λεγόμενα ‘κοινωνικά μέσα’ (social media) κτλ κερδίζουν ολοένα και περισσότερο αναγνώριση και σεβασμό.
Αναρωτιέμαι γιατί αφού η νέα αυτή αντίληψη επιτυγχάνει όλο και πιό συχνά σε όλο και περισσότερα μέρη, δεν γίνεται το όχημα που η κεντροαριστερά στην Ευρώπη και όχι μόνο, αναζητεί αλλά δε βρίσκει. Τι σκέφτονται άραγε όλοι αυτοί οι θεωρούμενοι προοδευτικοί πολιτικοί από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ελλάδα κοκ όταν μιλούν (και είναι λαλίστατοι) για την κρίση της κεντροαριστεράς;
Καταλήγω, ότι οι περισσότεροι δε λένε τίποτα. Και δε λένε τίποτα γιατί είναι οι ίδιοι μέρος του προβλήματος. Όταν μιλούν για δημοκρατικές διαδικασίες, εννοούν αυτές όπου οι στημένοι μηχανισμοί θα τους αποθεώσουν. Όταν μιλούν για διάλογο με το λαό, τον εννοούν μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, τις ακριβοθώρητες στήλες των εφημερίδων ή τις απρόσιτες σελίδες κάποιων ‘ειδικών’ περιοδικών. Επειδή οι περισσότεροι από αυτούς έχουν θητεύσει επί μακρόν σε κυβερνητικές θέσεις, όταν μιλούν για προοδευτικότητα, επιχειρούν να ταυτίσουν το έργο τους μαζί της. Πρόκειται τελικά, για αυτό που οι αγγλοσάξονες ονομάζουν machine politics.
Είναι αλήθεια πως πέρα από τον καθεστωτισμό της political machine, στο δόγμα ‘το κράτος φταίει’, που επικράτησε σταδιακά μετά το ’80, η αριστερά είχε πολλούς λόγους να εμφανίζεται αμήχανη. Ενώ η απλή λογική υπεδείκνυε πως η συστατική δυσκαμψία του κράτους θα καθίστατο όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα με την αύξηση του κύκλου εργασιών του, η ανάθεση στο κράτος της κοινωνικής πολιτικής αλλά και μεγάλου μέρους της οικονομίας, θεωρείτο για την αριστερά, αδιαπραγμάτευτη. Άλλωστε, ο ίδιος ο άξονας ‘δεξιά-αριστερά’ τοποθετεί αριστερά τους κρατιστές και δεξιά τους υπέρμαχους της ελεύθερης αγοράς. Ένιωθαν λοιπόν πως αν απαρνηθούν το κράτος, θα είναι σα να αρνούνται την ίδια την αριστερά, έστω και αν η συζήτηση δεν αφορούσε το κράτος στο σύνολό του, έστω και αν το κοινωνικό κράτος εξαιρείτο ευθύς εξαρχής από τη συζήτηση. Ακόμη χειρότερα, πολλοί από αυτούς που μετακινήθηκαν από αυτή τη θέση, δεν το έκαναν γιατί πείστηκαν για το λάθος της, αλλά καθαρά από πολιτικό οπορτουνισμό. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η εγκατάλειψη του κρατισμού δεν συνοδεύτηκε από την αντικατάστασή του από νέους δημοκρατικούς θεσμούς και αντιλήψεις, αλλά από μια φλυαρία μηδενικού αθροίσματος που άλειψε τελικά περισσότερο βούτυρο στο ψωμί του νεοφιλελευθερισμού.
Αυτό που σήμερα είναι ριζικά διαφορετικό είναι πως όλο και περισσότερο, την εξουσία δεν την έχουν αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής, αλλά αυτοί που έχουν πρόσβαση στη γνώση. Αυτό σημαίνει πως αν προσφέρουμε γνώση ενδυναμώνοντας τους πολίτες, είναι το ίδιο σα να προσφέραμε συνεργατικά μέσα παραγωγής στην εργατική τάξη του 19ου αιώνα. Μόνο που αυτό είναι πολύ δύσκολο να το κατανοήσει το μεγαλύτερο μέρος του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού που αποστήθισε με επιμέλεια τα συμπεράσματα των Σοσιαλιστικών Διεθνών, αλλά ταυτόχρονα επέδειξε μια δραματική έλλειψη δυνατότητας παρακολούθησης της κοινωνικής μετεξέλιξης και του ανάλογου αναστοχασμού. Γι αυτό η κρίση της κεντροαριστεράς είναι τελικά ‘κρίση’. Δεν αφορά την κεντροαριστερά αλλά τους εκφραστές της. Άρα, είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαίο ένα νέο πολιτικό δυναμικό που να εμπνέεται από τις νέες αξίες, να είναι σε θέση να επανακαθορίσει κατά τρόπο σύγχρονο την έννοια της αριστεράς και να αναδείξει τα νέα διακυβεύματα και τις νέες διαχωριστικές γραμμές.
| Σχολιάστε το κείμενο
Μια Υπόθεση Εργασίας
Συγγραφέας: | Ημερομηνία: 27 Oct 2007
Ένα από τα μεγάλα διδάγματα του πολέμου στο Βιετνάμ, είναι πως μπορεί κάλλιστα να υπάρχει νίκη χωρίς την ανάγκη να δοθεί τακτική μάχη. Θυμίζω πως οι Αμερικανοί δεν έχασαν ούτε μία τακτική μάχη από τους τελικούς νικητές βορειο-βιετναμέζους.
Για την ακρίβεια, ο μεγάλος Κινέζος, θεωρητικός του πολέμου Sun–Tzu, αναφέρει στο αριστούργημά του ‘Η Τέχνη του Πολέμου’: «η καλύτερη στρατιωτική τακτική είναι να επιτίθεσαι σε στρατηγικές, η αμέσως καλύτερη να επιτίθεσαι σε συμμαχίες, η επόμενη να επιτίθεσαι σε στρατεύματα και η χειρότερη όλων, να επιτίθεσαι σε οχυρωμένες με τείχη πόλεις». Αυτό σημαίνει πως η αποφυγή της μάχης, είναι πάντα προτιμότερη από την ίδια τη μάχη.
Αυτά, ίσως, σκεπτόμενος ο Pier–Luigi Bersani, ο ισχυρότερος αντίπαλος του Walter Veltroni για την αρχηγία του νεοσχηματισθέντος Δημοκρατικού Κόμματος της ιταλικής κεντρο-αριστεράς, απέσυρε την υποψηφιότητά του, παρά το γεγονός ότι συγκέντρωνε σε πολλές περιοχές του βορρά κυρίως αλλά και του κέντρου της χώρας, ποσοστά προτίμησης στις δημοσκοπήσεις περί το 50% (με περισσότερους από δέκα συνυποψήφιους και όχι μόνο τον Veltroni).
Με τον τρόπο αυτό, ο Bersani απέφυγε μια μάχη με μεγάλες πιθανότητες ήττας και διατήρησε τις δυνάμεις του ακμαίες και άφθαρτες για το μέλλον. Η πολιτική άλλωστε είναι το σπορ της υπομονής και των συγκυριών. Ταυτόχρονα, ωφέλησε το νέο κόμμα στα πρώτα του βήματα, δίνοντάς του τη δυνατότητα να απολαύσει την εκλογή ενός ηγέτη με ευρύτατη πλειοψηφία, περίπου 75%.
Θα κάνω λοιπόν μια υπόθεση εργασίας: αν ο Βαγγέλης Βενιζέλος απέσυρε τώρα την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, δίνοντας έτσι στον Γιώργο Παπανδρέου τη δυνατότητα μιας εύκολης επικράτησης έναντι του Σκανδαλίδη, και διασώζωντας την ψυχική ηρεμία μελών, φίλων και ψηφοφόρων, μήπως αυτό τελικά ισχυροποιούσε τη θέση του;
Τι λέτε;
ΥΓ. Ένας εκ των δευτερευόντων υποψηφίων για την προεδρία ήταν ο 36χρονος δημοσιογράφος και blogger Mario Adinolfi, ο οποίος ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του μέσα από το blog του. Απέσπασε τελικά λιγότερο από 1% των ψήφων.
| Σχολιάστε το κείμενο
Το manifesto του PES ενόψει ευρωεκλογών
Συγγραφέας: | Ημερομηνία: 23 Oct 2007
Τον Ιούνιο του 2009 θα γίνουν οι ευρωεκλογές. Εμείς εδώ μπορεί να μη πολυενδιαφερόμαστε ακόμα, αλλά κάποιοι φαίνεται πως ενδιαφέρονται. Συγκεκριμένα, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PES) έχει ξεκινήσει ένα διάλογο με μέλη των εθνικών σοσιαλιστικών κομμάτων, ακτιβιστές αλλά και απλούς πολίτες, προκειμένου να συντάξει το πολιτικό του manifesto με το οποίο θα κατέλθει στις εκλογές. Το PES πρωτοπορεί, όντας το πρώτο ευρωπαϊκό κόμμα που ανοίγει τέτοιο διάλογο με τη βάση του. Το παρακάτω video είναι ενημερωτικό:
Όσο περνά ο καιρός τα παραδείγματα πληθαίνουν: η εποχή που κάποιοι εμπνευσμένοι ή λιγότερο εμπνευσμένοι πολιτικοί διαμόρφωναν το περιεχόμενο της ατζέντας, ερήμην των πολιτών, έχει οριστικά παρέλθει. Οι συμμετοχικές διαδικασίες όπως η ανωτέρω,όπως η εκλογή του Veltroni από τη βάση (αντιγράφοντας μια δική μας καινοτομία που ένας εκ των διεκδικητών της προεδρίας του Κινήματος χαρακτήρισε ‘αρχή δεινών για την παράταξη’!!!), παίρνουν σιγά-σιγά τη θέση τους επάνω στην πολιτική σκηνή. Αυτοί που τις επικαλούνται και τις οργανώνουν, έχουν βαριά ευθύνη. Τα προηγούμενα χρόνια τις διαμέλισαν. Αλλά γι αυτό δεν φταίνε οι ιδέες, οι άνθρωποι φταίνε. Περισσότερα επ’ αυτού όμως, σε επόμενο post.
| Σχολιάστε το κείμενο
Οι μετακινήσεις στα αστικά κέντρα
Συγγραφέας: | Ημερομηνία: 03 Oct 2007
Πριν από μία εβδομάδα, η ΕΕ, συνεχίζοντας να …υπάρχει, υιοθέτησε μια ‘πράσινη βίβλο’ για θέματα που αφορούν τις αστικές μετακινήσεις. Στα πλαίσια του business as usual, το όλο θέμα ξεκινά με ΔΙΑΛΟΓΟ! Καλεί λοιπόν η ΕΕ, τους ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν στο διάλογο. Στα καθ’ ημάς business as usual, δεν υπάρχει κανείς σχεδιασμός, κανείς προγραμματισμός, οι επιτροπές δεν συγκαλούνται, προπαντός δεν υπάρχει κανένας διάλογος (ούτε καν στο δημοτικό συμβούλιο), καμία συμμετοχή σε τίποτα. Μόνο κάτι παράσιτα φτάνουν στ’ αυτιά μας για κάποιον κύριο Αλεξάκη με τον οποίον ίσως, εν κρυπτώ, προγραμματίζεται κάποια μορφή επένδυσης για καύση σκουπιδιών, και κάποια ‘προκάτ’ συγκοινωνιακή μελέτη με τη γνωστή, διάφανη μέθοδο της ανάθεσης. Και τα δύο, στις κατευθύνσεις που χάραξε η προηγούμενη δημοτική αρχή και η τωρινή την τηρεί με θρησκευτική (και συγγενική) ευλάβεια. Περισσότερα επ΄αυτών σύντομα. Προς το παρόν, διαβάστε το κείμενο της ΕΕ, για να έχετε ως πολίτες την πληροφόρηση που πρέπει για να μπορείτε να έχετε πιό αξιόπιστες θέσεις.
Οι μετακινήσεις στα αστικά κέντρα: συνεργασία για το «πρασίνισμα» των πόλεων
“Για μία νέα κουλτούρα μετακινήσεων στην πόλη” είναι ο τίτλος της πράσινης βίβλου που υιοθετήθηκε σήμερα από την Επιτροπή προκειμένου να εγκαινιαστεί διάλογος για τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν την μετακίνηση στην πόλη: εύρυθμη κυκλοφορία και «πρασίνισμα» των μικρών και μεγάλων πόλεων, ευφυέστερες μετακινήσεις στα αστικά κέντρα και προσβάσιμο και ασφαλές, από κάθε άποψη, δίκτυο αστικών μεταφορών για όλους τους ευρωπαίους πολίτες. Με την παρούσα πράσινη βίβλο, η Επιτροπή επιδιώκει να εντοπίσει, σε συνεργασία με όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, τα υφιστάμενα εμπόδια στις μετακινήσεις στην πόλη καθώς και τους τρόπους άρσης τους.
“Οι ευρωπαϊκές πόλεις είναι βέβαια διαφορετικές, τα προβλήματα όμως που αντιμετωπίζουν είναι παρόμοια: συμφόρηση, αλλαγή του κλίματος, ρύπανση, ασφάλεια. Η πράσινη βίβλος θα στρέψει την προσοχή της Ευρώπης στην αστική διάσταση της πολιτικής μεταφορών και θα αναδείξει τις καινοτόμες πολιτικές των ευρωπαϊκών πόλεων που βρίσκονται στην πρωτοπορία”, δήλωσε ο αντιπρόεδρος Jacques Barrot, αρμόδιος για τις μεταφορές Επίτροπος. “Στόχος μου είναι να διερευνήσω τις δυνατότητες που έχει η Ευρώπη να στηρίξει τις πολιτικές αυτές”
Στην πράσινη βίβλο εκτίθεται σειρά προβλημάτων πολιτικής που αφορούν τις μετακινήσεις στα αστικά κέντρα και περιλαμβάνονται 25 ερωτήματα που αφορούν τις σχετικές επιλογές. Για παράδειγμα, τα ερωτήματα αφορούν τους τρόπους βελτίωσης της ποιότητας των μαζικών μέσων μεταφοράς, τους τρόπους χρησιμοποίησης καθαρών και ενεργειακά αποδοτικών τεχνολογιών, τους τρόπους προώθησης του πεζοπορίας και της χρήσης του ποδηλάτου και τους τρόπους προστασίας των δικαιωμάτων των επιβατών των μαζικών μέσων μεταφοράς. Άλλα ερωτήματα αφορούν την ιδέα συστήματος “επισήμανσης” για τις πρωτοπόρες πόλεις, την κατάρτιση κατευθυντηρίων γραμμών για τις πράσινες ζώνες με τη χρήση περιοριστικών μέτρων και την προαγωγή της ιδέας της χρέωσης της χρήσης του οδικού δικτύου στα αστικά κέντρα.
Η πράσινη βίβλος καθορίζει ένα ευρωπαϊκό θεματολόγιο για τη μετακίνηση στα αστικά κέντρα, ενώ, εκ παραλλήλου, σέβεται τις εν προκειμένω αρμοδιότητες των τοπικών, περιφερειακών και εθνικών αρχών. Η Επιτροπή επιθυμεί να δρομολογήσει συζήτηση για τους βέλτιστους τρόπους ανάπτυξης μιας νέας κουλτούρας όσον αφορά τη μετακίνηση στα αστικά κέντρα της Ευρώπης.
Στο πλαίσιο της κατάρτισης της πράσινης βίβλου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή οργάνωσε σύντονες διαβουλεύσεις με τα ενδιαφερόμενα μέρη στο διάστημα Ιανουάριος – Ιούνιος 2007. Η προσπάθειά της αυτή απέδωσε δύο διασκέψεις των ενδιαφερομένων μερών, τέσσερα τεχνικά εργαστήρια καθώς και διάλογο στο ίντερνετ. “Τα χρήσιμα στοιχεία που συγκεντρώσαμε μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα την πραγματικότητα των ευρωπαϊκών πόλεων και τις προσδοκίες των πολιτών και των ενδιαφερομένων μερών. Πιστεύω ότι είμαστε σήμερα σε θέση να παρουσιάσουμε ένα ισόρροπο έγγραφο “, δήλωσε ο Επίτροπος Barrot.
Η πράσινη βίβλος εγκαινιάζει μια νέα φάση διαβουλεύσεων και θα συζητηθεί από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Οι πολίτες και τα ενδιαφερόμενα μέρη καλούνται να ανταλλάξουν απόψεις με την Επιτροπή μέχρι τις 15 Μαρτίου 2008. Στις αρχές του φθινοπώρου του 2008 θα ακολουθήσει σχέδιο δράσης για τις μετακινήσεις στην πόλη. Για κάθε προτεινόμενη δράση που περιλαμβάνει, το σχέδιο θα καθορίζει χρονοδιάγραμμα εφαρμογής και τις αρμοδιότητες των διαφόρων φορέων, τηρουμένης πλήρως της αρχής της επικουρικότητας.
Η δημοσίευση της παρούσας πράσινης βίβλου εξαγγέλθηκε στην ενδιάμεση ανασκόπηση της λευκής βίβλου για τις μεταφορές, συγκαταλέγεται δε στις 21 στρατηγικές προτεραιότητες της Επιτροπής για το έτος 2007.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την πράσινη βίβλο και τη διαδικασία διαβουλεύσεων, απευθυνθείτε σε αυτόν το δικτυακό τόπο.
Υπόμνημα/07/379
| Σχολιάστε το κείμενο
